uit vrijheid

een lage hemel

 

 

 

 

 

 

vandaag gebeurde het

in één ogenblik

 

buiten op straat

 

lag huid

te sterven en jij zag opnieuw

haar stilstaand gezicht

 

vogels in zwart

vlogen door vlinders heen

en keerden weer  

 

over wintervelden, uit het einde

geboren

 

niemand merkte het sneeuwen

op je vingertoppen of het zorgzame gebed

dat je achterliet

 

tussen de schouderbladen van de aarde

en deze onbekende

kerima ellouise ©

de maan en de duinen

 

 

 

 

en we zeiden tegen elkander

dat het eerste woord stil is

en vol vertrouwen

 

het zoete avontuur waarin we

onze handen kwijtraken

over zee en huid

 

porseleinen pauzes

die laten voelen hoe zacht

liefde volgt

 

en hoe jij fluistert:

ga met me mee, ik lig

aan je zij

 

waarheen dan, vraag ik me af

als de maan onze dromen

al opraapt

 

jij mij inademt als

lepeltjespoëzie


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

het is stil

ik ontdoe het verlorene

van tijd, van alles wat zomaar is

 

en in elk voorbijgelopen decor keer ik

het kleinste naar liefde om;

als reisgenoot

 

wanneer dagen zich werpen in jaren

blauwe kruinen, op heuveltoppen

 

om jou te zien, wat jij zocht

naar dat

dat zal herleven

 

staar ik naar wie je bent

en naar alles wat ogen kunnen raken

 

zoals het gespalkte van je ziel

in buitenlucht



kerima ellouise ©

wolk en winter

 

 

 

 

 

 

 

nog een paar woorden

en dan zal ik gaan naar ver, verre

herfstlanden

 

omdat de tuin

hier niet vriest zonder winter

 

en het wit

onberoerd blijft liggen

in mijn hoofd

 

zoals het oud linnen

dat nooit tot wasdom is

gekomen

 

immer zwijgt

in noord, noordenwind

 

tot in de kleinste hoeken

van kwetsbaarheid, uiteengereten

door de kraaien

 

omdat ze net als ik

hunkeren naar

wit


kerima ellouise ©

 

sneeuwdrager

 

 

 

 

winter rouwde

om het kind dat altijd

schreeuwde

 

’s nachts

wanneer het gezichten

tekende 

 

tot zichtbaar en tussen meer dan

lijnen op papier

 

winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes

waar armen en benen kwijt

raakten

 

en god, ver weg van

de koude aarde

 

alsof monsters gedurig wisselden

en de manen bevruchtten

met de dood

 

om niet meer bang te moeten zijn

van het leven


kerima ellouise ©

                                en alles weer

                                even zichtbaar wordt

                                komen duizend vragen

                                doch hebben wij ook geleerd

                                slechts het goede

                                de mooie momenten

                                met ons mee te dragen

                                al is het zicht zo beperkt

                                door wat ons heeft getekend

                                breek luiken naar de toekomst open

                                dat ligt te wachten in de juiste lagen


gewoon gezellig ©


hartelijk dank voor dit mooie gedicht!

onder schot

 

 

 

 

 

ren! ren!

Raas gedachten! rond

razend

roof! moord! roof!

 

leven! leven!

Laat me leven! lief

later

los! het geld!

 

stil! zo stil! ik schreeuw het slikken

de grond trilt traag, woord voor woord

 

koud, zo koud

stop het tikken

 

oh mijn god

mijn hart slaat terug

 

waar blijft de dood

 

 

-adem-



kerima ellouise ©

 

 

Camperfou

 

 

 

ze liep daar

zomaar

plots

 

en je ogen

rolden warm

en wulps

in haar decolleté

 

Naomi

riep je

hartstochtelijk zuiders

 

maar ze keek niet om

wandelde verder

hakkenhoog

 

of je haar nog zag

in het naakte, roze dal

 

ze pushte je nog lager

haar maatje was je nooit

kerima ellouise ©

 

 

 

voor een fan van Naomi Campbell

 

  J

niet alles groeit

 

 

 

 

 

 

ik maak de nacht wakker

omdat ik de boom

van blad tot

karton

niet  krijg gedicht

 

hij braakt bergen uit

en kinderen zonder glimlach

 

een moeder met gebrek aan geluid

en ongekuste lippen

afwezig

van elkaar en mij

 

hoe anders kan ik

schrijven

dat de betekenis  van haar borsten

mij uit mijn slaap houdt

 

wanneer ik  mijn doorschijnend kleed

laat vallen op het ongewilde zaad van de dood

en koele vingers

 

zoveel trager



kerima ellouise ©

op het kussen van de avond

 

 

 

 

 

 

voel zachte klanken

in een eindeloze stoet, geluiden van nergens

en overal

 

wanneer daglicht en schaduw

zijn woorden verlaten

 

op zoek  gaan

naar losgebroken schimmen van de ziel;

het weten dat alles leeft

in open zicht

 

en dat, gedragen door het sterven,

verwachting terugkantelt

 

in kleine fonteinen, ongevraagd

en vaak hoger

 

het komen en gaan

tussen deuren en dat wat overwonnen

kan worden

 

over schouders van het verloren

kind

 

in het weten: ik kan schoonheid bezitten

zonder te sterven

kerima ellouise © 

 

 

 

 

 

 

 

 

in een simpel kuiltje

 

 

 

 

als een boom zo wijs
begraaft de eik zijn vruchten
in een voorjaarsbui



kerima ellouise ©

zij is een meisje, zij is een prinses

 

 

 

 

 

het licht

begint

onder haar handen

 

in golven (gesuikerd)

 

continenten in een trappelzak

die ze als letters aarzelend

naar buiten  draagt

 

in woorden van zes-keer-drie-spreken;

de ongelijkheid van ‘tegen’

 

naar haar innerlijke getuige;

iemand die zij  kent, wie ik ken,

(kruimellief)

 

aimez-moi, aimez-moi

 

als geschenk

zo zacht

 

tussen boomdichter en stiltetroost

Krima Loeze…
(een bloemlezing)




krabbelt woorden
in de kamers van mijn hart
terwijl de stilte
haar mooiste vorm aanneemt

en als de dag in lezen groeit
spatten letters in zachtheid uitéén
om dan een mooie zucht te horen

vertelt verhalen over schoonheid
tot de letters samen dansen
in een symfonie van pure parels
langs de morgenstond

haar naam
voor altijd in de wind geschreven
deels in gedachten
soms in heldere meditatie

of zo maar
in het eerste ochtendlicht…


Esteban ©



heel hartelijk dank Esteban !

voor herfstgeliefden

 

 

 

 

 

 

laat mij wonen

in deze novemberbolster

in dit blijvend onderkomen

 

waar stilte leeft, zich voortbeweegt

naar duizend middenpassagiers

 

en  naar al wat verder gaat

zoals wind en water

wierook

 

het allerheiligst

in een ongekend later

 

laat mij liefhebben

zoals ik besta, ik weet waarheen

 

dit is herfst, een reden tot sterven

 

kijk dan, liefste

 

niets is geweest;

wij zullen in deze duisternis

het leven erven


kerima ellouise ©

het is november

 

 

 

 

 

 

het is vreemd

wanneer ik, zonder teken, de nacht zwart maak

met mijn potlood

 

illusies schrijf, nauwelijks dikker

dan de dode liefde

 

die ik achter komma’s meesleep

samen met de houten urne

(jaren vooruit)

 

en rondgezonden gebreken

waarop rechtvaardigheid geroffeld wordt

 

alsof november sterft en ik

mismaakt, alweer leven

moet

 

in de ondergang van het heden


kerima ellouise ©