ongewijzigd

kom ik steeds

nà jou

 

en wat zo was

in kamers vol schreeuwen

valt neer in schaduw.

 

verte, op wind geschreven

verandert nooit

in minder

 

of lichter, de lijnen van

aanwezigheid.

 

niets lijkt nog op stilte

slechts het sterven lokt me aan

 

voor ik alle woorden

in jouw schrijven

binnenga.


kerima ellouise ©

 

 

 

 

op de einder

van verwachten

langs wolken grauw

en regenstormen

 

krommen

schaduwen in mijn hand

 

zuivere klanken

in tweeheid gedeeld

waaien dovend

 

als was ik terug

het stille kind, gestraft

ergens buiten de wereld

 

want waar begint of

eindigt pijn als

lijfstraf van leven

van liefde

 

wanneer stilte

niet meer zingt

of neuriet

 

maar slechts kruipt

als zwakke echo

tegen

het loodglas

van mijn droom


kerima ellouise ©

 

 

 

 

Sluitstenen der eeuwigheid

 

 

jij en ik

groeiden

aan de zonzijde

van het vrijgekomen land

 

de nacht viel

langs glooiende

trechterheuvels

 

enkel ons einde

droeg een krans

van stenen

 

in de oase van

samenhorigheid

 

stapte ik

over ijzige dagen

en zag

 

hoe vlak keien

mijn graf omsloten

in de weidsheid

van stilte

 

vlak voor het portaal

naar een vrije wereld

kerima ellouise ©

 

 

 

 zwerfwind

het afscheid duurde

een tijdje

van wit naar

ongeschreven regels

hoger

naar de horizon

en zo tot de avond

jij en ik werden

door het houden

van de vlinders

en sneeuw, stil vredig

op het bed

je adem blies

de vleugels aan elkaar

en alles wat je

te zeggen

had

ik luisterde naar de wind

zoals een vogel

blauwachtig
onderweg


kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

aan de zuidzijde

van een heuvel tast de aarde

een vreemde stilte af

 

draagstenen worden met koude bedekt

de avond, roerloos

 

wanneer ik kleine keien laat vallen

op de geslotenheid van je graf

 

met blinde handen

breekt de dood mijn winterschreeuw

ruw en ongekend

 

en zo komt de nacht

met niets meer dan dit

 

slechts wolken boven je naam

 

ijsvlinders

niets meer dan

hemelwit


kerima ellouise ©

 bron foto : www.natuurmuseumgroningen.nl/.../zeedieren.html

In golven gefluisterd

behoedzaam tast ik aan schelpen
die in diepere lagen van de nacht
zich verzamelen in het sleepnet
van volkomen stilte

vinger na vinger volg ik het bloedspoor
van vergankelijkheid langs
de scherpe, gebroken randen

ik strooi nog zand over de dag
en verdwijn als jouw stem sterft
op de loodlijn van mijn lippen

druppels binden mijn handen vast
aan rotsen onder het water

de zee lost op wat ze
zichzelve gaf


kerima ellouise ©

Golven van wolken

het landschap
is mijn eenzaamheid
de vlucht waardoor
een vogel zwijgt

het vergezicht de stilte
als sneeuw op mijn winterlijf

ik vind een blauwe wereld
van golven en van wolken
en ik heb je razend lief

wanneer zee en wind
ontstaan in het oneindige
van wat ik zie

over schuchterheid van gisteren
en te magere regenwangen


kerima ellouise ©

 

mijn botten kraken
onder het verraad
van je melaatsheid

en ergens in
een leeg vertrek
vind ik terug
wat er van mij
nog rest

je zag me groot
enkel om je eigen
verlangen
te laten vallen
op mijn huid

en ik weet
dat in jouw wisselzang
je slechts rugdekking gaf
omwille van
je eigen
afgestompte ledematen


kerima ellouise ©

De stilte tussen klanken

je praat tegen me
over het strand
en in de wind lopen,
over Mozart en mijn
haren die geuren

mooier dan ooit
breng je verzen, gedichten
die ik het meest heb liefgehad

naar morgen en
nog zovele jaren bemin
ik jou om je speelse overmoed
en zo oneindig veel

maar jij bent al bezig
met herinneren, met een
oogwenk, diep weg
in een gezochte tijd

en zoals woorden in
poëzie bewegen, zo
strek jij je lichaam
naar een vaag gebaar
in de verte

nooit zal je weten
wat ik bedoel
met stilte in
mijn lied



kerima ellouise ©

kerstwens

 

 

 

 

 

avondlicht, gesproken of gezwegen
of zoiets als geluk
een manier van
reizen

of waar je vliegen kan
in winterwarmte
naar

verwondering

 

 

 

 

ik wens iedereen fijne, warme dagen

 

kerima ellouise

fotograaf: onbekend














Lucifer

met ogen
gericht op het kerkhof
schoof je de rode gloed
dichterbij

dunne wind legde
een geur van benzine
op polsen en muren

toen je, in en uit
van mond naar mond,
dreigde met beloftes
van ons afscheid

lege ramen braakten
nacht, handen vol
zwavel achtergelaten
in het geschreeuw

je sprak van doden
en morgen lachte je weer
om regen, de late regen

niets anders dan regen
regen
regen

miezerig was
de regen


kerima ellouise ©

Sikkelmaan

zou de kraai schreeuwen
over de brede aardrug
langs de grenswal

in koude nachten rouwen
doelloos en onwetend

omdat ik het gevederd licht
van de maan nooit
gewogen heb

zou ik minder wenen
of zonder duisternis
wanneer ik de zee
inloop

woorden laat verdrinken
die ooit in mijn handen
lagen

eens uitgesproken
horen dat de zomer heen is

of zou ik schuw vluchten

weten dat ver achter het zonlicht
geluid niet meer beweegt



kerima ellouise ©

zou ik zwijgen kunnen
dauwdruppels vangen
die langs je halslijn glijden
als tranen op mijn wangen
omdat ik mee mag lijden

of sterren plukken uit je haar
en in je ogen slapend dromen
de zachte ronding van jouw borstjes strelen
en kusjes geven minimaal een paar
een wijle samen leven delen

en dan als jij mij brengt tot aan de grens
waar ik je toeroep dat ik op je wacht
en wij verblind zijn door Het Licht
zul jij dan aan mij denken weer vannacht
met nog diezelfde glans op jouw gezicht.




Dichter : Sunset ©


dank je wel Sunset !

Als de steen kon spreken

roest op armen
kruipt als oud verdriet
naar te korte vingers

wat houdt me tegen
om terug te keren
naar het chrysantenbed

waar stenen pilaren
zich om mijn lelijkheid
schamen

de dood
omlijnen met
dansend gereutel

wanneer mijn sterven
in de diepste dag verzinkt

niet meer in staat
om de onbekende hand
te weigeren


kerima ellouise ©

 

ik ga slapen
wanneer de nieuwe dag begint
met rechte wijzers
naar de hemel gericht

de stilte buigt niet en
schuift de onbedekte maan
dichter naar vogelvluchten
ook al heb ik geen weet
van hun late bestemming

ik denk mij geeuwend
op hun vleugels, lichter,
blauwer, hoger en hoger

vlieg zo lang ik kan
en groei in het lied
dat de wind
door mijn haren zingt

morgen waait dit
op met de nacht


kerima ellouise ©

 

dag jongen

ik wil je
over jou vertellen
en vandaag de jaren neerleggen
in woorden en in wording,
nog onwezenlijk vooruit

we kunnen ook even terug
naar twee mensen en mijn buik,
naar mijn borsten en die avond
dat ik de maan liet drijven

en op een dag zou ik je schrijven
over gewaden van de nacht
over liefde en soms, een heel
klein beetje sterven

maar zing nu, mijn jongen
en word wie je bent

ik luister naar je wervelen
en neurie zachtjes mee



kerima ellouise ©

bron foto : http://i72.photobucket.com/albums/i171/pobrepapa/2.jpg


 

na zonsondergang

zonder optillen staar ik
naar de stilte van mijn wieg
en beweeg
binnenin

wat komt
is al zo vaak gebeurd en herhaalt
zichzelf in lichaamsvormen

ik roep woorden op tot ruimte
houd ze in mijn handpalm vast

en dood, soms traag,
soms bliksemsnel,

het kind
dat ik in de tijd nooit heb
bemind



kerima ellouise ©

bron foto : www.noorddesign.nl/landschap/landschap_1.htm

  

een leven verder

ringloze vingers krabben
de weggedroomde uren
van mijn mager gebeente
wanneer ik mezelf zie

langs dode bomen en
het vergezicht nog verder
dan het veld
dat doodstil ademhaalt

of later, de regen
hol door het lachen
van gebroken tijd

tot de avond komt
en zijn tocht voltooien moet
op mijn kromgebogen rug

voor een nacht vol stormen
en verzen, déjà-vu


kerima ellouise ©