't zachtblije

wintertelg

zal lente koude verjagen
zwarte knopen lichter maken

metaforen in vraag stellen
weer en steeds

wanneer transparante rozen
onverteerbaar
illusies bouwen op een horizon

zoals het meisje
dat met roze plastic emmertjes
een vochtig huis naar zich toe praat

verdorde bloemen plukt
uit lijf en leden
kringsgewijs

lintjes knoopt rond slagregen
in ogen
en uitgesproken stappen

zal, in het ware, het licht
monumenten maken
zonder leugens uit het zand
te schudden


kerima ellouise ©

drenkplaats

stilte
het is er
in een kamer zonder ogen
ontrouw door de tijd vooraf

alsof ik zeeziek word
in een beker met water gevuld;
een waarheid waaraan leeuwen likken
en daar beginnen te vechten

gekooid met witte, wilde manen
die soms samen vallen in één enkele nacht

stilte
en het meest nabije
als een zachte beweging
van een wimper in jouw hand
en hoe wij spreken wanneer de maan
over de horizon trekt

mijn gebaar inademt
en de vele manieren liefkozend temt
tijdens een bestaande ochtend


kerima ellouise ©


foto: beeldentuin Dehullu 2009, kunstenaar Antoinette Briët

lijken uit de kast

  

                     *opgedragen aan Rob Spronk

  

ze tilden zichzelf uit bed
met gestrekte benen
iedere morgen weer
werd gezocht naar
ogen zonder spijlen

wind rook naar de kamer
en een enkel wisseldeken

nog immer waait
hij over nachten en jaren heen
met schimmen, zo dichtbij als gister
aldoor slijpen zij dromen
in halfzijdigen
wrijven tussen hart en steen

eens als de adem zich vernedert
zal wellicht bevrijding komen

de kinderen, soms niet meer
dan een wimper van waarheid
van een oorlog die donker blijft
in een waterloze kast
vervloekt tot angst en felle strijd

geklemd tussen het klapwieken
en een pijn als ijzeren bast

 

 

kerima ellouise en Julius Dreyfsandt zu Schlamm ©

levensvragen

we blijven staan
soms duurt het jaren eer we spreken
in driekwart shag of een eigen taal

rookpluimen stijgen, zij wil het zo
en tilt de maan op, ik zie haar
oogopslag in het water

schipbreukelingen herstellen schepen, toch ?

zwarte krullen maken kringetjes
en hij, nabij Zeus, legt zijn arm rondom
ons en het licht

ik verwonder me om zijn lippen
hij houdt niet van tuinieren, glimlacht hij
maar spelt de zilvergrijze lente in meer dan één synoniem
voor een lieve dame

‘ik hou van mij’, zegt ze, viooltjes tokkelen
in haar stem, voelen het leven wanneer een oase
ademt, mijn hart voegt zich erbij

een sprookjesmaker leunt
en slingert schilderachtige nabijheid
naar zijn maanvrouw, bouwt er paddenstoelen
met gekke hoedjes, beschermt haar tegen de regen

de zon opent;
een bankje tekent Afrika met kralenkrijt
wanneer kleuren uit de zee rollen

rijkdom is zoveel meer dan een enkele golf, toch ?

ze verwelkomt mij
ik loop achterwaarts, terug naar het begin


kerima ellouise ©



* Branoul, Den Haag
literair theater
27 maart 2011,
"we are family"

laat me je lezen

woorden
zijn er, soms
onverwacht

ze geven en nemen
iets van mij, ik laat ze
gaan als een zielenvlinder,
zwerf even mee want nooit
ben ik, alleen, volledig
in deze stilte waaruit
je bloemen maakt
of in het donker
een losgeraakte
vleugel

en al sla ik dromen stuk

dans met nachten tussen vlagen regen
groeien mantelloze zwaarden uit de aarde,
het zien en het zijn

halfuitgesproken

zwerf even mee
en schrijf de vlinders die je zijn kan
hoorbaar in lentehanden


kerima ellouise ©

  zie ook: https://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise_deutsch voor voordracht

zo jij

zo schuchter is het vogeltje
in natte winterbomen
het weet niet of het al gestorven is
in zijn of een andere wereld

dat hij er is
en dat elders de levenden zijn, hun gekwetter
veelal leeg in een steeds weer herbeginnen
doch onbereikbaar voor hunzelf
in een hijgende seizoenendrift

het vogeltje, ik hoor zijn geroep
en hoe het in de nevel tuimelt
ik wil antwoord geven

en buig diep mijn hoofd
voor zijn schoonheid

vertel dat hij altijd al
een zonnelied was, zelfs
in eigen roerloosheid


(voor jou)


kerima ellouise ©


zie ook: https://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise_deutsch voor voordracht

acrazedoenimacrabra!

geen supermaan zal mij weerhouden
om in de nacht verdoemenis te brouwen
vrees, gij wratloze wangedrochten
want ik heb al met iedere duisternis gevochten
vol zal mijn gif zijn in iedere ster en 't water

mijn betoverd gezang zal jullie lokken
als een onweerstaanbare sater

gij klein gespuis, al baadt gij nog
in superlicht, leiden elfjes u, maangebogen
onder poorten nog zo hoge

ik zal u stelen op mijn bezem
gij zult schreeuwen en sterven
mijn vloek zal u bederven

niets kan u nog redden
leg u alvast klaar in uwe doosbedde



getekend: De Windeheks


*Morgenavond is het volle maan en daarbij optisch de grootste maan sinds twintig jaar. Een zogenaamde supermaan op "slechts" 356.577 km van de aarde.

kerima ellouise ©

het eindigt niet

twee kraaien
in een nog kale boom

het schemerlicht valt uiteen,
rolt een nieuw gevoel uit voorjaarsverte, de wenk
is zichtbaar

ze kijkt
en weet zich eenzaam

wacht tot wind
haar adem verdeelt en golven achterlaat
in het zand dat er ligt

blijf staan, zegt ze

het verleden vindt houvast
tussen de jaren, intiem
wanneer een ster zich bevrijdt

ze wisselt van gedaante



kerima ellouise ©

foto: beeldentuin Dehullu 2010, kunstenaar Lia van Rhijn













ontmoeting met een dichter

ik zoek de lente
en een deel in mezelf
om aan jou te laten zien

schrijf je toe dat er een schaduw is
waarin ik af en toe verdwijn, in veelvoud
en dat het zo moet gebeuren

woordverwarrend tegen het diepe
en de windvlaag, vol met oude kuilen

zo gaat het steeds weer
het staart me aan, het grijpt en richt zich op
vanuit de ribben van doodgravende droefheid

vouwt zich ongebaand
rond mijn lichaam en wordt dan weer beweging
met een handslag, stil in nieuwe aarde

jij beaamt wat ik geschreven heb
kijkt mee in donkere hoeken, in dit gedicht
en wrijft dan jonge vogels op mijn huid



kerima ellouise ©

waarin rozenbottels geuren

is het spreken
een daad van geluk wanneer
het licht lente schrijft, vloeiend

in het uur van
een helderwitte dag

en jij, in al jouw naaktheid,
het hoge gras volgt naar volmaakte
zeebloesems

tot diep in de hoeken
van het omgebogen getij

dat bevrucht en reeds ontelbare malen
stoeit met het hart

zoals de zon met het nieuwe hooi
voluit stromend over een veld
van dromen

en woorden, deelbaar rood



kerima ellouise ©

lieve landvrouw

en als ik je vind
in een thuisloze zomer
anoniem
en tussen regenvlagen
zal ik tegen duisternis vertellen
dat maanlicht in ogen zeldzaam is

ze kruisen dichterlijke stappen
vegen het grind in de kamer op
zonder volgorde om ergens te zijn

wanneer niets geluid geeft in de velden
heide de vlakte kent en de lakens
uitrekt tot sluiers rond verlaten nesten

ik zal over je zoektocht naar ooit vastgehouden
woorden vertellen en hoe je de echo vult
met wonderlijk raamlicht

waarin jouw stappen, zo nabij,
weet hebben van nachten
in verweer



*opgedragen aan Annabel


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=RFohbGGNxdI



kerima ellouise ©

hij zei

"ik ben poëzie"
zijn stilte drong tot mij door
ik werd boom met hem


kerima ellouise ©