kastelen in de lucht

het verkeerde seizoen

 

 

 

 

 

 

 

ze glijden weg

van daken, de woorden

als zemen

vol milde regen

 

de dichter kon

niet vertalen

de zon

in verzen vol

 

hoe ze aaide

traag gloeide op zijn huid

als een maagd in een koekoeksbuik

 

hij keek in schaduw

en werd tuinier

 

plant nu zijn rijmzaad

in vochtige winter

bedjes


kerima ellouise ©

Kind van dagen

 

ik lees slechts jouw schoonheid

in voorzichtige woorden

 

broos neergelegd op koude steen

warm van voelen

en jouw lach

zweeft door mijn ogen

 

sneeuw kleeft stille lippen dicht

 

kind van leven

 

laat vlokken kristalliseren

naar prille morgens aan een kalme zee

 

het zilt, gehuild in dagen

dat het leven harder sloeg

zuivert duister naar jouw nieuwe tijd

 

gracieus in stille gratie

want -dat was je nimmer

 

kwijt


Switi Lobi ©


Dank je wel Switi voor dit bijzondere gedicht!

 

 

een fragment van aanwezigheid

 

 

 

 

mijn lelijkheid

breekt de grond

open

 

door een bevrijdend

oordeel van de dood

 

vlinders

in donkere tijd

leggen wanhopig

hun gewicht

 

op mijn trommelvlies

wanneer een maskerade

verzandt in late zonde

van leegte

 

ik leg me

naakt in de aarde

en vraag gratie

 

in dat ene moment van

waarheid

 

mijn ogen ver weg

als vogels

onvervalst

kerima ellouise ©

ergens, nergens

 

 

zoals jij mijn woorden
krom speelt
mij spelt
op het altaar van vertrouwen

touwen rondom vlagen
in lagen van huilen
nooit hullen

dat dit niet zo zal blijven
in lijven van schaduw
schuw gericht
gezwicht

mij vol treft op klippen
wat rest op
lippen

in de weer
schijn op je
gezicht

luchtdicht



kerima ellouise ©

donkergrijze regen

 

 

 

 

 

zo schets ik mij

in lege straten

weggezonken achter

klokgelui van eindige dingen

 

zonder slaap

word ik herkend

zoals de steen

die stilte uitspuwt

blind en grijs

de ademhaling

 

het harde vocht

aan het vlinderraam

vertelt de nacht onafgebroken

hoe waarheid schreeuwt

in het vaarwel

 

door het veroordelen van verwachting

vergat ik plichtsbewust

te sterven

 

de  dood wandelt mee in mij


kerima ellouise @

foto : Jaime Vinas

 Gloedvol



teer gevleugeld

en grijs massief

vormgegeven  in jaren

ik heb je lief

zacht zingt de zomer

haar lied in mij

laat haar warmte dansen

maakt harten vrij

want hij zal jou warmen

in tijden van kou

vurig door eeuwen

gloedvolle vrouw

Annemieke van der Ven ©


Heel erg bedankt Annemieke ! 

Bella Donna

 

 

een Hollandse dame steeg met vaart

op het witpodium van een taart

met room op der snoet

smakte ze heel zoet

' blij jarig zijn, dat zit in mijn aard '



voor Klavier

keldergevoel

 

 

 

 

 

 

ik kende iemand

met een spiegel

in de gang

 

verzen vol handschrift

bewoonden

zijn huis

 

hij groette mij

heel even

als nieuwkomer

in de wijk

 

maar ik

bestond teveel

uit kelders

 

en ondergronds

was ik niets

 

 na dit alles

zoek ik

een schuilplaats

met mijn oren dicht

 

en graaf mijn eigen houten diepte


kerima ellouise ©

Van stil naar luid

 

 

 

 

en meer

zal ik ooit geloven

dat ik me dronken drink

aan die kus op je lippen

 

hoe ze laveloos bezwijken

in de branding van volheid

zonder me te moeten schamen

om hoe het schreeuwt in mij

 

gewoon groeien met

het oor aan jouw  borst

als een openende schelp

in een lichte nacht

 

omdat ik weet 

dat het vochtige zand zich

verankert in een nieuwe stroom

van liefde en meer



kerima ellouise ©

soms droom ik een gedicht

één woord
in liefde zou de dag
moeten dragen

van dag naar avond, avond
naar nacht

nacht naar een woord

tot op de dag dat ik sterf
wij sterven

in de ochtend, als het goed
gaat met het dagelijks spreken
in een doosje

zo'n klein doosje
dat nauwelijks groter is dan een woord

dan mijn pink, pinkroze zoals
glasparels die breekbaarheid naar
mijn handen staren

en dat ik voorzichtig open
in slapeloze stilte

wanneer ik droef kijk
naar de streling van dat ene woord
omhoog



kerima ellouise ©

we spraken niet

 

 

 

 

 

nabijheid

en ik glimlach

het beeld zo broos

in je gelaat

of in dagenverte

wanneer, zo licht, ik naar

buiten kijken mag

 

heel even

zonder geluid

vond de tijd de zee in jou

en herkende ik het huilen

om al het beminnen

 

wanneer is liefde eindeloos,

vroeg je, aan het eind van de dag

 

ik wist het antwoord

en stierf

opnieuw


kerima ellouise @

stenen in de wind

 

 

 

 

 

 

je sprak glorie

en maakte de wereld onsterfelijk

maar veel is vreemd

in voorbijgaan

 

op het laatst

viel regen als rood fluweel

op tongen gedragen zonder stem

 

ik zal je huilen

om elk onwennig woord

telkens de dood jouw gezicht bedekt

en rouw de stoelen vereenzaamt

 

robijnen zijn slechts stenen

op lippen stil

en lege kamers

kerima ellouise ©

Geen bloemen meer

 

 

 

 

dat ik achterblijf

en mijn vingers zich snijden

aan het oude bidden

 

maakt mij tot herinnering;

ineengedoken, met het hoofd

onder lakens

 

geboren was ik toch en bestond

ik niet als kind, dat voor handen lag

 

het blije gezicht afgekeerd van doodgaan

en overbodige benen

 

dan waren er nog steeds die borsten

ontluikend weliswaar, maar met

stom zwijgend verbod

 

 

om bloemen te openen in de lente

dat deed jij, een paar seizoenen vroeger




kerima ellouise ©

vlinderbank

 

 

 

de tuin

zwijgt de eerste leugen

toen ik uit bloemen dronk

 

rode tulpen op

mijn suikerwitte huid

een wereld die eeuwig zou

blijven

 

onder de kleine

appelboom en

zwaluwen, zomerrijp

ademde de overvloed breed

het onuitwisbare beeld

dat ik zo zacht strelend

vertrouwde

 

tijd is tastbaar

ook de tuin

om wat geleden werd



kerima ellouise ©