wind, wacht op mij

terracotta

 

 

 

 

 

ik ben niet wit

noch zwart

 

ik ben aarde

en bruin

tinten van noten

gekraakt op mijn buik

 

ik ben bomen,

het hout, het zand

aan mijn voeten

verwaaid tot wind

en stormende vogels

 

diep en donker

de afgesneden huid

verder dan dagen

ontraadseld

 

ik ben ik

traag gevonden

de vrouw in het schors

van beschilderde zonden

 

waarom zou ik mezelf

dan niet achteloos verlaten



kerima ellouise ©

zijdezware rozen

 

 

 

 

 

 

woorden tot steen

langs kapotte ramen

en ik tel de dagen nog te gaan

 

je hoeft niet te zien

dat ik ween of dat je

de lucht met lood vermengt

 

mijn ogen

zwaar van grassen en algen

waren ooit de bron van vruchtbaarheid

 

en nu, door wanhoop weggedreven

neergehaald tot aan de zee, zo oud

zo stiller dan vergrijsde lagen

 

tot aan de horizon, over het strand verloren

vogels in wolken en noordenwind

 

ik kies een gewaad met lijkwitte rozen

in die ene droom, nog te gaan


kerima ellouise ©

een meisje, een jongen

 

 

 

 

ik bleef, jij zat naast mij,

met donkere ogen

als was ik

de bastaard

van stilte

 

mijn bidden

werd nooit gedragen

al was er niets anders

dan het avondbrood

 

ik was een vreemde

al voor het afscheid

aangeboden door

de geur van ontbinding

 

eigenlijk

was jij mijn huid

maar altijd lichter

in het kind aan vaders hand



kerima ellouise ©

door het hoge gras

 

 

 

 

 

 

vanmorgen, heel vroeg,

viel de lente duizelingwekkend

in mijn tuin

 

de zon was  al warm en

plantte lichtzaadjes in  het gras

die speels tot aan mijn navel

kropen

 

ook op de bomen, het raam,

het verste geluid en op jouw schouders,

je hals, je buik

 

ik glimlachte toen je vroeg

of ik zo wilde blijven

liggen

 

gewichtsloos

uit jouw adem 

 

de wind bewoog mijn antwoord

als een vlinder uit

een volle nacht

 

ik heb je lief, lief, lief,

zo lief

 

mijn lentelief




kerima ellouise ©

bron foto :
www.onnoot.com/uploaded/images/120_2424-konit...

 

golfbreker

 

 

 

 

op het strand

het dode strand

luister ik naar regen

 

naar beminnen

dat door stilte stuk slaat

op te broze schelpen

 

harde rotsen breken

m ’n gedicht, ik kan de woorden

niet meer verdragen

 

omlaag, waar

vissen vallen in de nacht

en meedrijven met

de aarde

 

de schaduwen

druk ik aan mijn

borst, zilt

 

als steentjes

op het strand, zand

dode strand

waar

ik mezelf heb gejut




kerima ellouise ©

wind in mijn hals

 

 

 

 

 

 

laatst

bezocht ik weer

je stille

ademloze lippen

en ik vroeg

slaap je nog

mijn liefste

 

ik hoorde de voorjaarswind

huilen om het antwoord

 

de dood drukte

jouw ogen dicht

beneden

waar de aarde steeds

schuil gaat

 

en jou

diep ontving als

een kind in haar schoot

koud met daarboven

het licht van het onmogelijke

 

loodgrijs maar zo vertrouwd

vluchtte ik terug

naar het zachte geluid

 

 

liefste, slaap je nog steeds




kerima ellouise ©

Janken bij volle maan

 

 

 

 

 

in het  ervaren van werkelijkheid

worden dromen tot illusies

gestrekt

 

die de dronkenman verheffen

tot meester van ontworstelend

gebeente

 

hij zwart het vlees van leegte

voorbij de spelregels van

zelfbedrog

 

brandt de weerzin onder zijn tong

als machteloze vuisten op

de nacht

 

zijn geween breekt

volle manen

 

tikt de tijd terug

in het glas

 

en niemand weet

ook hij niet

 

dat zijn bestaan

voor een droom

moet wijken



kerima ellouise ©

twaalf slagen

 

 

 

 

zwaar

verkrampt mijn naam

wanneer de nacht

zich openlegt

 

murw aangeraakt

en de droom voorbij

het schreeuwen van

koud maanlicht

 

het klokgelui

voorspelt mijn dood

halsstarrig weergalmend

 

wanneer echo’s graaien

naar wazige wolken die

onbeheerst doch stil

de waanzin in mijn

hoofd verspreiden

 

ik stop mijn oren dicht

met handen gehoord

 

en jij slaat zwart

de druppels van mijn wimpers

kerima ellouise ©

l'arbre et le vent

 

 

 

 

 

 

 

ver van tijd, de woorden

die op schaduwen lijken

omdat niemand op hen wacht

 

hoeveel heb ik er al naar de horizon gelokt

nog voor het naamloos vervreemden

van mijn slapend lichaam

 

ik zal sterven, onverwacht

wanneer ik, als een boom in de wind,

word tot verlatenheid

 

de neerslag zal niet ontbreken

steeds lager

met een nog lichtere vleugelslag

 

ouvert aux quatre vents

kerima ellouise ©

zijn lange, zwarte jas

 

 

 

 

 

opnieuw wacht hij onder mijn raam

herhaalt het wegvallen van  tijd

wanneer uren nog nauwelijks spreken

en mij tot vreemde maken

 

zonder het zelf te weten en met

mijn stem op zijn rug, knik ik hem toe

het gezwel van stilte in mijn  handen

 

hij mompelt nog steeds, voorover gebogen

draagt zijn jas op wijzers van de nacht

heen en weer, af en aan
mijn raam voorbij

 

misschien morgen, fluister ik hem toe

kerima ellouise©

Gala





Jouw erfenis
zal nimmer worden
gedoofd
elke vlam rondom jouw Poëzie
leeft voort in een ieder
die weet te lezen

jij Vrouw van taalkracht
er zijn wegen naar jou
in Rijkdom van lentegolven
arm in arm met de wind

Jij Bent de zee
van bruisend licht
en ik de ‘leerling’

“Nimmer sterf jij in een gedicht
jij bent dichterlijke vrijheid”



ClaireQ  ©



****************************




Een oceaan vol straten
en binnenin golfslag
loopt zij

over koraalriffen
rood door zonlicht
arm in arm met de
wind

pratend om schepen
te bouwen mee te gaan
op stromingen en uit te monden
in rivieren dichterbij de kust

 

 

 

ze  draagt taal 

 

 

 

 

 

soms denk ik dat woorden zinloos zijn

zoals zomers die nooit meer stijgen

en slechts even trillen op vingers

van oude herinneringen

 

waar zeeën ophouden met bestaan

in armen en voetsporen, laag

begraven onder ramen en buiken

vol brakende honger

 

en dat  een uitwuivende duin

de meeuwen met dode ogen zal

achterlaten, even vreemd als

het lege hart van winter

 

tot ik duizend talen lees en stil sta

bij de naam en de beschreven vleugels

van die ene poëzievlinder, groter

veel groter dan morgen en zee



kerima ellouise ©

een kind vol zee

 

 

 

 

 

ruist zacht de zee in rust

gisteren, toen ik het kind

nog niet had ontdekt

dat eenzaam eb wilde

keren in zachte lijnen

 

ik sprong opzij

voor de einder en

neerstortende schelpjes

om de uitgerolde waarheid

te kunnen zien

 

de zee veranderde

in een dampende straat

waar herfst stil stond, leeg

in de richting  van de wind

 

en net toen ik de weg overstak

reed een bus voorbij

het kind vooraan, omsloten

door golven, schokkend

met ogen vol waaiende

wachtende zee


kerima ellouise ©

 

 

Bewaar me

 

 

 

ik voel

hoe slakken

op mijn lichaam zich willen

neervlijen zoals een

witte vlinder in

 zomerzon

 

tot stof

willen vergaan

zodat ik later

kan terugkeren voor

één dag

 

ik zou vleugels hangen

aan sneeuwvlokjes

 

maagdelijk

fladderen

 

om weer te sterven

 

en aan het eind

als jij me dan draagt

zal ik tegen je borst

aankruipen

 

de zomer weer zien

 

wanneer je het laat

sneeuwen

voor één dag


kerima ellouise ©

De Schreeuw van Edvard Munch















een zicht uit leven

 

 

 

 

 

gisteren

naderde het zwijgen

rugwaarts

 

als symptoom

van een lijdend ritueel

 

traag, teveel

mijd jij mijn dagen

zelfs die van weleer

 

ik wilde je van de wind vertellen

en het wondere golven

onder mijn borst

 

hoe ik liep, licht

als een vlinder

door het gedicht

waarnaar ik zocht

 

onaangedaan, te diep

trok jij de stilte scheef

 

en doodde het spreken

ook voorwaarts



kerima ellouise ©