Gastgedicht van Micheline: Huil ik dan nog steeds in jou

A Marechiare

ze volgden elkaars vlucht
door smalle straatjes
alsof de stad in lichterlaaie meebewoog
op de laagte van hun stemmen

uitbarstte in de eerste toren, aangestreken
door een rechterhand

ze versmolten passie en hartstocht
met wrede smart, intiem en zonder rust

omdat zij beiden wisten
te zullen sterven, steeds bleker
en verder weg van de maan

met een raamloze serenade, noodlottig verborgen
achter de rode mantel van het water

de contrabas en de gitaar
vertelden elkaar hun levensverhaal

verdrongen het lied
van de gondelier, verfden kanalen en vissen
zwart

tot een engel verscheen
en hen zacht troostte met haar stem, hen meenam
naar een zachtblauwe lucht

waar haar glimlach
het geheim van de liefde omlijstte

hoog boven iedere rimpeling




kerima ellouise ©



* n.a.v. concert ‘Barcelona’ in de Oude Willibrorduskerk

sopraan: Mirjam Wesselink de Barrientos
gitaar: Michael Benedik,
contrabas: Gabriel Barbalau

foto: kerima ellouise ©













wil jij over mijn schaduw waken

wat ik jou vragen wilde
deed de wind verlengen, op ieder ogenblik
van omgrenzing

met om ons heen
het strand en de verwarring uit zee

kon je mij verstaan
en verder
terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme
dat jouw stem voedde

mijn gefluister
als een eiland insloot, dat daar
moest sterven, smal en wit

meeuwen legden een licht
op die dag

het gewicht was zuiver, zoals een zee
met druppels
waarvan je niets te vrezen hebt

bloeiend door het waaien
van schelpen

ik wilde jou wat vragen, ongeremd
en toen
niets meer



kerima ellouise ©

foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn






















bij vlagen en verdriet

 

 

 

“terwijl ik mij schoonheid inbeeldde

koesterde ik tevens de illusie van liefde”

 

 

alles gaat voorbij

alles is geweest

 

wanneer werkelijkheid gedichte woorden opent

er slechts een droevig ronken

overblijft

 

van een kind

dat, angstig in een wereld, verlangt

het sterven omlaag te halen

 

woorden kruimelt uit gebeden

om te ontsnappen aan schreeuwende stenen

van maan na maan

 

zwaar en zonder rust

door het dagelijks openbreken van  eigen falen

het brood zo nodig, al was het maar een enkele hap

 

de kerktoren slaat opnieuw

twaalf maal, bijna heilig

sprak een vader

 

de wind is dood


kerima ellouise ©

Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar: Margriet Barends












lief, nevel mij in roze

in deze kamer
schrijf ik de vloer tot Melkweg

op de muren zweven sterren
en in de diepste laag fluistert het licht
de geborgenheid tussen jou en mij

een tederheid om te proeven
ons behorend

zoals de rode heuvels op de maan
en een meebewegen buiten grenzen
om uit te kunnen breken, de nacht toe te laten

langer
te blijven stijgen
in het ruisend laaien van het leven

het samengaan, zielsvol
met ogen, één en al eenvoud om te vergroten

terug te keren
naar niets anders dan dit verhaal
van liefde

waarin jij en ik begonnen
in ieder wederwoord
en uit onszelf


”lief, nevel mij
in meer dan één omwenteling”


kerima ellouise ©

ook morgen

til mij op
in een nog niet gehechte toekomst
waar angst geen vorm krijgt
in een spiraalvormige monoloog

waar heftige windvlagen
zich ontdoen van zwarte gewaden en
een stoet van haast rituele wendingen omver
wordt geblazen

aarzel niet, breng me
tot waar ik zijn moet, leg jouw kinderen
in mijn armen, tussen de bloemen
en dat plekje,, aan de liefde gelijk

geef me, geef me lichter
de speelsheid van jouw woorden, voltooi mij
in belofte

alsof ik louter vrijheid ken
het houden van

te lezen in mezelf, enkel
jou



kerima ellouise ©



foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn

station

eerste klasse- centraal :



een man schildert de zon zwart
op het doek van de waarheid
hij laat zijn naam achter als bewijs
het maakt andere woorden overbodig
wanneer hij het donkere stadspark binnenfietst
op een zeepbel tussen gieren en kadavers
in vlucht gekromd

ik reis voorbij en zie een haai opduiken uit het gras
naast Rome en moerassige stilte, hoog verlicht
door een dief van bliksemschichten

een vrouw met zicht op haar leven
zit tegenover me en bestudeert
het snelle landschap tussen duim en wijsvinger
alsof ze alle antwoorden meet aan diezelfde overbodigheid
misschien is afstand subjectief zoals kunst
zonder uitstel van gedachten

ik spiegel me in het raam , een speldenknop
vliegt voorbij in een druppel regen



kerima ellouise ©

een dag, zomaar zachter

vandaag wil de dag zich niet vertalen
zelfs de wind lijkt niet te ademen
ik wandel verder
probeer de kleuren te begrijpen
en hoe het kan
dat ik besta
nu
wanneer het leven zich afkeert
van toeval, de ronde
van het najaar zich rijpt
tot anker
niets het tegenovergestelde
staande kan houden
en daardoor, even vreemd,
een reden geeft
tot verlangen naar
het ongekende, het onzichtbare
dat zich wil openen
als een roze
lelie van dromen
die haar onbeweeglijk lot wil verlaten
tezamen met het lied
dat in haar tolt

ik sta stil, geef me over
aan de zuivere zang van herfst en woord
en zie de zon, licht op ’t water

het is geen toeval : ik vraag de lelie
ten dans wanneer we reiken
naar elkaar


kerima ellouise ©

het kind en het glazen vogeltje

in mijn herinnering
ben ik altijd klein geweest

ook in elke wereld
die openbrak wanneer het schuilen zocht
naar zachtheid

of een lief woord
dat deed vermoeden dat ik bestond

met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen

ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen

dat de regen, die het verdriet
bleef verdragen, mij zou inschepen
vanuit mijn onrustig bed

met witte zeilen, zeewaarts
op golven ginder
en waar ik dagen van ontwaken
zou vinden

de beweging van vogels kon omarmen
zonder het kleine
te voelen

waar dan ook


kerima ellouise ©

de schaduw van een mens

het voelt vreemd aan, de vreemde die hij is
ondanks het delen van de waanzin
in het verleden, het slaan op ziel
en huid, onherstelbaar

zoals de pop die ik jarenlang in armen droeg
wanneer ik het licht uitdeed
om woorden met dezelfde adem
te laten sterven

nog droom ik, de ogen op mij gericht
midden in het huis
dat het water op de ramen
kringen maakt

van moeheid schreit
in een aanhoudende duisternis

nog droom ik
wat ik, aan deze kant, niet
vergeven kan


- er ligt geen heimwee in de verte, vreemd
volgeschreven -



kerima ellouise ©




foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar: Margriet Barends

haar betovering

ik lees woorden
van een vrouw, de diepere waarheid
van het kwetsbare

benoemd op iedere
lente- en wintertrede

in een zoektocht
tussen handen, klein en groot, in een lichaam,
vreemd gescheiden doch onafscheidelijk

en opnieuw
in adem, een bloem over fluisterhuid
zoals het optillen

wanneer het wenen
wensen golft, een spreken wordt
en troost bewogen leeft

in een glimlach, waar vlinders
stormen willen buigen

wit en rood, vrij geweten
ogen zijn

langs iedere binnenkant
zacht in betovering en het strooien

als glans, traag
naar de ruimte van elke
neergeschreven schaduw



kerima ellouise ©




* voor Froukje Vos
n.a.v.de publicatie van haar bundel
"het betoverde woud'

lustrum, ook in de nazomer

hier voel ik
dat ik ben, hoef ik links niet met rechts
te verwisselen of het einde met het begin

hier zijn schaduwen als een reis
die je rond en rond draait
wanneer ze wachten op herfst

zoals bomen, nog groen op een negende horizon
almaar milder en waarvoor geen naam
meer bestaat

hier ben ik verbonden
onverklaarbaar

met beelden door gedachten gevormd;
verborgen taal, ontstaan uit de stilte
van elke vrucht

op paadjes en gezichten die alle angsten
van een wereld in een wereld
doen vergeten

soms explosief
of zomaar vanzelf

hier heb ik geademd
toen ik nog een laatste keer omkeek

naar de vijver die haar helderste vorm
in mijn lichaam liet zien



kerima ellouise ©




foto: beeldentuin Dehullu 2010