Geschreven door gastdichter: Marije
Marije ©
Marije, ik dank jou voor dit bijzonder en ontroerend mooie verhaal. Zielsrakend puur!
kerima ellouise
kerima ellouise : woorden in wind
Geschreven door gastdichter: Marije
weggegleden

foto: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenares: Christine Dewerny
weggegledende maan vermoeitverlatenelke stap die schreeuwt
om dichtgeknepen ogenalsof ik er niet ben; de uren met jouzo vreemd de kus met tussenpozen
jij kijkt op, neermijn woorden en stenigt het geluidvan uitgeteerde stiltede steeds herhaalde vreestussen waarheid en waanen alles wat ik buitennog kende vogels zwijgenen jij vraagt je afwaaromook het grote
lentebelofte
lentebelofteik zal geen woordenschrijvengeen zinnen van schaduwwaarin de wind mijn asverstrooitop straathoeken of op witte bomenin vreugdevolle dagenje zal me niet zienzelfs niet wanneer ik naast jezitzoals jonge geliefdendie nooit het sluiten van de zomer horenin de eerste argeloze wolkenik zal lucht zijn-nimmer slapend-als je me voelen wiltin open handen
kerima ellouise ©
zoeklichtzoeklicht
het afscheid
zal ik schrijven
in herhalend zwart
met gordijnen dicht
als getuigen van de taal
die ik opraap
uit de nachtvlakte
van de kamer
en de duizend jaren
die ik heb geleefd in
mijn woorden, zoals
de minnaar
de vlinderkoning
voorheen, met ziel
en zinnen
in het weggegleden
landschap, dicht
begroeid
ik heb geen angst meer
Gastgedicht van XaVion: ode aan...Ode aan ...
Haar laverende letters
wiegen gedurig
stromen tot woorden
bemind en vurig
omwenden
als 't getij
Weleens zacht strelend
als een ongerepte wind
waaiend tot de verbeelding
binnen mij…
XaVion ©
heel hartelijk dank XaVion !!!!
te kunnen sterven
foto: kerima ellouise ©te kunnen stervenik breng je naar zeezei jewarme vingers, weer dichterom het woorddat ik voelen kan, zoals nunog meereen korrel zand waarop we wonen gaaner in verdwijnenmet zeeen mond naar mondtot teen, zonlichtdieplevendzoals wind in duinen, zoveel eeuwigen zegbaardit alles is zee, sprong ikkwijtin handen en in het woorddat ik zie
kerima ellouise ©
onmachtig
foto: locatie beeldentuin 2008onmachtigik lig te ver van bomen afom het roerloze spreken te bezittenhet heeft ook geen zinom eerder dan woorden de windte bevelenof de blauwe plekken in de luchtdie langzaam wegtrekken als halsgesnoerde
lichtjeswat uit kruinen valtzijn jaren, samen gewaaid rondom een mond; dichtgestoptmet schedels en afgestorven bloesemsgebedssnoerendie zelfs bij volle maan en aan deze zijdede overbodige leugen niet verstaanzelfs niet na een stortregen
de laagste tonende laagste tonenmijn hoofd bloedtdieper dan ik kan verdragenen in de morgenwanneer de nacht is uitgeademdverwekt mijn lichaam de schimmen van schuldzo machteloos en ongeziende smaak van doodspuugt metaforen, bekende stemmendoorheen het veld van zwarte dromenbuiten leeft de dagen ergens, ik weet niet waar,omspant het lot mijn zielik verbreed de nacht, het besef in mijn ogen
kerima ellouise ©
alsmaar verder
alsmaar verderhet afscheid komt van vertelkens weerwanneer de woordenzijn volbracht, verdreven naarde donkere ruïnes van het gelaatik keer terug; houd de wachtbehoedzaam bij de eerste zonals zou het sterven geen naam meer hebbengeen fluistering of klank, niet hier en halverwegeniet voor jou en mijvan ver, van ver, van zo dichtbijop die ene late oktoberdaghoor je de kinderen zingen?
kerima ellouise ©
tafelhoogte
tafelhoogtewat zal blijvenis de diepte wanneer het avondlichtzich verzamelt in opengesneden gedichtenwant daar zal ik slapenin naakte kleuren, dichter bij het raamen de vrouw die ik benmisschien stuur ik wel een ansichtkaartals ik weer verder moetof te lang aarzelaan het tafelblad waarop de luchtdrijften schaduwenlaat sluipen naar het plafondmet een te zware stemmisschien blijf jij weltransparant
kerima ellouise ©
haiku: tussen twee sprietjes
tussen twee sprietjes
hoor je poëzie
wanneer het licht zoemend zingt
over de lente
kerima ellouise ©
haiku: transparant
transparant
het open nachtveld
draagt de warme schemering
naar een rozenboom
kerima ellouise ©
winteroregano
winteroregano
we werdengedood, samen met bomenvan windwe wensten stilteen gaven zinloosheid een naamniet langer daneeuwigik scheurde dagen uit wolkenen jij verdreef de dingennaar het verledennaar sneeuwnachten en dichtbij jezelfwaar de winter lag, wachtendop geluiden en zeldzamebloemenin het grijsviltigemaar voorbestemde licht
kerima ellouise ©
winterschimmen
winterschimmendatdagen regen zijnen dat jij de uren vandie dagen nog eensonderstreept- nadien-maakt mij tot regenvastgevrorenin winterin mijn vachtzoals een vogel, doodonder doornstruikenen afgesleten rotsentegen het landschapgeklemddat ik dan sneeuwop suikerwitte bloemenen jij je hand niet reiktnaar het geluk uit stilte-verbonden-maakt mijtot nachtvorst, eenzaamin dagen van regen
kerima ellouise ©
een bede
een bede'waar is de waterputwaar vogels zich kunnen laven met vrolijkgefluit'ik probeer te kijkennaar bergen, naar blootgelegde zeeën,zoiets als lucht, woordenblauwnaar weggebrachte pijnen tussen dikke boekenlege kamers, steeds krommerin armenleg ogen, onbekend, in volzinnenin weerkaatsende verzendie niet verder kunnen gaan dan het eigen glasdat door landschappen snijdtenalles wat overblijft aan de andere kantvan vredewaar zijn de vogelsof zijn het zielen die de waanzin laten toeslaanin krampachtige angstom in de waterput van spijtde grenzen te openen-alsjeblieft-
kerima ellouise ©
tot in de oneindigheid
foto: kerima ellouise ©
tot in de oneindigheid
hij, de gekroonde
de erfgenaam van tristesse
schrijft met letters langs het licht
als eeuwen nog moeten ademen in toekomst
onbegrensd als zeewind
waait zijn poëzie doorheen zijn brandend bloed
tussen duinen en het dwalen, druppels
en rozen, geknield
in een keel vol tranen
waar hij de liefde verheft in schoonheid
tot in de plooien van donkerte
zeelucht
of wat er morgen komt
en waar ik hem slechts kan bewonderen, de poëet
met zijn moegestreden
hart
'kantel het raam, mijn dichtvriend
en breng de meeuwen naar het open strand'
kerima ellouise ©
the seven bridgesthe seven bridgesmisschien doet het antwoord stervenen zijn de vele verloren woorden het alibi;de rivier naar zeedie onder de zeven bruggen van waarheidgezichten onherkenbaar maakt tot hongerige dromenen waar het zout de horizon verschroeittot een kale vlakte, verdeeld over ramen, waanzinen schuldaan beide kanten vangisteren;het halfdonker van de wereld, stenen mensenen alle verzenwaarin vleugels noch kinderen verder gaandan het visioendat ik in gedachtenbehield als schuimend licht in een ondergaandevraag (dan)
kerima ellouise ©
vraag dan
vraag danalleen vandaagben ik het kind met ogen, nietvervloektalleen vandaag behoor ik tot de toekomsten de waanzinnige visioenen die als lichtramen uit de wind vallenvraag over morgen, vraag over dromen van duizend keren onschuldvraag of ik jou wil aanraken voorbij de golven, de meeuwende waarheid en de spartelende vuurtoren vol introvert vertrouwenvraag want alleen vandaag ben ik het kindin golfjes blindachter de noordermuurgezocht
blauwgrijs geluidblauwgrijs geluidis het datwat ik hoorde honger in mijom je aan terakenof is het nog de onschuldvan septemberwanneer bomen spelenmet de lichte geurvan regenen niet vermoedendat de winter hun klerenzal optillen en dan weer loslatenstormscheurend in de navelonbedektonder de grijze regenboogvan mijn handen en jouw buikdie ik wil strelen en warm houdentot de wind stilvalt in onze laatstewoordenondenkbaar in een nachtvol poëzieis het dátwat ik hoor
kerima ellouise ©
Gastgedicht van HillyN. : Voor jou
Voor jou
zoek in mijn woorden
dat wat mijn mond
niet tegen jou kan zeggen
de bewondering
die ik er in wil leggen
want ik zie vlinders
in jouw dichtersverhalen
die stilletjes ronddwalen
rond winterse nachten
wachten,
op de lieve lange lente
met bloeiende bellefleuren
vervuld van mierenzoetheid
in bontgeschilderde kleuren
ik ervaar de klanken
van de gekozen letters
als een opengevouwen deel
van geurende rozenknopjes
rustend op zacht fluweel
© Hilly
15 januari 2009
1 reactie op dit bericht
..