kerima ellouise : woorden in wind
touwladder
foto beeldentuin Dehullu 2007
kunstenaar Lebuïn D'Haese
touwladder
het verwachten afleren
is haast onmogelijk
zei iktoen mijn hand vingerloos bleef
en het ruilen ook niet
werd aangebodenik staarde verder
naar het kind in de boomen zong zacht verder
over bloei en twijgen
kerima ellouise ©
weerzien
weerzien
hoe stil legt herfst
zijn hand over de aarde
de verste klokken hoor ik nu
geluiden die de witte berken
voor me bewaarden
en ieder die hier is
ook de vogels grijs en traag
zien bomen rillen
ik wrijf over schaduwen
maar er is niemand die wat vraagt
kerima ellouise ©
het voelt zo aan
foto beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar: Evert van Fucht
het voelt zo aan
woorden vallen zacht in warme regen
dicht bij de dagelijksheid, gedateerd
en waarin ik me stil houd
waar stromen ze heen, waar zullen ze geven
zonder het ultieme
te verlaten
zal jij ze leren zingen, de tijd er uit verdringen
vermommen als herinneringen
als verzen die ik uit mijn lichaam heb geschreven
met één grote beweging
van het hart
of zal je ze in levend water dompelen
uitgesproken, golf na golf
wanneer ik ’s nachts de sterren zie
‘er is geen onwetendheid
wanneer ik zeg dat ik je mis’
kerima ellouise ©
everybody is happy nowik zag ze, hoe ze zichzelf
overschreeuwden, alsof stilte
een misdaad was
alsof betonnen woorden, zelfs die er nog niet waren,
dijken moesten breken, dammen
vlak bij voeten
ieder moment
in een ander, onbereikbaar leven
volgestopt met graten, vage vrienden
en joints die enkel het vreten van verzen kenden
zonder kauwen, omhoog
op weg naar het onbevreesde
uitvoerig
zoals het geslachtsvolle
waarmee geparadeerd werd als troost voor parasieten
en andere tekens van poëzie
luidruchtig heen en weer lopend
weliswaar met gemak
gemaakt
en uit noodzaak
om de roep van pauwen te hanteren
in het hoog gehangen huis
ik zag, zonder kracht
hoe achteloos de zachtheid van een dichter
werd weggewuifd, in de bomen verdween
en dat , zelfs op vaste tijden,
stilte nooit een kans zou hebben gemaakt
but hey, ‘everybody is happy now’
Gastgedicht van Amanda Malinka : zal je me nog herinneren
zal je me nog herinneren
deel je dromen en verstop ze
na je blauwste gedicht sluiten wij de kast af
vertel je ons nog van god
en hoe de mensen daar hun verhalen delen
vergeet de dichters niet zij zullen je mooier maken
kun je het laten regenen die dag
mag ik dan het water zijn
zonder weerspiegeling een leugen
om jou heen
© Amanda Malinka
(voor Kerima)
Met mijn lieve dank voor dit mooie gedicht!
Dank je wel Amanda!
Gastgedicht van Micheline: Huil ik dan nog steeds in jou
huil ik dan nog steeds in jouhuil ik dan nog steeds in jou
mompelt het kind
nu ik zie hoe mijn krabletsels strijdlustig grijnslachen
in het bloedbad tussen jou en mijik heb nochtans in je voetstap gewandeld
wilde in je stroom verdrinken
toen je aan de zee van verdergaan je verhaal vertelde
en dacht zo alles weg te spoelenmaar je keek niet eens om
wist niet hoe in je kielzog
pijnscheuten een zeewier van tranen schreiden
vastgeroeste letsels geen uitweg zagen
en een schuilplek zochten dicht bij jou
Micheline ©
Dank je wel Micheline
dat ik dit mooie gedicht mocht plaatsen!
A Marechiare
A Marechiare
ze volgden elkaars vlucht
door smalle straatjes
alsof de stad in lichterlaaie meebewoog
op de laagte van hun stemmen
uitbarstte in de eerste toren, aangestreken
door een rechterhand
ze versmolten passie en hartstocht
met wrede smart, intiem en zonder rust
omdat zij beiden wisten
te zullen sterven, steeds bleker
en verder weg van de maan
met een raamloze serenade, noodlottig verborgen
achter de rode mantel van het water
de contrabas en de gitaar
vertelden elkaar hun levensverhaal
verdrongen het lied
van de gondelier, verfden kanalen en vissen
zwart
tot een engel verscheen
en hen zacht troostte met haar stem, hen meenam
naar een zachtblauwe lucht
waar haar glimlach
het geheim van de liefde omlijstte
hoog boven iedere rimpeling
kerima ellouise ©
* n.a.v. concert ‘Barcelona’ in de Oude Willibrorduskerk
sopraan: Mirjam Wesselink de Barrientos
gitaar: Michael Benedik,
contrabas: Gabriel Barbalau
wil jij over mijn schaduw waken
foto: kerima ellouise ©
wil jij over mijn schaduw waken
wat ik jou vragen wilde
deed de wind verlengen, op ieder ogenblik
van omgrenzing
met om ons heen
het strand en de verwarring uit zee
kon je mij verstaan
en verder
terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme
dat jouw stem voedde
mijn gefluister
als een eiland insloot, dat daar
moest sterven, smal en wit
meeuwen legden een licht
op die dag
het gewicht was zuiver, zoals een zee
met druppels
waarvan je niets te vrezen hebt
bloeiend door het waaien
van schelpen
ik wilde jou wat vragen, ongeremd
en toen
niets meer
kerima ellouise ©
bij vlagen en verdriet
foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn
bij vlagen en verdriet
“terwijl ik mij schoonheid inbeeldde
koesterde ik tevens de illusie van liefde”
alles gaat voorbij
alles is geweest
wanneer werkelijkheid gedichte woorden opent
er slechts een droevig ronken
overblijft
van een kind
dat, angstig in een wereld, verlangt
het sterven omlaag te halen
woorden kruimelt uit gebeden
om te ontsnappen aan schreeuwende stenen
van maan na maan
zwaar en zonder rust
door het dagelijks openbreken van eigen falen
het brood zo nodig, al was het maar een enkele hap
de kerktoren slaat opnieuw
twaalf maal, bijna heilig
sprak een vader
de wind is dood
kerima ellouise ©
lief, nevel mij in roze
Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar: Margriet Barends
lief, nevel mij in roze
in deze kamer
schrijf ik de vloer tot Melkweg
op de muren zweven sterren
en in de diepste laag fluistert het licht
de geborgenheid tussen jou en mij
een tederheid om te proeven
ons behorend
zoals de rode heuvels op de maan
en een meebewegen buiten grenzen
om uit te kunnen breken, de nacht toe te laten
langer
te blijven stijgen
in het ruisend laaien van het leven
het samengaan, zielsvol
met ogen, één en al eenvoud om te vergroten
terug te keren
naar niets anders dan dit verhaal
van liefde
waarin jij en ik begonnen
in ieder wederwoord
en uit onszelf
”lief, nevel mij
in meer dan één omwenteling”
kerima ellouise ©
literaire bloeiwijzer
literaire bloeiwijzer
waarom zegt niemand
dat de aanwezigen die er waren
niet bestonden
al sprongen ze herhaaldelijk
bovenop het beeld van illusie
geeft het een roes van vrijheid
of wil men zichzelf onderstrepen;
een witte woordenvlag planten als herinnering
aan al dat moois van muzen, momenten
en letterkundige overgave
kan men bloemen laten groeien in oren
vraag ik me af, wanneer een stem doelloos peddelt
in een glas zonder water, men woorden niet verder brengen kan
dan het opgedroogde eiland waarop men staat, met een stoel
die windstil naar het noorden wijst
waarom zegt niemand dat men enkel
zichzelf naar huis bracht, met een plastic bloem
in kransgevlochten haren
kerima ellouise ©
ze danst meren
ze danst merenvoor Amanda Malinka
het is mooi, zegt ze
om naar anderen te luisteren terwijl iemand
tegen het leven leunt
en zwarte jassen slamt
alsof woorden begaanbaar zijn
tijdens het sterven
het is mooi, antwoord ik
en kijk naar haar smalle schaduw, zachtmoedig
in de deuropening
ze weet het zelf niet
hoe het licht over haar heen valt en uiteenspat
in duizend kleine, witte vogels
die allen over een zon dromen, over thuis
en licht getinte wolken
ze weet het zelf niet hoe ze poëzie tekent rond ogen
als vanzelf en voorgoed
en op weg naar een woord
alles groter maakt achter mijn blijvende
stilte
ja, herhaal ik, binnenin
het is mooi om te luisteren
kerima ellouise ©
ook morgen
ook morgentil mij op
in een nog niet gehechte toekomst
waar angst geen vorm krijgt
in een spiraalvormige monoloog
waar heftige windvlagen
zich ontdoen van zwarte gewaden en
een stoet van haast rituele wendingen omver
wordt geblazen
aarzel niet, breng me
tot waar ik zijn moet, leg jouw kinderen
in mijn armen, tussen de bloemen
en dat plekje,, aan de liefde gelijk
geef me, geef me lichter
de speelsheid van jouw woorden, voltooi mij
in belofte
alsof ik louter vrijheid ken
het houden van
te lezen in mezelf, enkel
jou
kerima ellouise ©
foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn
station
station
eerste klasse- centraal :
een man schildert de zon zwart
op het doek van de waarheid
hij laat zijn naam achter als bewijs
het maakt andere woorden overbodig
wanneer hij het donkere stadspark binnenfietst
op een zeepbel tussen gieren en kadavers
in vlucht gekromd
ik reis voorbij en zie een haai opduiken uit het gras
naast Rome en moerassige stilte, hoog verlicht
door een dief van bliksemschichten
een vrouw met zicht op haar leven
zit tegenover me en bestudeert
het snelle landschap tussen duim en wijsvinger
alsof ze alle antwoorden meet aan diezelfde overbodigheid
misschien is afstand subjectief zoals kunst
zonder uitstel van gedachten
ik spiegel me in het raam , een speldenknop
vliegt voorbij in een druppel regen
kerima ellouise ©
een dag, zomaar zachter
een dag, zomaar zachtervandaag wil de dag zich niet vertalen
zelfs de wind lijkt niet te ademen
ik wandel verder
probeer de kleuren te begrijpen
en hoe het kan
dat ik besta
nu
wanneer het leven zich afkeert
van toeval, de ronde
van het najaar zich rijpt
tot anker
niets het tegenovergestelde
staande kan houden
en daardoor, even vreemd,
een reden geeft
tot verlangen naar
het ongekende, het onzichtbare
dat zich wil openen
als een roze
lelie van dromen
die haar onbeweeglijk lot wil verlaten
tezamen met het lied
dat in haar tolt
ik sta stil, geef me over
aan de zuivere zang van herfst en woord
en zie de zon, licht op ’t water
het is geen toeval : ik vraag de lelie
ten dans wanneer we reiken
naar elkaar
kerima ellouise ©
zwarte kraaien
bekijk mij, in afzondering en spreek dan kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt
aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden
zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft ieders verweer
treed binnen in mijn bewogen bloed
spreek dan en enkel dan kwaad
wanneer eigen eerlijkheid u niet verzaakt
kerima ellouise ©
het kind en het glazen vogeltje
het kind en het glazen vogeltjein mijn herinnering
ben ik altijd klein geweest
ook in elke wereld
die openbrak wanneer het schuilen zocht
naar zachtheid
of een lief woord
dat deed vermoeden dat ik bestond
met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen
dat de regen, die het verdriet
bleef verdragen, mij zou inschepen
vanuit mijn onrustig bed
met witte zeilen, zeewaarts
op golven ginder
en waar ik dagen van ontwaken
zou vinden
de beweging van vogels kon omarmen
zonder het kleine
te voelen
waar dan ook
kerima ellouise ©
voorbestemd
http://www.youtube.com/watch?v=XYQBO5Nx9L0
voorbestemdde weg beweegt, kruist
bomen aan, kruinen die in mist
blijven hangen
zich nooit voltooid hebben
en nu
bladerloos zijn
misschien waren we vrienden
langzaam
in een wandeling door herfst
in het oude, vertrouwd zoals de ochtend
die nesten bouwt
op schouders van het ronde zwijgen
verstaanbaar en gehuld
in handen
ook al boog de vijver zich bleek
rond mijn lichaam, schuifelden banken
de zon omlaag
wij bewogen, hielden ons vast
aan weerszijden van de weg, stilte als vergeten vruchten
misschien vertelt het oude iets nieuws
wanneer een vogel tegen het blauwe
dit gedicht zal openen
met daarachter, huiswaarts
een roepende, hoorbare gloed
kerima ellouise ©
dat ik gewoon mens ben
http://www.youtube.com/user/kerimaellouise#p/a/u/1/IMCxJfOddz8
dat ik gewoon mens ben
misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag
en mag ik
in zijn navel wonen
wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat
soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen
tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen
misschien zeg je wat teders
hier
nu we zijn ontwaakt
is er een gedicht
dat je schrijven moet
waarin je hunkering
oprecht
in mij gelooft
kerima ellouise ©
requiem voor een eeuwige zucht
requiem voor een eeuwige zucht
waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen
dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd
en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven
in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven
misschien dringt
niets meer tot me door
werpt het sterven de beelden ver weg
van maan en rozen, ongebroken
of van je stem, helder in een boog
laat me jou zien, leg je hand in de mijne
lig naast me, dichterbij
waarom zwijg je
verdwijn je in het laatste woord
wanneer ik zeg
dat jouw liefde mijn weg zal zijn
kerima ellouise ©