aforisme

tot straf van schaduw

 

 

 

 

‘slaap maar, zei je

slaap maar zacht’

 

 

het denken druppelt in ogen, vermenigvuldigt

kijkt bevend om

vindt

verteert

en onterft dan de dagdromen

 

dagelijks

nabij de tijd die in volheid staart

naar hoop

 

in stilte terugkeert

onder het geroezemoes

van loshangende woorden

 

als een wereld in de regen

met vleugels aan

aanwezig

 

als een veld vol tulpen

waarin alles heen en weer

wordt gewaaid

 

wanneer de aarde geurt, op zaad wacht

hoog in de lucht

 

‘zoals ik ben, heb ik me gelogen
luidkeels schreeuwend dat ik was
want wat ik was, ontstond niet
in de waarheid noch in de vuurkring

van de leugen’

 

slaap maar, zei ik

slaap maar zacht

 

 

kerima ellouise ©

achter de wereld

 

 

 

de klok staat stil

ik twijfel

op straat wacht de wind

uit alles en binnen handbereik

 

misschien moet ik de weg van de wolken volgen

of tussen oeverwilgen

omlaag gedragen

 

waar vogels zich verspreiden over de laatste

dunne waterrimpels

 

omdat ik te zwak ben om te baden

in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen,  waarheid

te dichtbij, opgelost

 

laag langs het geluid van angst

en je zwijgend gelaat waarin ik verdween

tezamen met je belofte waarin ik niet groeien kon

 

toen dagen vervlogen en elk bloemblad rook

naar verbrand hout

 

het is een waan, zei je

om te beweren dat cirkels rond zijn

het afscheid ligt voorop langs iedere doodgewone weg




kerima ellouise ©

schets kerima ellouise ©




geënt




een felgroene glans
lokt de merel naar de top
de den buigt lichtjes

schaduw vangt bomen
met de oude zang van hoop
een jaarring teveel

kerima ellouise ©

onder dekens, diep weggezonken

het gesprek
dat ze met zichzelf voerde
vond hij terug in zijn hand

hij schreef naar huis
zij sprak vanuit een schaduw
met ogen van weggaan

een laatste reis
door een donker huis, denkbeeldig heengegaan
in de veelheid van rouw

ze ontkleedde woorden
en het wachten uit openstaande deuren

het geluid en de stervenspijn;
erom huilen
van haar, enkel van haar

en van witte wolken
in iedere verwarde val, soms zichtbaar overdag
door de onrust van heupgedragen regen

hij schreef naar huis
kon het loslaten niet horen, niet met één hand

- verte is de waanzin waarvan de vingers werden afgesneden -


kerima ellouise ©

zeg het maar aan niemand

het is bitterkoud buiten
zonder haast

stilte strooit zich
rond het lege nest, neemt een kleiner wordend
boomblad mee

het breekt op het voorhoofd van de nacht
met de blik naar boven

ik loop voorbij, blijf mezelf
zie wind blazen, sterren in gele kleedjes
langs de lengte van het huis

ik wil ze vangen, vandaag, nu
en morgen weer

wanneer ze zwaaien
met zwavelstokjes in hun kleine hand
alsof ze, goudgelokt, weten dat mijn gedachten
warmte nodig hebben

het is bitterkoud binnen
ik strijk een lucifer aan het ruwe
dennenhouten vlak, met zachte trek

even draag ik licht


kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©















met droefheid

 

 

in het gemurmel

van het onwaarschijnlijke

lijk ik niet te bestaan

 

maar tijd strekt zich uit op mijn huid

als bewijs van betrouwbaarheid

waterdicht

 

plant zich voort

met een te hevig, huizend hart

hijgend

onder blauw bedrukt, wegwaaiend

in honger en liefde, alsmaar onderweg

alsmaar

en wellicht volkomen onoprecht

 

- zouden wijzers dromen hebben -

 

ik kijk op mijn horloge, reis verder door woorden

en besef dat ik je neerschrijf  langs een rivier

onder onbewaakte bomen

 

misschien hebben jij en ik hetzelfde nodig

maar word ik regen

zodra de wind van verre komt

 

te licht op huid

 

 

 

kerima ellouise ©

 

biografie van het tegenlicht

 

 

 

 

 

‘dit is mijn stem, zei je’

 

 

ik zwijg

en graaf me in jou

omdat niets ontbreekt aan onze stilte

 

ook al sijpelt water uit de achterflap;

uit noodzaak

 

omdat tijd zich verontschuldigt

bij het stervend licht en ik me lokken liet

door de verste grenzen

 

zoals koude bladeren

langs een winters strand die in de horizon

verdrinken

 

dit is mijn wereld, zei je

de dove duinen zijn slechts golven

tegen schelpen gekneld

 

ik bleef wakker

als een druppel water

 

‘en vond vrede in jouw blik’



kerima ellouise ©

Kunstwerk door JOSKE VRANKEN ©

kunstwerk door Joske Vranken ©
gedicht: kerima ellouise ©

kruimellicht

misschien zou ik jouw gedicht

uit het hoofd moeten kennen

maar als ik dat kan

waar blijft dan de verwondering

het verlorene

dat zichzelf laat vinden

met grote ogen

om ons te redden

van het doodgaan

en het rouwbeklag na elke

teruggestoten en onleesbare waarheid

die in het memoriaal van liefde

nog minder dan een stip werd

ondanks de drang naar beweging

ergens in huis, ergens eeuwenoud

in het kruimellicht en eenzame straten

bij avond, loodzwaar om het bedrog

dat uitlekt in de wispelturige waarheid

van een steen die langs zijn bestaan tekent

te midden van zaad en zon maar nimmer

zijn schaduw beweegt, links en rechts, oog in oog

misschien zou ik jouw gedicht uit het hoofd

moeten kennen maar ik durf niet langer kijken

uit angst om de metaforische verwondering

te verliezen, op vleugels naar het onbekende

foto: kerima ellouise ©

het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes

wind tussen bladeren

bracht het hoefgetrappel en het knarsen van houten wielen

dichterbij

en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht

rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos

kinderen dwaalden af 

zoals bruine sloten langs spoorwegrails

die het eerste walsende lentelicht ontvingen aan hun nog natte voeten

oh bella italia

het paard bromde, effende het pad

alsof vriendschap ongezadeld zinderde tussen zwarte wimpers

alsof hij mijn naam lispelde met laag geluid

wanneer hij de kar langs de ietwat scheefgezakte gevels verder trok

als de zon ’s avonds daalde en geuren traag naar beneden schemerden

leek het alsof de kar op vleugels werd gedragen

en in verbeelding

vloog ze dan sierlijk over wild onkruid en de twee trotse terrils heen

die ingekerfd opgingen in het landschap, aan het einde

van de doodlopende straat

schaterend, zoals vrijheid zou kunnen voelen

in een steeds weer andere reis

de oude man aan de teugels zong graag

uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

alsof het mooie weer nooit zou ophouden

ik keek hem aan, verwachtingsvol, met een paar munten

in mijn kleine hand                                

"Een ijsje vanille, graag"

meestal, tegen die tijd

draaide de seringenstruik zich naar haar bloei

oh belle italia, l'unione e l'amore

 kerima ellouise ©

* uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

Laat ons samen komen en elkaar liefhebben;
De eenheid en de liefde* uit het Italiaanse volkslied