alles houdt zich stil

het verzenkind

 

  (drieluik)

 

 

 

I.

 

 

 

het lijkt nog nacht

wanneer mijn woorden zich gaan

vertragen

om in het bekende te gaan slapen

 

want zij weten het, de woorden weten het

van elkaar, zij weten

 

dat binnen in dit gedicht

een kind smeekt om de dood

om god, om de dood, om god

om

 

nacht na nacht te mogen

sterven

 

in de stilte

van een stomme hoek  

 

uitgebraakt zonder landschap

loodlucht

 

en leegbloedende

spiegels

 

 

 

II.

 

 

 

 

 

het lijkt nog nacht

en het kind weet: ze gaan weer

komen

 

de woorden

en de schaduwwachters

die door de deur naar binnen sluipen

 

een onherstelbare droom vullen

met vermommingen en beeld na

beeld

 

leugen na eeuwigheid

na leugen

luid

 

eeuwig

 

in een te klein kasteel

van witte lakens, wollen beesten

 

en onderaardse, dichtgestopte

monden

 

III

 

 

 

het is nog nacht onder het slot

van onaantastbaarheid

 

en het kind

ongehoord, nimmer gehoord

en uit het verleden

 

bidt

 

alsof aan het eind van dit gewankel

stilte wacht, sterren

 

als  woonst voor de dood

waarin alles luistert, niets

luistert

 

de angst voor hem, de angst om haar

voor hem, om haar

om het kind

 

dat telkens weer aan mijn stem

moet wennen

 

schuw in verzen

en in het weten van de nacht, eindeloos

 

in omgekeerde

hoogte



 

 kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

satijnwit

 

 

 

 

 

 

 

 

is het de spanning

op het mooi makend

papier

 

van woorden

in een lentekrul

 

die geen regen

of sneeuw kunnen verdragen

op kletsnatte voeten

 

zit de winter dan niet vol poëzie

in een ochtend van

glazen lelies

 

bewogen door de zeldzaamheid

van stilte

 

ik zie bomen, vogels, vorsten

in wit en maanverblindend licht

 

en ik zie dromen

zelfs  in mijn slaap

 

luikendicht, maandenlang




kerima ellouise ©

 

hoe stilte zichzelf schrijft

 

 

 

 

in dat laatste woord

past alles

 

de stilte en het tegenlicht

de verwarring van poëten door

het telkens nieuw geluid

 

van rivieren en rotsen

 

onder het gedichtendak

van een kathedraal

 

waarin vrijheid duizelt

om de duizend kreten, de tweestrijd

in hem of  haar

 

om het zwijgen van de stenen

en de eindeloze ogen

 

van de minnaar en zijn anonieme

monologen

 

de lezer, op zoek

naar waarheid

 

en woorden die geen woorden zijn

maar bootjes op papier

van zand



kerima ellouise ©

muzes

 

 

 

de mooiste zon ooit
zag ik in de roodrimpels
van het vijvervlak



****

schemerromantiek
stroomt de menigte voorbij
en mondt uit in één



****

zelfs de lucht is grauw
wanneer de zee geen vorm krijgt
in mijn gestalte



****


een lentegevoel
ankert zich vast in ogen
alsof licht nooit sterft





vloei over in mij
of strijk neer als een vlinder
jij bent mijn zomer



****

een perk wordt een park
wanneer vier blaadjes geluk
samen opgroeien


****


alsof zijn vleugel
de horizon omhoog tilt
tot een meesterwerk


****


streel de nacht omhoog
in de blanke maanspiegel
van onze ogen


****

onder sterrenlicht
luisteren we sprakeloos
naar onze blijdschap


****

mijn handen willen
de handen van de stilte
natuurgroen kleuren



****

winterwit de meeuw
die op mijn tintelwangen
een ijsbloempje traant



****


het sneeuwt vlokken licht
tegen het gebloemde raam
van het oude jaar



****

ik kijk in je ziel
en plots ruikt het naar bloemen
zelfs de ontroering





kerima ellouise ©

bloos

 

 

 

 

 

om me heen

lag de bloei en ik wilde komen

tot aan je woorden

 

we hoorden de ochtend

bewegen, verdeeld over het licht

van de verte

 

en het gedicht dat ik

voorlas

 

was als het meisje

dat haar stilte droeg naar het opwaaiend

papier

 

zo ver van armen

die ze in en uit wilde lopen

dag na dag

 

je bent boos en blij, zei je

 

en ik knikte, zonder naam

naar alles binnenin



kerima ellouise ©

lentebelofte

 

 

 

 

 

 

 

 

ik zal geen woorden

schrijven

 

geen zinnen van schaduw

waarin de wind mijn as

verstrooit

 

op straathoeken of op witte bomen

in vreugdevolle dagen

 

je zal me niet zien

zelfs niet wanneer ik naast je

zit

 

zoals jonge geliefden

die nooit het sluiten van de zomer horen

in de eerste argeloze wolken

 

ik zal lucht zijn

-nimmer slapend-

 

als je me voelen wilt

 in open handen




kerima ellouise ©

zoeklicht

Ode aan ...

 Haar laverende letters 
   wiegen gedurig
stromen tot woorden
bemind en vurig
omwenden
als 't getij

Weleens zacht strelend

als een ongerepte wind

waaiend tot de verbeelding

binnen mij…



XaVion ©




heel hartelijk dank XaVion !!!!

 

de laagste tonen

 

 

 

 

 

 

mijn hoofd bloedt

dieper dan ik kan verdragen

en in de morgen

 

wanneer de nacht is uitgeademd

verwekt mijn lichaam de schimmen van schuld

zo machteloos en ongezien

 

de smaak van dood

spuugt metaforen, bekende stemmen

doorheen het veld van zwarte dromen

 

buiten leeft de dag

en ergens, ik weet niet waar,

omspant het lot mijn ziel

 

ik verbreed de nacht, het besef in mijn ogen

kerima ellouise ©

alsmaar verder

 

 

 

 

 

 

 

 

het afscheid komt van ver

telkens weer

 

wanneer de woorden

zijn volbracht, verdreven naar

de donkere ruïnes van het gelaat

 

ik keer terug; houd de wacht

behoedzaam bij de eerste zon

 

als zou het sterven geen naam meer hebben

geen fluistering of klank, niet hier en halverwege

niet voor jou en mij

 

van ver, van ver, van zo dichtbij

op die ene late oktoberdag

 

hoor je de kinderen zingen?




kerima ellouise ©

tafelhoogte

 

 

 

 

 

 

 

 

wat zal blijven

is de diepte wanneer het avondlicht

zich verzamelt in opengesneden gedichten

 

want daar zal ik slapen

 

in naakte kleuren, dichter bij het raam

en de vrouw die ik ben

 

misschien stuur ik wel een ansichtkaart

als ik weer verder moet

 

of te lang aarzel

aan het tafelblad waarop de lucht

drijft

 

en schaduwen

laat sluipen naar het plafond

met een te zware stem

 

misschien blijf jij wel

transparant




kerima ellouise ©

tussen twee sprietjes

 

 

hoor je poëzie
wanneer het licht zoemend zingt
over de lente




kerima ellouise ©

transparant

 

 

het open nachtveld
draagt de warme schemering
naar een rozenboom

                                                                                         kerima ellouise ©

winteroregano

 

 

 

 

 

  

we werden

gedood, samen met bomen

van wind

 

we wensten stilte

en gaven zinloosheid een naam

niet langer dan

eeuwig

 

ik scheurde dagen uit wolken

en jij verdreef  de dingen

naar het verleden

 

naar sneeuwnachten en dicht

bij jezelf

 

waar de winter lag, wachtend

op geluiden en zeldzame

bloemen

 

in het grijsviltige

maar voorbestemde licht




kerima ellouise ©

winterschimmen

 

 

 

 

 

 

dat

dagen regen zijn

 

en dat jij de uren van

die dagen nog eens

onderstreept

- nadien-

 

maakt mij tot regen

vastgevroren

in winter

 

in mijn vacht

zoals een vogel, dood

onder doornstruiken

 

en afgesleten rotsen

tegen het landschap

geklemd

 

dat ik dan sneeuw

op suikerwitte bloemen

 

en jij je hand niet reikt

naar het geluk uit stilte

-verbonden-

 

maakt mij

tot nachtvorst, eenzaam

in dagen van regen

kerima ellouise ©