het was beloofd

ceremonie

 

 

 

 

 

 

 

laatste woorden scharrelen zich

rond weggeworpen

stof

 

alles houdt zich stil

in dit hartbrekend ogenblik

 

wanneer ik mijn naaktheid

in jouw zwarte handen

afleg

 

als een kleed van verlangen

 

om een rivier te worden

naar die oneindigheid

waar vlinders

 

de waarheid

aan geliefden hangen

 

leugens slechts een poëtische

haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind

op frêle schouders

 

en zo, wegens de dood, op een witte huid

van kralenkrijt

keirma ellouise ©

nachtlezing

 

 

 

 

 

 

vaak

houd ik mijn ogen

gesloten

om de nacht te ervaren

wanneer hij aan mijn zijde slaapt

 

om te voelen wat hij voelt

zonder begrensde ruimte

of, opnieuw, een andere dag

 

mijn vingers aarzelen

willen overhellen naar het ongeschonden zwart

dichtbij de reis van vroegere dromen

 

de verbinding met een volle zee

en de vele onsterflijke sterren

 

doorheen het blauwe van een vlinder

waarin geen glimlach

verloren gaat

kerima ellouise ©

roerloos wacht de schaamte

 

 

 

 

 

 

 

net toen het licht
een lichaam kreeg, mij streelde

barstte het kind terug in de muur
en tekende marmeren pijnbomen, als herhaling
van losgehaakte dromen

ik zal je blijven zoeken
zei het licht

met bloemen en tederheid
in ieder verlangend hart, in iedere vrouw
die jou met druppels bloed ontvangt

waar schaduwen bewegen
weer dichter tot de dood

en stilte verglijdt
naar de waanzin van liefde of in ieder woord, gelogen
door ontmoeting

ik zal
in wat zo diep geleden heeft
je blijven zoeken, met donker of bleek geluid

- geef je over, mijn kind,
je bent onmisbaar voor het leven -

kerima ellouise ©

buitenlicht

 

 

 

 

 

 

 

ik loop
in cirkels en
monologen

vloek om regen
- nog dagen daarna –

wikkel het afscheid
in ansichtkaarten en jank de zomer
uit mijn mond

en op de kale plekken in het gras
leg ik gedichten uit het leven

met witte wolkenwijzers
naar de nacht

kom dichter, lees je voor
kom vandaag

er is nog licht


kerima ellouise ©

Hoe een vrouw

hoe een vrouw
zich in nevelsluiers hult
op de bedding van het zijn
haar eigen ik in een schuiloord slaapt

hoe ze zichzelf niet echt vindt
doolt in  zinnen van geremde dagen

hoe plots een veilig voelen aan haar zielskamer klopt
slierten blozen
en draden van verlangen weven

hoe hij een ruimte schept
een mantel van verbondenheid voor haar dicht

hoe ze samen golven in de stroom
en liefde bubbels opent in haar schoot

ze voelt zich vrouw
veilig en bemind
ontdaan van alle schroom

            ©  Merel (Micheline)

 

 

 

 

elfjes op papier

 

 

 

 

 

 

alsof  ontelbare handen

een horizon bouwden, warm en rijk

als zilvervuur rond flower fairies 

 

en jij er bij hoorde, vol van schoonheid

in een taal die ik niet spreken kan

 

slechts liefhebben

in het verlegen lilalicht en in de eenvoud

van je verdriet

 

ik zag je daar

naar een regenbloem gebogen

 

-kom binnen-

 

ik zag het hart

van een vriendelijk, in een gedicht geboren,

lavendelkind

kerima ellouise ©

voor Hilly

dank je

voor je erg lief gebaar

 

 

 

 

 

behouden blauw

 

 

 

 

 

het was niet het onbekende
uit jonge of oude schaduwen, ook niet hoe het licht
lege stoelen vastbond aan trapgelopen uren, blauw
in regelmaat

het was het verdriet
dat loskwam uit zijn kamer, om haar en het liefdeslied
aan de rand gegeven

en hoe haar aanwezigheid zijn lichaam doorwroette, de dood
in de dood liet vergaan, in nieuw leven en het voelen
dat hij was

maar het waren ook de harten op het groene tapijt
van het theater

in open lucht en warm gestut

mooie mensen
die naar speelse, zoete bloemen
stroomden

naar elfjes, zonnig warrelend van vinger naar vinger

en in dat bewoonde land zag ik
mooie ogen tussen hem en haar; hoe ze de sprakeloosheid
herhaalden

poëten tussen schouderbladen
en vrolijkheid, in de kom van bruisende vergezichten langs brokaatvissen, lief
en streekgericht


- ik wist het wel: schoonheid snoeit geen zielen,
niet gisteren, niet van hen
niet daar -

 

 

kerima ellouise ©

 

13 juni 2009, meeting Nijmegen

 

een andere weg

 

 

 

 

 

 

wat ik nooit zal overwinnen
zijn de uren die blijven slaan
slechts een drama kan mij vrijheid geven
wanneer morgen mij terug laat gaan

 

alsof ik wist dat dit ging komen
met heel mijn angst en wees gegroet

ik zal mij kleden als een bruid

voor wie ik zacht verleiden moet

mijn hart is ziek, het feest te koud

ontvolkt de stad, mijn sterven oud

 

 


kerima ellouise ©

 

tegelzand

 

 

 

 

 

september zesenveertig

 

in dit huis gaf je mij

jouw zegen

 

een leven lang en gelukkig

om te herhalen

 

ik herinner me het tellen

en de tegels, de kamers die wij nodig

hadden

 

genoeg om tot de tijd te fluisteren

- nog later dan nu –

 

dat zij niet bestond

niet hier

 

niet op de houten vloer

 

in het zonlicht

cirkelrond

 

dat ook aan de bomen hing

en aan de kinderen omdat we minnaars

waren

 

op onze gezichten en in de helderheid

uit onze mond

 

zesenveertig tegels

en bij de deur hield het op

 

 

kerima ellouise ©

alleen op papier

 

 

 

 

 

 

 

alles past buiten
de bloemen en het kruidje-roer-me-niet
de uitgeslapen lucht

 

niets wordt daar bedrogen

 

bomen worden woorden
en spreken oevers toe, eenzaam
tot de eeuwigheid

 

een vonk van poëzie

 

alles

of het niet meer verlaten, het teruggaan
naar de uitgeputte dood;

 

het pseudoniem
van een ongepaste leugen




kerima ellouise ©

de boom en de berg

 

 

 

 

 

 

heel even

dacht ik iets te zijn

 

een mens misschien

 

maar ik sloot mijn ogen te vaak

en werd een toevalligheid

 

zoals een woord

dat in het beloofde bergland

naar beneden stort

 

daar de illusie bemerkt;

de mythe van het honinghart

naïef bij elke boom en elke aalmoes

van hoop

 

gewuifd tot vaarwel

tot niets

 

in dat heel klein beetje leven

rondom het water



kerima ellouise ©

liefde is wat ik weet

 

 

 

 

 

 

 

als het leven

mij geen waarheid vertelt

 

leef ik dan in slechts een leugen

of ben ik zelf de allergrootste

illusie

 

zoals de vogel die heel dicht

bij doden rust, in wonderen

gelooft

 

en rond de jongste dag zingt

rond mij

 

steeds zachter

 

verward om de schreeuw

die in mij huist omdat ik niet meer ben

 

verdwaald

 

in de mens die ik bedacht

vreemd  - achter deze onomkeerbare wereld –

zonder omhelzing



kerima ellouise ©

 

 

 

 

draden van licht

 

 

 

 

 

en dat ik jou niet missen kan

heeft niemand in

de gaten

 

het kleine brokje

in mijn keel of het neerleggen

van woorden met deuren toegeschoven

 

doen me afdalen in jou

zoals het late middaguur dat langs

de bladeren likt

 

en poëzie laat ontstaan

in de plek waar ik ben; het ademloze licht

over mijn stille hand

 

telkens zachter

wanneer ik niet meer spreken kan

 

schaduwvol verscholen

 

 

 

kerima ellouise ©
 





                illustratie: beeldentuin Dehullu
                kunstenaar: Eugène Terwindt

 

 

 

 

 

 

 

door de nevels van morgen

 

 

 

 

 

laat me spelen
in de spiegel van werkelijkheid;
verwonderd om de vogels
in de lucht

waar ik niet wil denken, hoef te denken
en het stamelen kan achterlaten

bij elke vraag die je stelt
over liefhebben, dicht tegen mensen
en het verliezen aan

ik zie je graag, zeg ik dan
maar ik hou ook van
een steen

-het is stil
overal waar ik sterf

ook rond de rand
van klaprozen-

 

kerima ellouise ©


                                                         illustratie: beeldentuin Dehullu 2007
                                                         kunstenaar: Lebuïn D'Haese

ontelbaar

         

laat maar
ik wil niets meer bezitten
dan de kiezels die ik uit eenzaamheid
raap

langs een veelvoud van
rivieren, onzichtbaar

voor hen met dode gezichten
niet dichter dan
jij

al weg
voor stilte in mij
vloeit

en dichtklapt tot gevels
met luiken gesloten

zoals mijn woorden die ik tel
en bevochtig

wanneer uit de dakgoot
een lege kamer
drupt

kerima ellouise ©