na de nachtkoude

wintervertrek

 

 

 

 

 

 

dat het moet

de vlinders onder zerken

van vraatzuchtige  dagen

 

wanneer ze rood zijn

en vingers de nachten bergen met

voorgelogen zomers

 

de stilte komt toch

met het temperen van

hypothesen

 

een mond vol brandende woorden

bij de adem van vroegere triomfen

 

en het zoete gewicht, krabbend

aan het nieuwe duister

 

nog steeds verleid

door het hunkeren naar meer

 

omdat dode dromen niet op te tillen zijn

kerima ellouise ©

winterwaan

 

 

 

 

 

en ik zie

de winter, nét anders

 

de liefde

die niet meer komt

in een huis van sneeuw

 

houten schalen

in plaats van bloemen

 

doden die rusten, telkens langer

en stamelend achteruit

 

ik zie de maan

argeloos  mager, in ieder woord

onderdrukt

 

met licht als witte lijken

en vogels, altijd weer die vogels

 

de geur in een fluistermond

 

in laagjes land en een toegesnoerde

lucht



kerima ellouise ©

wintervlucht

 

 

 

 

 

de lucht was stil en gelijkend

in ieder woord dat ik uitsprak

 

in de golven

de duinen, ooit zacht

gekust

 

waren het er duizend

nog meer dan het dichten zelf

of was ik slechts in verbazing

 

om de vleugels

plotseling moe

 

je zei me waarheen
en de vogel, meerduidig, stierf

onopgemerkt

 
kerima ellouise ©

een stuk verder 

om te worden





maar
sterk als
de dood is
de liefde, zegt
het hooglied van al
ons verlangen, van daar
waar dichten ons verbindt,
zelfs ongezien verzint.

wij schrijven
onze tijdgebonden
waarnemingen mee
te delen beelden in, wij
lezen van elkaars ervaren
kleine fragmenten eeuwigheid in
woorden die stil in ons
gehoord de horizon
innig mooi
ontmoet
maken.

misschien
zijn de meeste
dichters mensen
in gemis die zich niet
verdoven, zo volop
geweten gevend
aangenomen
leven.

Hans Winter ©

 

een leeslint van bloemen

 

 

 

 

 

 

hoe kan ik mijn dank

tot leven brengen in deze winterstilte;

oud vanbinnen

 

tenzij verwondering

een diepere betekenis krijgt in een pas

ontwaakte lichtwereld

 

vol letters

en zoveel meer

 

een nieuwe stem, een jaar, duizelingwekkend

blauw

 

en uitstromend naar alles

wat leeft

 

beweegt

 

dieren, bomen, bloemen

een gedicht op  de horizon

en naar mijn dank

 

aan jullie

 

 

 

 

                                         - dank je wel -




kerima ellouise ©

poppenstoet

 

 

 

druppels

uit al mijn lichamen

dringen het kind binnen

 

morgen zou het gaan varen

ver weg van de grijze pantalon

 

en het openscheuren van de donder

op zolder, van de minibomen langs het treinspoor

dat de seizoenen deed vervreemden

 

van het kunstlicht, ratelend

en zonder pardon

 

morgen

zou het gaan varen

in de namiddag, licht en roze

 

zodra de poppenstoet werd

gekleurd door jurkjes

kerima ellouise ©                                       

uit de huid geschreven

omdat het overleven
zich uitsluitend beperkt
tussen woorden

en het spreken mij
moedeloos maakt

zal ik weggaan en mijn brieven
nalaten aan vreemden

het waait wel gezichten, namen
van verraad die me achterlieten in allerlei
vormen
met de tong stijf en scheve
tanden

maar ik ben stervend genoeg
opdat ze me niet meer naderen

wanneer ik me verdoofd
van mijn waardeloze hart
ontdoe



kerima ellouise ©

een lage hemel

 

 

 

 

 

 

vandaag gebeurde het

in één ogenblik

 

buiten op straat

 

lag huid

te sterven en jij zag opnieuw

haar stilstaand gezicht

 

vogels in zwart

vlogen door vlinders heen

en keerden weer  

 

over wintervelden, uit het einde

geboren

 

niemand merkte het sneeuwen

op je vingertoppen of het zorgzame gebed

dat je achterliet

 

tussen de schouderbladen van de aarde

en deze onbekende

kerima ellouise ©

de maan en de duinen

 

 

 

 

en we zeiden tegen elkander

dat het eerste woord stil is

en vol vertrouwen

 

het zoete avontuur waarin we

onze handen kwijtraken

over zee en huid

 

porseleinen pauzes

die laten voelen hoe zacht

liefde volgt

 

en hoe jij fluistert:

ga met me mee, ik lig

aan je zij

 

waarheen dan, vraag ik me af

als de maan onze dromen

al opraapt

 

jij mij inademt als

lepeltjespoëzie


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

het is stil

ik ontdoe het verlorene

van tijd, van alles wat zomaar is

 

en in elk voorbijgelopen decor keer ik

het kleinste naar liefde om;

als reisgenoot

 

wanneer dagen zich werpen in jaren

blauwe kruinen, op heuveltoppen

 

om jou te zien, wat jij zocht

naar dat

dat zal herleven

 

staar ik naar wie je bent

en naar alles wat ogen kunnen raken

 

zoals het gespalkte van je ziel

in buitenlucht



kerima ellouise ©