Naar de inhoud

kerima ellouise : woorden in wind

schrijfsels ©
akke.beakke.be

het landschap dat jij voor mij had opgezocht






het landschap dat jij voor mij had opgezocht




er is geen wind
in dit oude dorp
het dwarrelen is ongezien
zoals het kind in die ene lichtvlek
dat blijft fluisteren en ongestoord rozen plukt

heb ik dan de oorsprong losgeweekt, de hele kleine woorden
die zoveel overeind hielden en die ik wilde houden

graveren
in de straten van mijn jeugd, vrij van huiver en zwarte richels

al waren die onbespreekbaar
en nergens hetzelfde, zonder zomer
of één seconde zon

en de manier waarop ik vroeg:
is dit dan liefde



kerima ellouise ©











Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

Het verharde licht




het verharde licht



wanneer stilte jou niets meer vraagt
het dwarrelen aan de bomen staakt
herfst een steen keilt over het water
onbeschermd en bedoeld voor later

schrijf je dan nog in de taal van liefde
of doe je, geveld, je dromen dicht
windverloren door al wat griefde
in de magerte van dit vergezicht

zal winter koude stemmen brengen
een rouwband dragen rond de maan
of wil je het noodlot met de nacht verlengen
omdat ook de dood verlangt naar een bestaan

hier en nu
en in alles wat op de toekomst zal slaan



kerima ellouise ©



Reageer op dit bericht

compliment

foto beeldentuin Dehullu
kunstenaar Jan Leeuwenburgh




compliment




ooit zal ik het leren
wanneer je spreekt met mij
er geen antwoord komt
tot aan het oog
gevuld

niets mijn zwijgen in nevel
zal neerslaan
of vogels, onhandig
rond mijn mond

houden van zal zich dierbaar draaien
als een woord onder
een woord

een landschap in volle zon
waarop ik mijn handen
leggen kan

misschien ben ik bang
dat je weg zult gaan, je niet meer komt
tot waar ik ben

aangestaard door het verbloemen
- je bent geen waarheid, nooit herkend –


kerima ellouise ©







1 reactie Reageer op dit bericht

loslaten






loslaten



het werd stil, het werd anders
het werd ook veel meer dan
onvervangbaar of een lang verhaal

beelden mompelden over troost
alsof de dans van chrysanten hen verwarde
in eigen, uitgesneden armen

de wereld was ook niet groter dan de aders
van steen, uit het zaad gegroeid

dan de zekerheid van de aarden weg
tot het verlangen naar jou
bij jou

het was stil, het was anders
tot jij sprak, terugstroomde
in mij

ik je vinden kon


kerima ellouise ©

Illustratie: Heide Renier ©

Reageer op dit bericht

Bomen van Dichters






Bomen van Dichters



Bert sprak zichzelf een lus toe
hij ging op zoek naar een boom
een mooie boom
en de dingen die hij kwijt was

onderweg verkleinde hij
liefde tot woord, tot eisprong
ongewenst, donkerzwart

zoals de houten vloer
en de harde kneepjes in zijn
moederloze wangen

Bert stapte in de lus
boog het hoofd en het verschil

hij werd dichter van duizend
doden, zonder onderbreken



kerima ellouise ©




(n.a.v. Cabaret meets Poetry te Chaam)
21 nov 2010








1 reactie Reageer op dit bericht

een gesprek






een gesprek

 

 

 

onwerkelijk

hoe stilte het witte daglicht draagt

alsof winter over haar heen groeit

en wenst te horen

dat woorden ongezegd blijven leven

in zijn handschrift

 

ik loop er heen, de bomen

trager in het water, aan het einde

van het onlangs gestorven huis

                                                           

het is vandaag, een dag zonder

schaduwen

 

alles lijkt anders van vorm

 

 

*

bloemengeur

en de vele blaadjes

die ik heb gedragen

luister

er is licht

*

 

(rust zacht Otto)




kerima ellouise ©







Reageer op dit bericht

poëzienamiddag te Deventer

74838_1680735347925_1523816248_1615649_2926420_s.jpg

De bekende dichter Jean Pierre Rawie treedt zondag 12 december op in De Salon te Deventer tijdens ee...n speciale voorstelling van de Stand up Club. De dichterlijke line-up bestaat verder uit Kerima Ellouise (Woorden in wind), Marije Hendrikx (Vleugje liefs), Julius Dreyfsandt zu Schlamm (In wolken gespiegeld) en Dick Panman (Gekerfd), die onder meer publiceren op gedichten.nl.De Stand up Club geeft in de afwisseling van het programma tevens podium aan akoestische musici. Plaats: De Salon (oude schouwburg), Grote Kerkhof, Deventer. Aanvang 14.30 uur.
1 reactie Reageer op dit bericht

Gastgedicht van Pelgrim: heimelijk verlangen






heimelijk verlangen
(voor Kerima)



misschien als woorden
niet meer kunnen dienen als
schuilplaats, je het harnas aflegt
en sterft in eigen dood van gedachten

een waarheid groter dan het licht van troost
het masker van de mens buiten jezelf om
rolt
maar niet meer voortgestuwd door eigen kracht

misschien dan
blijft er een grotere waarheid over
een zee van rust, vrede en weerbare vreugde

geen druppels maar golven
als werelden in een oneindige dimensie van zijn

geen verhaal, maar verbonden in navel en geest.


Pelgrim ©






Heel hartelijk dank voor
dit rakendmooizachtaardighellend gedicht Pelgrim !





Reageer op dit bericht

ik spreek tot het labyrint




















ik spreek tot het labyrint




wat gebeurt er, wat blijft me over
als de vanzelfsprekendheid van leugens
naar buiten rolt

als er niet meer gezongen wordt
en dat besef mij naar binnen lokt
om een eigen dood te sterven

is er nog een grotere stilte
dan de waarheid

wanneer de betekenis van leegte
een stem krijgt

druppel bij druppel
opengesperd
geërfd

in een navelstrengverhaal



kerima ellouise ©












Reageer op dit bericht

Onwaarschijnlijk

foto kerima ellouise©



















Onwaarschijnlijk

 

 

 

Het golfje gaf het op.

Het overkwam hem

in het openliggen van het duister.

Toen het water stil werd

en hij langzaam een verleden kreeg

zoals de stervende meeuw

op het strand

probeerde hij nog de vloed

tegen te houden.

En daarna het aflopen van het water.

Hij besefte dat zelfs met al het vocht in zijn ogen

hij nooit sterk genoeg zou zijn

om zee te worden.


Ik waaide verder met een roos.

Op de bodem bloeide geen enkele bloem.




kerima ellouise ©





Reageer op dit bericht

het heeft niets met november te maken

             







"dat we elkaar nooit meer zullen weerzien

is geen antwoord

maar een vraag, onbegaanbaar

 

in dit oude licht”

 

 

 

 

het heeft niets met november te maken

 

 

het denken aan mijn grootmoeder

doordat haar zwijgen

een grote ernst was

 

op het land, in de koeienstal

tijdens de zoektocht in het kellekamertje

naar confituur

 

sluiers van spinrag

en rabarber, haar hand bewoog

tot aan het einde toe

 

ik voel het, zo breekbaar

de lange bogen van haar leven

hoe ver ze reiken, in een nog grotere boog

als in regen

 

 

 

kerima ellouise ©

Reageer op dit bericht

touwladder


foto beeldentuin Dehullu 2007
kunstenaar Lebuïn D'Haese
 




touwladder

 

 

 

het verwachten afleren
is haast onmogelijk
zei ik

toen mijn hand vingerloos bleef
en het ruilen ook niet
werd aangeboden

ik staarde verder
naar het kind in de boom

en zong zacht verder
over bloei en twijgen


 

kerima ellouise ©

 

Reageer op dit bericht

weerzien















weerzien



hoe stil legt herfst
zijn hand over de aarde
de verste klokken hoor ik nu
geluiden die de witte berken
voor me bewaarden

en ieder die hier is
ook de vogels grijs en traag
zien bomen rillen

ik wrijf over schaduwen
maar er is niemand die wat vraagt


kerima ellouise ©

Reageer op dit bericht

het voelt zo aan

foto beeldentuin Dehullu 2010

kunstenaar: Evert van Fucht







het voelt zo aan

 

woorden vallen zacht in warme regen

dicht bij de dagelijksheid,  gedateerd

en waarin ik me stil houd

 

waar stromen ze heen, waar zullen ze geven

zonder het ultieme

te verlaten

 

zal jij ze leren zingen, de tijd er uit verdringen

vermommen als herinneringen

 

als verzen die ik uit mijn lichaam heb geschreven

met één grote beweging

van het hart

 

of zal je ze in levend water dompelen

uitgesproken, golf na golf

wanneer ik ’s nachts de sterren zie

 

 

‘er is geen onwetendheid

wanneer ik zeg dat ik je mis’ 



kerima ellouise ©






Reageer op dit bericht

everybody is happy now

‘everybody is happy now’

ik zag ze, hoe ze zichzelf 
overschreeuwden, alsof stilte
een misdaad was

alsof betonnen woorden, zelfs die er nog niet waren,
dijken moesten breken, dammen
vlak bij voeten

ieder moment 
in een ander, onbereikbaar leven
volgestopt met graten, vage vrienden

en joints die enkel het vreten van verzen kenden
zonder kauwen, omhoog
op weg naar het onbevreesde

uitvoerig
zoals het geslachtsvolle
waarmee geparadeerd werd als troost voor parasieten 
en andere tekens van poëzie

luidruchtig heen en weer lopend
weliswaar met gemak
gemaakt

en uit noodzaak 
om de roep van pauwen te hanteren
in het hoog gehangen huis

ik zag, zonder kracht
hoe achteloos de zachtheid van een dichter 
werd weggewuifd, in de bomen verdween

en dat , zelfs op vaste tijden,
stilte nooit een kans zou hebben gemaakt

but hey, ‘everybody is happy now’

Reageer op dit bericht

Gastgedicht van Amanda Malinka : zal je me nog herinneren





zal je me nog herinneren



deel je dromen en verstop ze
na je blauwste gedicht sluiten wij de kast af
vertel je ons nog van god

en hoe de mensen daar hun verhalen delen
vergeet de dichters niet zij zullen je mooier maken
kun je het laten regenen die dag

mag ik dan het water zijn
zonder weerspiegeling een leugen
om jou heen

© Amanda Malinka
(voor Kerima)



Met mijn lieve dank voor dit mooie gedicht!
Dank je wel Amanda!







Reageer op dit bericht

Gastgedicht van Micheline: Huil ik dan nog steeds in jou


huil  ik dan nog steeds in jou

huil  ik dan nog steeds in jou
mompelt het kind
nu ik zie hoe mijn krabletsels strijdlustig grijnslachen 
in het bloedbad tussen jou en mij

ik heb nochtans in je voetstap gewandeld
wilde in je stroom verdrinken
toen je aan de zee van verdergaan je verhaal vertelde
en dacht zo alles weg te spoelen

maar je keek niet eens om
wist niet hoe in je kielzog
pijnscheuten een zeewier van tranen schreiden
vastgeroeste letsels geen uitweg zagen
en een schuilplek zochten dicht bij jou


Micheline ©



Dank je wel Micheline
dat ik dit mooie gedicht mocht plaatsen!



1 reactie Reageer op dit bericht

A Marechiare


















A Marechiare




ze volgden elkaars vlucht
door smalle straatjes
alsof de stad in lichterlaaie meebewoog
op de laagte van hun stemmen

uitbarstte in de eerste toren, aangestreken
door een rechterhand

ze versmolten passie en hartstocht
met wrede smart, intiem en zonder rust

omdat zij beiden wisten
te zullen sterven, steeds bleker
en verder weg van de maan

met een raamloze serenade, noodlottig verborgen
achter de rode mantel van het water

de contrabas en de gitaar
vertelden elkaar hun levensverhaal

verdrongen het lied
van de gondelier, verfden kanalen en vissen
zwart

tot een engel verscheen
en hen zacht troostte met haar stem, hen meenam
naar een zachtblauwe lucht

waar haar glimlach
het geheim van de liefde omlijstte

hoog boven iedere rimpeling




kerima ellouise ©



* n.a.v. concert ‘Barcelona’ in de Oude Willibrorduskerk

sopraan: Mirjam Wesselink de Barrientos
gitaar: Michael Benedik,
contrabas: Gabriel Barbalau


Reageer op dit bericht

wil jij over mijn schaduw waken

foto: kerima ellouise ©













wil jij over mijn schaduw waken





wat ik jou vragen wilde
deed de wind verlengen, op ieder ogenblik
van omgrenzing

met om ons heen
het strand en de verwarring uit zee

kon je mij verstaan
en verder
terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme
dat jouw stem voedde

mijn gefluister
als een eiland insloot, dat daar
moest sterven, smal en wit

meeuwen legden een licht
op die dag

het gewicht was zuiver, zoals een zee
met druppels
waarvan je niets te vrezen hebt

bloeiend door het waaien
van schelpen

ik wilde jou wat vragen, ongeremd
en toen
niets meer



kerima ellouise ©

Reageer op dit bericht

Meer van kerima ellouise : woorden in wind

↑ Terug naar de berichten