bloesemkinderen

vervolg

ik geef je geen dromen meer
noch zet de kersenboom voor je klaar
op de puinhopen

van de oude rivier
waarin alles lijdzaam stil wordt

vanaf hier
open ik mezelf wel

en de tijd, de deuren van het rouwbeklag
zullen voor het grijpen liggen

ogenblikken zoals ze zijn
zoals ik ben
wanneer de nacht voorbij moet
en ik rond en rond draai
in de magerte van mijn vrouwenhoofd

onduidelijke geluiden die duidelijk
horen te zijn, binnen en buiten
en als ik slapen wil

verder en op dit moment
van verbeelding

aangestreept voortvloeiend
tussen stroom en overstroom

nieuw zoals de rivierwind
en het water dat leeft



kerima ellouise ©

glinsterend zout

ik zie, ik zie jouw wereld
en de donkere nachten eromheen

je behoudt de schreeuw, de dwaling
wanneer het tij tot sterven roept
tot droogte

eenmalig, mijn lippen bleek

maar de zee sterft niet, mijn lief
en ik zal teder zijn

uit het licht
langs je heen glijden, omlaag
naar de duinen en het zingen ervan

ik zal het water zijn

als een brug
drijvend op daglicht en maanhoge
dromen


kerima ellouise ©

linkshandige waanzin

wat je ook beweert
de zee is geen gezichtsbedrog, geen verzonnen
signaal van mijn gekte

tussen mij en het uitgevouwen
getij

-elk ogenblik beschreven-

geen zoutige analyse
opdat ik zou kunnen genezen van de stilte

of van de watermannen uit jouw sterrenbeeld
die met stukjes spiegelglas de verte
van een rivier nabootsen

wanneer ik blootsvoets
dwars door het requiem van de wind
naar de nacht loop

en naar de allerkleinste trilling
van de vuurtoren
in dit gedicht

‘je hebt me nooit met beide handen
leren schrijven’



kerima ellouise ©

zonder verplichting

het is een mooie dag
een dag te sterven
vandaag

behalve de kraaien
en de leegte
kleur ik alles zwart

die laat ik uit de vloed
van vragen
komen

of misschien
doe ik, vrijwel vergeten, of er niets
meer is

net zo lang
totdat
er iets is

het maakt niet uit
wat

al zou het
een golvende lijn
zijn waardoor de stilte
duizelt

wit in het onderscheid
dat mijn schrijven zal leiden

misschien groet jij
mij wel
op een mooie dag
een dag als vandaag

bij het oversteken van de weg



kerima ellouise ©

poelen in het weiland

als oorlog voelt het aan
rond mij

wind ploft stemmen neer
man- tot- man, de gang blootsvoets
almaar roder

dan stilte

ik hoor ze, ze komen nader
dag en nacht, in het oprukkend slaglicht
van de waan

mitrailleurs veroveren het succes van de dood
in laatste woorden en aangezichten
onbekend
tot voorbij de dageraad

wanneer een brandgeur het zwarte veld verraadt
zonder geweten
zonder genade

niets mislukt met nieuwe zonden
in rechtopstaande kisten, kronkelend in het landschap
aanwezig

ik staar
voorbij een heuveltop
naar smalle stroken waar winter zichzelf bewaart

en hang gaten op
tegen muren van de nacht

gaten
rij aan rij
in de vorm van een mens


kerima ellouise ©

taboe

waarom
sloop je het geluid niet uit de muren
zodat ook het verleden
stil wordt

je hoeft me dan niet meer te omarmen
of nadien, jezelf schoon te vegen
omdat het knakt

binnenin, was ik toch al
het zwakst

tel de slagen, tel de dagen
mijn borsten rusten en nauwelijks
adem

voor toekomst en dezelfde
kamer, planken tot kussens gekist
blauwer

dan
jij houdt ervan




kerima ellouise ©

het is nooit anders geweest

zie
hoe alles bezit van mij neemt
in wat glanst
glimlacht
wanneer iemand mij vindt
zoals jij naast me
graag in armen en de uren laat

telkens ik begin te dromen
in blauwe binnennevels
aan dezelfde kant van vleugels
en de ruimte die draait

soms
om te huilen, om weg te drijven
op regen
waar middenin, onberekenbaar, het begin
weer leegloopt over zeeën, water uit stilte sijpelt
net op dat moment wanneer de maan
op mij toe wil vliegen
en ik me als een vreemde beweeg
door de wrange waarheid misvormd
en ver terug geworpen naar eigen lijf

zie en voel
terwijl alles zo mooi in elkaar valt
in zwart en wit
wanneer ieder gezicht wordt wakker gemaakt
in mij



kerima ellouise  ©

de muze nabij

het zou overal
kunnen gebeuren

hier

tussen deze woorden
van een vrouw
die in de spiegel het hart van haar minnaar ziet

en die, door de roes van oorsprong
zonnezuiver

zwaluwen losmaakt
uit schaduw en tralienachten

bij bloemen spreekt
in de wind en tot hem, onderwijl
met blosjes op haar wangen


het zou ook dáár
kunnen gebeuren als ik mijn ogen sluit



kerima ellouise ©

van guitenstreken tot kunstgenieter

verras me
als je danst met woorden
de leegte inneemt van mijn stem

ochtendwind begint te walsen
voorbijgaan niet langer meer telt

ik zal je wijzen met kleine streken
waar je in me wonen kan, spiegelschrift
uit schaduw halen, doorgegraven
in een anagram

slaap met me
in' t verdere naakt, poëtisch en in volle klank
tot ik gewichtloos lichtgezouten
met jouw zinnen samenrank

verras me in lavendelinkt
langs de loomheid, lichtgevlekt
waar wij hoog tot waarheid stijgen

voorgedragen en onbedekt


kerima ellouise ©

in het hoogtij van het licht

 

 

wanneer woorden tijdloos lijken

zich warm weken op

witte rotsgrond

 

lente als oogst

wordt binnengehaald

met helderblauw en hoog plafond

 

dichtbij

en in de vertevloed van de ochtendmeeuw

die zilver, haast als licht,  uit mijn ziel

tevoorschijn komt

 

begraaf me dan

en alleen dan in het geluid van de zee

hoorbaar tot in vele andere levens

 

en de denkbeeldige verhalen

waarin ik tijdelijk wonen zal, op weg

naar bevrijding

 

op weg naar verborgen genezing

en dat wat mij beweegt, steeds dieper

in de ruimte

 

de roep van jou



kerima ellouise ©

 

 

onbedekt

 

 

 

aanvaard mij in het lijden

aanvaard mij in het gaan

want zachtjes, heel zachtjes

vreest hoop mijn eigen naam

 

raak mij in de schemer

of langs een late weg

het stille zal steeds luider slaan

in’ t zwarte weefsel van de waan

 

zie het trage op mijn ogen

de woorden die ik  achterlaat

de dood zal jouw rivieren breken
in de bedding van ‘t blauwgebleekte

ik zal me richten naar de regen

met  ingetogen witte veren

want zachtjes, heel zachtjes

glijd ik stil,  ver van jou vandaan

 

 

* rust zacht, P *






kerima ellouise