NEE

de eerste leugen

 

 

achter een boom vol vlinders

houd ik me schuil

 

er is een reden

voor dit deel van het leven;

het op- en neerwaarts

 

en waar het allemaal om gaat

 

    ik ben de nacht dankbaar

dat ik me mag neerstorten in zijn duisternis

dicht bij de stilte en de stenen waarachter wind

dromen draait

 

dwaas in drang

alsof ze ooit gevlogen hebben

 

misschien onzin

maar hoe anders kan ik woorden vinden

om jou te omhelzen

 

wanneer het naar binnen keren

mij verdrinkt

in mijn eigen lelijkheid, geen oorsprong vindt

 

in wat erfelijk zou moeten zijn

onaangetast



kerima ellouise ©

spiegelrozen





kan je
rozenbloesems
laten bloeien

onzichtbaar
in de palmen van je hand

levend water
uit regenbogen scheppen

kleurig zoals je stem
wanneer woorden samenvallen
met het licht

kan je de zomer ademen
in elk bewegend blad tussen de lijnen
van het leven

en zou je dan bij iedere ontmoeting
een afdruk willen schenken

voor hen, jezelf
en de kinderen van de aarde

als een druppelherinnering
voor later



kerima ellouise ©

Het stofgoud van de Heer Wietewuiten




kreeg ik zulke brieven
van zacht allooi
waarin beelden zich neerleggen, haast stervend

zoals het kan zijn tussen twee mensen
pastelbroos

dan schreef ik woorden, vingertikkend licht
als heildronk, wensdroom

in een witte eindigheid
het waden waardig door fluisterlingen; een liefdessaga
in deze gorgel des levens

kreeg ik zulke verzen, glinsterend
en om nader te beleven

dan zou je de bladeren horen kraken
vol ernst
en tot poëzie dwingend

in een ondraaglijke schrijfheid

misschien zou ik dan niet
op deze manier willen beademd worden

aangeboden, tweemaal




* als dank aan de Heer Wietewuiten (en met toestemming )
voor zijn zovele waarderende en poëtische reacties onder mijn schrijfsels op gedichten.nl, heb ik er een aantal verzameld en aan elkaar geschrijfseld. Het zijn volledig zijn woorden ! *

gewoon een lief mens.





zwevend,

tussen symboliek en mystiek,

op Gibraanse wijze,

richt zij zij haar pijlen,

 weldadig en bruisend,

op twijfel,hoop en gevangen verdriet.

Agnes klaagt tegen Job.
Hans inspireert het duister.

Ze dekt haar wezen toe,

met gesloten ogen,

verankerd in zichzelf.

 

En toch ook een gewoon, lief mens,

zoals jij en ik,

De leesbaarheid van de winter





Buiten neemt
de stilte vorm. Gewoon
door te staan in het nog koude licht. Ik zwijg
en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd.

Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken
tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan.

Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld
vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal.
Bewoonbaar zonder omkijken.

In wind en alles. Het vuur, het doven.
Ik wil zijn in het verlaten. De verbeelding
van warme wind. Tastbaar voor mij en de puurheid
van elke vlok

waarin zelfs de dood sterft.
In de tijd
en in het tomeloze volgen van het eigen lot.



kerima ellouise ©

de dialoog in mij

 

 

hoe kan ik benoemen waar ik in thuis wil blijven

wanneer het enige dat straalt

niet te houden is

mij verlaat

 

en decemberdagen neerlegt

alsof mijn ziel er in zou

passen

 

loodzwaar

 

hoe kan jij vragen

of het zich rond mij wil wikkelen

 

en alles wat ik in verbeelding zie

 

warme wind en weemoed

laag op laag, zacht op zilt

 

weerloos

 

wanneer dat woord

dode bloesems draagt, gebonden aan de schijn

van tederheid

 

hoe kunnen wij blijven

in deze ongelijkheid van stilte, bonken op die brandende schreeuw

 

voortgaan

in alles en in elkaar

 

als ik alleen mezelf  overhoud

in het sterven



kerima ellouise ©

vul het glas

de dag is onrustig, wil deuren
toetrekken

ik sta dichtbij
en mijn verlangen wordt even groot
om jou te vinden

ik zal het verleden ontmoeten
in toekomstig geluk en weer afscheid nemen
tussen de teugjes door

het zal niet langer
dan één seconde duren

glanzend, gretig

wanneer de nacht in déjà-vu
een nieuw en groot lichaam baren zal
zich
wenst
tot bruisend licht

in u, in mij, in elke droom
die herbegint

zeg mij niet, bij de eerste zon
waarom het zo gaat, waarom de ochtend
in ons klaart

er is een weg in wat we zwijgen
in u, in mij

en in dit
nog wit omrande nieuwe jaar





*mijn dank aan allen voor het afgelopen jaar


kerima ellouise ©

dertien was ze

winter stopte
sneeuwvlokken in haar mond

elke avond
opnieuw wanneer ze
ijzig dun

naar haar woorden liep
zonder te weten of tijd voltooid
was

in nestkoude
en in de vierde nachtwee

waaruit geen kind viel
of een arm, zonder verraad
aan vingers

Louise schreef de aarde zwart
en perste een wereld
uit haar lijf

trad haar koninkrijk
in volmaaktheid
binnen



kerima ellouise ©

 

hemel en aarde


een ijsbloem beweegt
de stilte van het landschap
met oud winterlicht


terugkeer

door vlindervleugels
waait wind stille gedachten
naar winterbomen


terwijl het wintert

zoveel ruimte om
te vliegen en toch fladdert
hij schuw in mijn buik


route

de zon volgt bloesems -
op het raam wisselt ze soms
van Japanse kers



kerima ellouise ©

 

Winternacht

Weet je nog de stilte bij de boom,

Kerima

de dag van mijn eerste nominatie
die jij mij gaf in beloofde stilte
omdat ik zweeg als een dichter
die zijn ziel niet verdoemde

sindsdien veranderde er veel
woorden bleven niet hetzelfde
jij werd beroemd, ik bleef achter
bij die boom in een droom

er waren mensen
die mij konden verhangen
in de kilte van de nacht
maar ik bleef van je houden

en vertaalde jouw woorden
naar mijn eigen onschatbaar leed

ook heb ik nog vragen
hoe de dagen veranderen

en hoe je dat ook al weer
met dat verdwaalde lidwoord deed.



Mobar ©

Dank je Mobar voor dit machtig mooie gedicht!

doorzien




al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder

krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee

jouw glimlach blijft

en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen

van verschroeid bruin naar warm rood

zal jij dan nog in mijn waanzin willen wonen
kussenzacht, mij geluidloos begrijpen
of zal tijd gewoon een toeval worden
in het huis van stilte;

het zware onvruchtbare zaad achterlatend
in de eerste duisternis

zal jij dan in mijn verhaal willen blijven
en in jouw lieve glimlach 





duo-gedicht van Laurens Windig en kerima ellouise ©