Hoe een vrouw

hoe een vrouw
zich in nevelsluiers hult
op de bedding van het zijn
haar eigen ik in een schuiloord slaapt

hoe ze zichzelf niet echt vindt
doolt in  zinnen van geremde dagen

hoe plots een veilig voelen aan haar zielskamer klopt
slierten blozen
en draden van verlangen weven

hoe hij een ruimte schept
een mantel van verbondenheid voor haar dicht

hoe ze samen golven in de stroom
en liefde bubbels opent in haar schoot

ze voelt zich vrouw
veilig en bemind
ontdaan van alle schroom

            ©  Merel (Micheline)

 

 

 

 

elfjes op papier

 

 

 

 

 

 

alsof  ontelbare handen

een horizon bouwden, warm en rijk

als zilvervuur rond flower fairies 

 

en jij er bij hoorde, vol van schoonheid

in een taal die ik niet spreken kan

 

slechts liefhebben

in het verlegen lilalicht en in de eenvoud

van je verdriet

 

ik zag je daar

naar een regenbloem gebogen

 

-kom binnen-

 

ik zag het hart

van een vriendelijk, in een gedicht geboren,

lavendelkind

kerima ellouise ©

voor Hilly

dank je

voor je erg lief gebaar

 

 

 

 

 

behouden blauw

 

 

 

 

 

het was niet het onbekende
uit jonge of oude schaduwen, ook niet hoe het licht
lege stoelen vastbond aan trapgelopen uren, blauw
in regelmaat

het was het verdriet
dat loskwam uit zijn kamer, om haar en het liefdeslied
aan de rand gegeven

en hoe haar aanwezigheid zijn lichaam doorwroette, de dood
in de dood liet vergaan, in nieuw leven en het voelen
dat hij was

maar het waren ook de harten op het groene tapijt
van het theater

in open lucht en warm gestut

mooie mensen
die naar speelse, zoete bloemen
stroomden

naar elfjes, zonnig warrelend van vinger naar vinger

en in dat bewoonde land zag ik
mooie ogen tussen hem en haar; hoe ze de sprakeloosheid
herhaalden

poëten tussen schouderbladen
en vrolijkheid, in de kom van bruisende vergezichten langs brokaatvissen, lief
en streekgericht


- ik wist het wel: schoonheid snoeit geen zielen,
niet gisteren, niet van hen
niet daar -

 

 

kerima ellouise ©

 

13 juni 2009, meeting Nijmegen

 

een andere weg

 

 

 

 

 

 

wat ik nooit zal overwinnen
zijn de uren die blijven slaan
slechts een drama kan mij vrijheid geven
wanneer morgen mij terug laat gaan

 

alsof ik wist dat dit ging komen
met heel mijn angst en wees gegroet

ik zal mij kleden als een bruid

voor wie ik zacht verleiden moet

mijn hart is ziek, het feest te koud

ontvolkt de stad, mijn sterven oud

 

 


kerima ellouise ©

 

tegelzand

 

 

 

 

 

september zesenveertig

 

in dit huis gaf je mij

jouw zegen

 

een leven lang en gelukkig

om te herhalen

 

ik herinner me het tellen

en de tegels, de kamers die wij nodig

hadden

 

genoeg om tot de tijd te fluisteren

- nog later dan nu –

 

dat zij niet bestond

niet hier

 

niet op de houten vloer

 

in het zonlicht

cirkelrond

 

dat ook aan de bomen hing

en aan de kinderen omdat we minnaars

waren

 

op onze gezichten en in de helderheid

uit onze mond

 

zesenveertig tegels

en bij de deur hield het op

 

 

kerima ellouise ©

alleen op papier

 

 

 

 

 

 

 

alles past buiten
de bloemen en het kruidje-roer-me-niet
de uitgeslapen lucht

 

niets wordt daar bedrogen

 

bomen worden woorden
en spreken oevers toe, eenzaam
tot de eeuwigheid

 

een vonk van poëzie

 

alles

of het niet meer verlaten, het teruggaan
naar de uitgeputte dood;

 

het pseudoniem
van een ongepaste leugen




kerima ellouise ©

de boom en de berg

 

 

 

 

 

 

heel even

dacht ik iets te zijn

 

een mens misschien

 

maar ik sloot mijn ogen te vaak

en werd een toevalligheid

 

zoals een woord

dat in het beloofde bergland

naar beneden stort

 

daar de illusie bemerkt;

de mythe van het honinghart

naïef bij elke boom en elke aalmoes

van hoop

 

gewuifd tot vaarwel

tot niets

 

in dat heel klein beetje leven

rondom het water



kerima ellouise ©

liefde is wat ik weet

 

 

 

 

 

 

 

als het leven

mij geen waarheid vertelt

 

leef ik dan in slechts een leugen

of ben ik zelf de allergrootste

illusie

 

zoals de vogel die heel dicht

bij doden rust, in wonderen

gelooft

 

en rond de jongste dag zingt

rond mij

 

steeds zachter

 

verward om de schreeuw

die in mij huist omdat ik niet meer ben

 

verdwaald

 

in de mens die ik bedacht

vreemd  - achter deze onomkeerbare wereld –

zonder omhelzing



kerima ellouise ©

 

 

 

 

draden van licht

 

 

 

 

 

en dat ik jou niet missen kan

heeft niemand in

de gaten

 

het kleine brokje

in mijn keel of het neerleggen

van woorden met deuren toegeschoven

 

doen me afdalen in jou

zoals het late middaguur dat langs

de bladeren likt

 

en poëzie laat ontstaan

in de plek waar ik ben; het ademloze licht

over mijn stille hand

 

telkens zachter

wanneer ik niet meer spreken kan

 

schaduwvol verscholen

 

 

 

kerima ellouise ©
 





                illustratie: beeldentuin Dehullu
                kunstenaar: Eugène Terwindt

 

 

 

 

 

 

 

door de nevels van morgen

 

 

 

 

 

laat me spelen
in de spiegel van werkelijkheid;
verwonderd om de vogels
in de lucht

waar ik niet wil denken, hoef te denken
en het stamelen kan achterlaten

bij elke vraag die je stelt
over liefhebben, dicht tegen mensen
en het verliezen aan

ik zie je graag, zeg ik dan
maar ik hou ook van
een steen

-het is stil
overal waar ik sterf

ook rond de rand
van klaprozen-

 

kerima ellouise ©


                                                         illustratie: beeldentuin Dehullu 2007
                                                         kunstenaar: Lebuïn D'Haese

ontelbaar

         

laat maar
ik wil niets meer bezitten
dan de kiezels die ik uit eenzaamheid
raap

langs een veelvoud van
rivieren, onzichtbaar

voor hen met dode gezichten
niet dichter dan
jij

al weg
voor stilte in mij
vloeit

en dichtklapt tot gevels
met luiken gesloten

zoals mijn woorden die ik tel
en bevochtig

wanneer uit de dakgoot
een lege kamer
drupt

kerima ellouise ©

genagelde handen

en spijkers om Zijn hoofd

een ijzerharde genade



Waltack ©



hartelijk dank Meneer Waltack!

 

 

 

het geheim van de hemel

 

 

 

 

ik droomde dat ik bleef

kom binnen, zei je
en vanuit mijn stille kamer
stapte ik dichterbij

raakte je armen
in een niet te herhalen licht

voor de eerste keer
geloofde ik in jouw stilte

schrijf dit gedicht, zei je
morgen

wanneer een vogel, spiegelklaar,
langs jonge twijgen gaat



kerima ellouise ©




illustratie: beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Leo Jongenotter

 

 

stille tijd

 

 

 

 

 

onverwacht

hoorde ik  de nacht

gewillig, boven alles uit

getuigen

 

dat de dag mij drie zonen

zou baren

 

ik was onwetend en keek

omlaag naar m’ n zwellende meisjesbuik

en de donkere vlekken

 

die ik  als zwarte vlinders

verborgen hield achter een dode stem;

ontroostbaar

 

in ieder sussend woord

van onschuld

 

 

kerima ellouise ©

dankjulliewel!

er zat een merel
op een tak van een boom
en ik wenste dat hij de duizend stemmen
in woorden en aan het dichtersglas

naar mij zou kunnen brengen

zodat ik de bloemen kon horen
in iedere letterademhaling
en in iedere stap naar
een open deur

-het plukken van rozen
en witte zwanen-

en op dat moment
verdween de boom en de merel
in mij

-dank jullie allemaal-

zong ik duizendschoon




kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©







tevreden

ik mag de koe wel 
die het gras bewoonbaar maakt
traag en telkens weer
opnieuw

het geritsel op de grond
wanneer dauw slingert langs roze randen
breed het kiezen, het keren
van de dag

en wanneer de wind naar
avond waait, de boezems plukt
uit malse twijgen

wacht zij geduldig op de maan
zonder vragen naar
het verleden

ze keert naar huis met vier rivieren
wit zoals het schuimen
van ruimtemelk




kerima ellouise ©

sporen in schemering

 

ze weende
want ze kreeg een kamer
en vier hoeken

waarin ze zich kon opsluiten
zelfs toen het helemaal
over was

voor zijn voeten
schreeuwde zij om traagheid
en het naakte van de slakken

die de zonde
lieten neervallen
en verkleurden tot purperrood

kerima ellouise ©




illustratie: Beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Sytske Miedema

wanneer alles dromen gaat

 

 

 

 

 

 

laat me, mijn lief

laat me een gedicht voor jou maken

 

al is onze dood

onbegrijpelijk  voor de beuken

en de bloemen

 

eenhuizig zonder stem,  met schimmels

langs heuvels, glad en

grijs

 

ik klaag niet, mijn lief

om het mos dat aanspoelt door

regen

 

mij zacht kust in boomkruinen

als zouden vruchten nooit verdwenen

zijn

 

en de wind, mijn lief

laat me de wind op het eind

 

ik weet, jij zal ontwaken in mijn verzen

zoals papieren vogels

 

helend in mijn hand


kerima ellouise ©