volkomen

dartelen en dwalen

ik kan mensen liefhebben
zomaar
omdat ze me veroveren
ontvangen
met één woordje, wereldgroot
meer is er niet nodig
om een leven na te laten
ver weg van het evenwicht
der grenzen
ik kan uit dat woord
geboren worden, vogelvrij
vol van ongeduld
weergaloos stralen in de welving
van beminnen
als de zee rondreizen
zonder regen uit te vegen
in het oor van heimwee
wanneer de avond dichtvalt
ik kan in troebele tijden
mezelf verliezen en aan dat ene woord
voorbijgaan, zwijgend
in een kamer
het water naast mij
en de wolken daar boven
ik kan zijn maar er ook in sterven

ik heb u lief



kerima ellouise ©

onbegrijpelijk

wanneer je zegt
dat het onzichtbare niet kan bestaan
in dit leven, denk je dan aan de waanzin
in het moe geleden licht

of aan de dronken poppetjes die je krast
in je verhalen, op de stoep en aan de tafel omdat
zij je troosten

je meeslepen aan de binnenkant
omdat de diepte steeds dunner wordt, net zoals dat kind
dat niets van liefde weet en jij niet van hem

of denk je aan dichters en hun geërfde dialogen
die als ware minnaars van het vruchtbare
zichzelf uitgeleide doen

naar de vrijheid
van dàt wat je niet kan zien



kerima ellouise ©

de val van eenzaamheid

wakker in een droom
wil ik uit
de wereld stappen
voorzichtig
een stapje over de rand
en dan
dan zal ik vallen
vallen
tot ver voorbij
het diepe
vallen
zover
totdat ik zweef
zweef
in het oneindige
het vochtige van
troost
één word met mijn wens
als een onzichtbare kring rondom
stilte
afgesneden
van de richtingen
die mij niet toebehoorden
zoals wind
in bladeren verzonken
maar ook in beweging
zonder tijd
zachtmoedig
aan de dood ontkomen
aan de verbinding
met mij



kerima ellouise ©

weldra wiegt weemoed de bomen

wanneer faal je
in het heengaan

wanneer vertelt iemand mij
over de bloemen of de dromen
die doen vergeten

als een minnaar, dichtbij

want meer, veel meer
verdwijn ik in de dagen erna
in een dag nooit gemaakt

een achtste of een negende

waar het antwoord
slechts bevrucht wordt met verte
en nimmer uit mijn zwijgen glijdt

alsof ik vergeet
wie ik ben

wie de vreemdeling is
die de rivier volgt en de tijd nodig
tussen boom en wind

wanneer faal je
het water wijd open

als enkel armen van verlatenheid
volgen



kerima ellouise ©

bloesemkinderen

oh aarde, laat mij wonen
in de duizend ramen
in de schoot van ieder zicht

laat stilte mij herkennen
wanneer ik loop naast kinderogen, donker
door verlatenheid

ik zal de spraak van het vergankelijke bewaren
maar geef hen de klanken van het licht

ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien

het open- en toegaan van de dagen
van ochtendvogels en geboren vlindergaven

oh aarde, fluister stenen vol met manen
bevrucht de twijgen met gezang

slok mij op

maar laat de kinderen
met de kleuren van de kosmos
in hun waarde




kerima ellouise ©

vervolg

ik geef je geen dromen meer
noch zet de kersenboom voor je klaar
op de puinhopen

van de oude rivier
waarin alles lijdzaam stil wordt

vanaf hier
open ik mezelf wel

en de tijd, de deuren van het rouwbeklag
zullen voor het grijpen liggen

ogenblikken zoals ze zijn
zoals ik ben
wanneer de nacht voorbij moet
en ik rond en rond draai
in de magerte van mijn vrouwenhoofd

onduidelijke geluiden die duidelijk
horen te zijn, binnen en buiten
en als ik slapen wil

verder en op dit moment
van verbeelding

aangestreept voortvloeiend
tussen stroom en overstroom

nieuw zoals de rivierwind
en het water dat leeft



kerima ellouise ©

glinsterend zout

ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen

je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte

eenmalig, mijn lippen bleek

maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn

uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan

ik zal het water zijn

als een brug
drijvend op daglicht en maanhoge
dromen


kerima ellouise ©

linkshandige waanzin

wat je ook beweert
de zee is geen gezichtsbedrog, geen verzonnen
signaal van mijn gekte

tussen mij en het uitgevouwen
getij

-elk ogenblik beschreven-

geen zoutige analyse
opdat ik zou kunnen genezen van de stilte

of van de watermannen uit jouw sterrenbeeld
die met stukjes spiegelglas de verte
van een rivier nabootsen

wanneer ik blootsvoets
dwars door het requiem van de wind
naar de nacht loop

en naar de allerkleinste trilling
van de vuurtoren
in dit gedicht

‘je hebt me nooit met beide handen
leren schrijven’



kerima ellouise ©

zonder verplichting

het is een mooie dag
een dag te sterven
vandaag

behalve de kraaien
en de leegte
kleur ik alles zwart

die laat ik uit de vloed
van vragen
komen

of misschien
doe ik, vrijwel vergeten, of er niets
meer is

net zo lang
totdat
er iets is

het maakt niet uit
wat

al zou het
een golvende lijn
zijn waardoor de stilte
duizelt

wit in het onderscheid
dat mijn schrijven zal leiden

misschien groet jij
mij wel
op een mooie dag
een dag als vandaag

bij het oversteken van de weg



kerima ellouise ©

poelen in het weiland

als oorlog voelt het aan
rond mij

wind ploft stemmen neer
man- tot- man, de gang blootsvoets
almaar roder

dan stilte

ik hoor ze, ze komen nader
dag en nacht, in het oprukkend slaglicht
van de waan

mitrailleurs veroveren het succes van de dood
in laatste woorden en aangezichten
onbekend
tot voorbij de dageraad

wanneer een brandgeur het zwarte veld verraadt
zonder geweten
zonder genade

niets mislukt met nieuwe zonden
in rechtopstaande kisten, kronkelend in het landschap
aanwezig

ik staar
voorbij een heuveltop
naar smalle stroken waar winter zichzelf bewaart

en hang gaten op
tegen muren van de nacht

gaten
rij aan rij
in de vorm van een mens


kerima ellouise ©