dat ik gewoon mens ben

requiem voor een eeuwige zucht

waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen

dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd

en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven

in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven

misschien dringt
niets meer tot me door

werpt het sterven de beelden ver weg
van maan en rozen, ongebroken

of van je stem, helder in een boog

laat me jou zien, leg je hand in de mijne
lig naast me, dichterbij

waarom zwijg je
verdwijn je in het laatste woord

wanneer ik zeg

dat jouw liefde mijn weg zal zijn



kerima ellouise ©

                          


zacht en duin

ik wrijf het stof
dat eens mijn verleden was
uit ogen van de nacht

zoek gezichten
zoals ze zijn, bevrijd

langs de plooien van mijn mond

uit de regen treedt de ochtend
met lange strepen licht en zacht geritsel

een dichter kijkt het noorden tegemoet
ik wijs hem naar mijn gedachten

we eindigen zachtroze
in nieuwe poëzie

“nu is morgen
ik ben liefde in vandaag”



kerima ellouise ©

koraalrood

vandaag droeg de aarde
mijn hemel
laag

zoals een horizon
vol meeuwen

je keek naar mij
opnieuw en
nader

vertraagde
de zee

rondom tijd
en diepliggende duinen
slapend in elkaar

geen vragen over onbereikbare plaatsen
of landschappen anders
dan mezelf

het waren momenten van volheid
met bloemen overal




kerima ellouise ©

tot leven, meer

middernacht
de wereld zou donker moeten zijn
onder een lantaarnpaal staat een man
alleen

hij rookt een sigaret
laat zich vollopen met duisternis
zonder angst

glimlacht en wandelt tot de stenen
op hetzelfde pad
waar ook seizoenen veranderen


ik draal nog even, keer dan
terug naar vertwijfeling
verdwijn in de onbekende stem
van mezelf

het is koud, al te schuldig
en de hemel is zo hoog

een silhouet geeft zich over
aan de stilte
stapt over chaos, die van die dag
die van alle dagen van de maand
die van de onontkoombaarheid

zal ik een naam voor hem vinden
in een vraag herleven

heeft hij mij herkend in zijn glimlach
of zal de ochtend vergeten rondom
het suizelen van eigen boezem, in het licht

zonder een woord
gaat hij niet dood, ik leg
een gebed onder een steen

kerima ellouise ©

in een kring van vuur

I.

laat je ogen
in ruimte dwalen
er is plaats genoeg voor ieders verhalen

zie de vlinders, vanwaar
zijn ze gekomen

misschien uit muziek
in nog net niet verlaten bomen
gonzend
door losgeraakte momenten
die als zwermen naar het onverklaarbare zwenkten

ergens halverwege het zandpad van de wind
bezongen door verbeelding en alles dat weer verbindt

in een kring van vuur, oneindig open

II.

tussen jou en mij
is er een oorsprong

en een waarheid die ieder heeft gezien;
een bewogen fabel bovenop het verlangen

of door het aaien
van een roze balsemien

in beroezing
en voltooiing van zinnen
zijn talloze namen reeds eerder geschreven

wanneer ieder ogenblik in liefde
zich door het leven heeft omgeven

het raakt je ziel
gelijk de mijne

verweven
in een kring van vuur, samen

met de vergankelijkheid
rond ieder geboren
uur



kerima ellouise ©

bloemlezing in de tuin

in een waterplas
maan ik een spiegel aan
tot stilstand

aan de rand, van mij alleen
rolt een steen uit

ik verberg hem
onder mijn huid
alsof zonder niet meer kan

alsof hij ogen baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water

wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast het zwijgen van het puin

hij rolt wat verder, valt terug
tegen alles wat pijn doet en uit het leven
meegebracht

totdat ook hij zich vastklampt
mijn hart wordt

koud
en onrustig



het weer slaat om
hagel haalt bloemen uit de tuin



kerima ellouise ©

opgaan in het licht

zie je verborgen schoonheid in de mist
of denk je aan eenheid nog voor het verdwijnt
wanneer de nacht het aardse heeft gewist
zoals het geluid op't achtergebleven eind

of denk je aan eenheid nog voor het verdwijnt
zo harmonieus in dit oude verbond
zoals het geluid op't achtergebleven eind
boven een vrome, gezegende grond

zo harmonieus in dit oude verbond
nabij Zijn woning en engelentuinen
boven een vrome, gezegende grond
verzamelt zich licht in withoge kruinen

nabij Zijn woning en engelentuinen
wanneer de nacht het aardse heeft gewist
verzamelt zich licht in withoge kruinen;
zie je verborgen schoonheid in de mist




(pantoum)



kerima ellouise ©

te midden van een regenplas

voor de rurale ogen van de regen
verberg ik het ritme in een gedicht
van luid naar stil op alle wegen
gerechtigd door mijn zielsgewicht

verberg ik het ritme in een gedicht
en wat ik stervend heb gedragen
gerechtigd door mijn zielsgewicht
naar de overkant van vele dagen

en wat ik stervend heb gedragen
het daglicht dat verloren ging
naar de overkant van vele dagen
verbindt zich vreemd tot zonderling

het daglicht dat verloren ging
van luid naar stil, op alle wegen
verbindt zich vreemd, tot zonderling
voor de rurale ogen van de regen


(pantoum)



kerima ellouise ©

verzonnen tijd

wanneer je vlucht in woorden
mag ik jou dan aanraken
binnenin je gedicht

mijn hand leggen als een koepel
bovenop wind

zwarte kiezels
die spiegels breken, onveranderd
in het midden van een zin

mag ik luisteren
naar je wereld of een enkel boomblad
dat neervalt naast de dag

de dag waarin je zei
dat je gelukkig was

en hoe verrukkelijk het zou zijn voor de boom
om zijn trage tijd te tonen, zonder richting
te verliezen

in elke regenbui en zonder twijfel
achter in je hoofd

ik beloof je
niet te schreien, te blijven
zoals ik was, wij waren

bijna één met de zwaluw

met diep in ons
het raam

een open lucht wanneer we wilden praten
over onwaarschijnlijke poëzie



kerima ellouise ©

waar jij stond

zie de zeven berken
er groeien zwarte tongen
de dood sprak zijn verleiding uit

’t was alles wat jou overbleef


de dagen veranderen
ik stap naar buiten
kijk terug en naar de verte

stilte opent
vogels tegen de achtergrond van poëzie
en ik geef me over
aan dat wat niet vervuld werd

aanvaard woorden
die hun plekje nooit vonden, weggleden

langs de vastgeroeste weide
en achter de bomenrij

het water
waarop jij je ogen rusten liet

als teken naar het onbekende
nog groter dan de diepte en de afgevallen bladeren
die je elk een naam gaf, verward

omdat ze geen antwoord gaven
en je mond meer en meer smaakte
naar aarde

tot steen verweerd, afgesloten
van de jaren rondom de berken

en het zichzelf verlaten


zie de zeven dagen
er groeien witte nevels
langs hun gevels



kerima ellouise ©

de vijver

de droom vannacht
kon ik niet sussen

tussen zwarte waterplanten
dwong hij mij om gebaren
over te nemen

aldoor voelde ik de pijn
van ieder bewegend blad, verward
en opzij gedraaid

klokken lagen verspreid
op iedere begaanbare
rimpel

haalden mij
terug

naar de diepe grond
waar lakens lagen, dicht
bij elkaar

met vlekken als donkere ogen, als een koud weerzien
die rond kinderballonnen krioelden
en alle kleuren hoonden
nergens heen

ik verzonk in doorzichtige lijfjes
toen het watervlak
brak

moeizaam
boven het blauwe leven



kerima ellouise ©

binnenland

geef me geen naam
want ik ben de dwaas achter muren
van de wereld

en durf amper op te kijken
naar de reiziger die zich vonkloos, onherkenbaar
spiegelt aan mij

voor het oor van herkomst

verwant
met het stilste raadsel, ter verklaring
van mijn uit het lijf getrokken ziel

ontsluit duizend ogen
verhelder water met zonlicht

draai heuvels om
of de duinen

herlees mijn angsten
in deze intieme getuigenis

maar geef me geen naam

er is geen scheiding
wanneer ik schuld krom
tot tranen


kerima ellouise ©