eenzame dromer

kunstwerk door Joske Vranken ©
gedicht: kerima ellouise ©

kruimellicht

misschien zou ik jouw gedicht

uit het hoofd moeten kennen

maar als ik dat kan

waar blijft dan de verwondering

het verlorene

dat zichzelf laat vinden

met grote ogen

om ons te redden

van het doodgaan

en het rouwbeklag na elke

teruggestoten en onleesbare waarheid

die in het memoriaal van liefde

nog minder dan een stip werd

ondanks de drang naar beweging

ergens in huis, ergens eeuwenoud

in het kruimellicht en eenzame straten

bij avond, loodzwaar om het bedrog

dat uitlekt in de wispelturige waarheid

van een steen die langs zijn bestaan tekent

te midden van zaad en zon maar nimmer

zijn schaduw beweegt, links en rechts, oog in oog

misschien zou ik jouw gedicht uit het hoofd

moeten kennen maar ik durf niet langer kijken

uit angst om de metaforische verwondering

te verliezen, op vleugels naar het onbekende

foto: kerima ellouise ©

het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes

wind tussen bladeren

bracht het hoefgetrappel en het knarsen van houten wielen

dichterbij

en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht

rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos

kinderen dwaalden af 

zoals bruine sloten langs spoorwegrails

die het eerste walsende lentelicht ontvingen aan hun nog natte voeten

oh bella italia

het paard bromde, effende het pad

alsof vriendschap ongezadeld zinderde tussen zwarte wimpers

alsof hij mijn naam lispelde met laag geluid

wanneer hij de kar langs de ietwat scheefgezakte gevels verder trok

als de zon ’s avonds daalde en geuren traag naar beneden schemerden

leek het alsof de kar op vleugels werd gedragen

en in verbeelding

vloog ze dan sierlijk over wild onkruid en de twee trotse terrils heen

die ingekerfd opgingen in het landschap, aan het einde

van de doodlopende straat

schaterend, zoals vrijheid zou kunnen voelen

in een steeds weer andere reis

de oude man aan de teugels zong graag

uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

alsof het mooie weer nooit zou ophouden

ik keek hem aan, verwachtingsvol, met een paar munten

in mijn kleine hand                                

"Een ijsje vanille, graag"

meestal, tegen die tijd

draaide de seringenstruik zich naar haar bloei

oh belle italia, l'unione e l'amore

 kerima ellouise ©

* uniamoci amiamoci,
l'unione e l'amore

Laat ons samen komen en elkaar liefhebben;
De eenheid en de liefde* uit het Italiaanse volkslied

wegvliegen

 

 

 

 

 

soms

wil ik een zoen

zomaar een zoen

neergebogen

zoals zomers die in gondels varen
met voeten in het water

 

en prentkaarten verleiden, groenblauw

langs houten palen en langzame lagunes

 

soms
wil ik een zoen
zomaar een zoen

traag en stil

zoals oude uren over bruggetjes heen

oneindig jong in ogen

 

die tussen duiven op het plein schuiven

en schateren om de golfslag in je armen

 

soms

zwevend en heel licht
wordt er in mijn handen een vlinder geboren

zoals een zoen

zomaar een zoen, vol

te midden van veroverde geheimen

kerima ellouise ©

vandaag kom ik dichtbij

 

 

ik vouw mijn handen open

in de eerste dagen

van lente
en lees het gedicht van de boom

 

hij fluit op mijn vingers

naar het meilicht

 

droomt meer dan zijn kruin verwachten kan

meer dan ooit

voorbij

 

het zachte weer beweegt zijn bloesems

blijmoedig naar mijn bankje

 

ik vraag hem niet

naar zijn naam

welke beelden hij ziet

of zijn verdwenen in het lied van de zuidertoren

blauw en wit boven de tuin

 

ik drenk mijn handen

in wat volgt en vang de stilte van een vogel

rechtvaardig en hoog op takken

 

als een wolk

leg ik me te rusten in zijn wenk

 

languit in het dwarrelen

kerima ellouise ©

het kleine zingen

een stem wacht, vrijwel
vergeten

ik schrijf een lange brief als trouw
benader voorzichtig de eerste bloemen
tussen woorden

het was een slecht jaar
waarin woorden zelden groot waren

gekloofde lippen dronken wijn
werden vrij en vrijer, speelden met geboorterecht
en het thuiskeren in een stip

want wat is een dag
een mooie dag

als niets verandert
in het lover wanneer een merel zingt
schuw in het lentenest en de zon nog denkbeeldig slaapt

een stem passeert
spint schaduwen rond mijn lijf

ik herschrijf het lot
en verander in het huis van steen

zonnegeel




kerima ellouise ©

het weerzien

ik laat jou geboren worden

in mijn nieuwe droom

je was er al

maar nu weet ik

dat je ook in mijn heimwee bent

vergeef me het gemis

ik ken je al zo lang

zoals de duinroos en de golven

waarin ik schelpen gooi

en waarin ik me op den duur

ook eenzaam weet

omdat jij de meeuwen niet kan zien

ongeschreven

zoals verwondering in het lichtste gedicht

van geluk en innig lief

van vogels over zee

naar mijn verlangen, om handen

als jij mijn lippen kust en in me valt

met alle warmte

zoals de zon

en zoiets als kleine sterren

met de horizon er omheen

voor Herman, verloren maan

ik sluit de nacht

en proost op duisternis

hij stilt mijn dorst, slaapt in mijn armen

zoals de dwaze bladeren in de wilg die zwijgen van geluk

onder de huid van een volle maan

zachter proevend

en nog verder

ik luister of ik iets hoor maar niets beweegt

zelfs niet naar de mooiste gedichten van jou

gestoffeerd op het eerste gezicht, voor mij

kom binnen, blijf niet staan

ik lig klein en leer geen schaarse woorden meer

uit mijn hoofd

ik hou van Gorter en vin je zoo lief en zoo licht

nu, in dit vreselijke deel van de eenzaamheid

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

zie je me graag

‘wat jij me toe dichtte’
weet je nog

we renden de heuvel af
langs lieflijk zwaaiende halmen
en in jou zong de zomer, ter hoogte van mijn hals

ik liet me ruggelings vallen in je armen
en in de bunker waar poëzie
het verleden verschoof

vol vertrouwen, om dromen waar te maken
met die immer voortdurende vraag

je was meer dan hartstocht, meer dan herkenning
in het bed vol zachtgesponnen licht

nu waden
duizend witte vogels in de stilte die wij schreven naar elkaar

woorden
die in ons hoorden

zo mooi, van zichzelf




kerima ellouise ©

de eerste zondag

 

 

 

 

 

mijn lief, de stilte wordt jouw lichaam

nog groter dan de neerwaartse gloed tussen leven 

en onbegrepen graven

 

waar kraaien om zich heen kijken

naderbij

tot in mijn aardse spiegel

 

een rij mensen met bewaarde ogen

geloven even in zichzelf, lijfelijk

en laatst

tot plicht, vredig in zicht

 

het huis is rommelig en huivert bloemen

tot oude kransen

 

de aarde is koud

een onverdraaglijk woud

 

ik mijd verbeelding en verraad

proef het bloed van mijn nietig zijn terwijl ik jou

in dit vlakke land bemin

 

de tijd verstrijkt

 

er is geen ultimatum, slechts het einde

mijn lief

 

 

 

kerima ellouise ©