familie

op ooghoogte

op de dijk
ligt een perspectief
dat enkele dagen later
zou gestraald hebben in het zonlicht

met precisie omkadert hij
de lijnen die hem voor zijn gegaan
en wendt zich dan af van wat meer
en meer op een droom begint te lijken

regen vult de diepte
reist langs een bedrieglijke branding

langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt
als een oever vol bitterzoet

schaduwen en golven blijven slaan
op het wegglijden van het licht

en hij, hij verdraagt meer stilte
dan het gezichtsbedrog
van de meeuw

wanneer ze samen vallen



kerima ellouise ©

 

kunstwerk door Marcel Dekoning (antwerpen)
"de kus"






de kus

beschrijf me
deze belofte niet als zacht de zee
oneindige golven

wanneer dan ook

geen enkel woord
draagt de eeuwigheid, aan beide zijden
alsof er wind zou waaien, heen en weer

laat het zijn het voorjaar dat komt
twee vogels onvolmaakt

zichzelf
in het vinden en almaar
mooier

beschrijf me niet
maar laat ons

het strand als licht een lelieblad
en een beetje niet meer willen missen

kus me

en laat het de meeuwen zijn



kerima ellouise ©

clair-obscur

hoe hij naar hen keek
gezichten
als getuigen van ingelijste leegte
nog leger dan haar gesloten mond
van leugens

hij zag haar zitten
bij de lindeboom, naast
een ongeboren zoon, zag het scharrelen
rond haar lijf

hoe ze
handen vulde

telkens in nieuwe verhalen
die de wind door zijn hoofd joeg

gespleten tongen markeerden
het zaaigoed, buiten adem

en hij luisterde
geloofde ogen gelijk de zijne

er staan nog steeds kattentongen
voor het raam; ze houden hem warm





kerima ellouise ©



Illustratie: beeldentuin 2009 Dehullu, kunstenaar Tjikkie Krueger

nood breekt elke leeftijd

dat het goed aanvoelt
zei ze

hij keek in de poppenwagen
waar een wereld
nog in het dunste kleedje
wachtte

ook een kinderhart
vraagt om geruststelling, dacht hij

zij broedde verder op liefde
langs opgewreven schaduwen, groette mensen
in een nog veilig lichaam

hij zong haar in slaap
het kind

werd teruggegeven, weerloos
onder een regenlucht

veel later herkende ze
de onafwendbaarheid



kerima ellouise ©

Zie ook: https://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise/

Illustratie: beeldentuin Dehullu 2009, kunstenaar: Kieta Nuij

 


kunstwerk door  
                                                Marcel  Dekoning   (antwerpen)
                                            

het ijzeren paard

"jeugdigheid is als een verzameld gedicht
dat ongedateerd blijft"





een koning keert terug
uit donkere sprookjes en gelaten gezichten
wie zou hem geschreven hebben

verzilverd, in spinrag
langs het pad van de wind

ik zit tegenover hem
de kachel verbrandt zijn woorden
midden in het bos

hij lacht zijn voeten vast in as
wanneer het leven zich spiegelen laat

ik schrijf ‘gelukkig’
uit naam van zijn schoonheid

geschetst
op het gewricht van tijd



kerima ellouise ©


                                    *opgedragen aan Marcel Dekoning

er wonen spotvogels in het zand

ik leg ogen apart
los van hun lichaam, los van mijn eigen weg
een ogenblik kijken ze me aan

is het een teken zoals een zwarte veeg
dat mij overbodig maakt

is het hier, tussen zaadlozers
en woordvluchtigen, tussen losgetornde liefde
en verdampte voltooiing

dat gezichten zonder weelde
uit het landschap vallen

naakter dan hun trekken
ooit zullen zijn

met scherpe vleugels

heb ik je ooit beledigd, vraagt hij
met beide handen

ik draai me om
en drink woestijntranen



kerima ellouise ©





* n.a.v. "Op zomaar een zondag"
poëzienamiddag, 15 mei 2011
Hombeek (B)

‘t zachtblije

er ligt licht in het water
intiem
dat van je hand
dat van het woord in de zon
dat van je armen om dit alles
op een zomerdag
witte waterlelieknoppen
dat tussen vruchten en de vlinder
op een seringenboom
dat wat je streelt over mijn buik
in een zachte stroom
samen als dragers
van wat jij en ik verwachten
terwijl de tijd kronkelt in het licht
dat van je hand
intiem
zoals 't zachtblije op het water


kerima ellouise ©

 foto kerima ellouise ©

dromen komen terug

en de lente
legt zich naast een langer lied
langs niet te stuiten stromen

het vergezicht glanst
glazuur op blauw

het heeft effect op mij

het oeroude weten
klokt traag
laag over laag
wanneer wij ons vasthouden
aan elkaar

door gelijke lanen
de liefde beschrijven en de verbeelding
die we tussen onze vingers wrijven

met geen andere waarheid
dan die op oog en lippen

het heeft effect op de laatste schimmen
en ieder metronoom van tijd


kerima ellouise ©


Zie ook: https://blog.seniorennet.be/kerima_ellouise/

Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010, kunstenaar Irene Wieland

kringsgewijs

bloesems in de schaduw
ze geuren als vlinders op het water
mijn hand reikt naar het dwarrelen, halverwege

een kindervuist is onzichtbaar
het verbaast me niet

ik ben groter dan ik was en verspreid de tijd
het zingen leg ik neer in stenen


kerima ellouise ©


Illustratie: Margo Tilborghs ©

 

 

geen andere zee dan deze

ik wacht niet langer
op enig teken van leven
noch laat woordjes achter
op de rand van je oorschelp
en terwijl jij langzaam verdwijnt
schep ik de zee uit jouw lijf
golf per golf

ik val in slaap
het geruis binnen bereik


kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

in your hands

 

 

If I was not broken
not in my childhood nor in the dark
would I smile the same behind a wall of glass
give warmth to lashes or a cheek
or to the bottom
when eyes are closed

If I was not who I became
could I give love, without a story
without a shell above a mourning soil
like a searching sea in an homeless mirror
a wave to touch
a bird to feed

could I be the gate or
one letter of recognition
just before the moment you move

if I was not broken
between the sky and the water
the tidings of our world

and every knot I bare

voor C.

kerima ellouise©

zij

zij
die ik niet ben
kijkt me aan

ze kust me niet
noch de kinderen in mijn open buik

en hoe meer ik verander, mijn gebeden
in de rivier verdrink, eerdere gedachten aan
ontwortelde bomen bind

de schemer vasthoud alsof ik daardoor de terugkeer
kan vermijden

ze is slechts een getij
aangespoeld door de zon

ik kijk haar aan
het meisje in het ochtendlicht

we zijn elkaar niet
maar bewegen onder dezelfde huid



kerima ellouise ©