Archief

ivoor

de weg naar God had ik me anders voorgesteld
zei mijn tante toen ze uit Afrika terugkeerde
en borduurde in een steeds stillere taal verder 
aan een roodborstje dat tussen schaduwen van een kruis
aan een geleende spijker hing

in die eerste dagen wachtte ik geduldig
op een toegezegd, inheems vogeltje als een teken van haar
en Hem om uit mijn eenzaamheid te stappen

de belofte verbleekte als een afnemende maan 
en ik knikte tijdens de uren die ik met haar doorbracht
naar haar gebaren die als licht leken te lachen 

terwijl mijn ellebogen leunden op haar verzwegen droefheid
ik droomde zonder ophouden tot het moment 
dat wij onzichtbaar voor elkaar werden

daarna was het voorbij

nog steeds weet ik niet waar ze God 
en de vleugels achtergelaten heeft



kerima ellouise ©

kortademig

je mag me naar de hel sturen
mijn ogen vullen met vuur
me murw slaan
tussen de anderen 
die nog ademhalen
in hun dood

hoe gemakkelijk zal het gaan
omdat ik het lieven nooit leefde
het leven niet liefde
liefhebben nooit leerde

het kind dat iedere dag
bewoog op lege bladzijden
nooit dichter bij een aai of een plekje
in de zon

gewoon vanzelf -
sprekend - slechter uit woorden -
vloeide naar het donker

je mag mijn gezicht mensenschuw
rood verven

ik was nooit een Winnetou




kerima ellouise ©

in ogen gestreept

kan ik alles achterlaten
nu ik eenmaal weet heb van
verleden, dagen aan nachten
keten met niets dan adem

tekens verdwijnen, de kiem
van glijdend geluk wanneer
ontkenning breekt in assen
doorheen het geweld van vuur

kan ik, beroofd van verlangen,
liefde in oprechtheid leggen
of ben ik al te diep door 
het gestreepte sterven bevangen 

nu leegte, vervreemd van verheffing,
zich op een geluidloze lente drukt



(13/13)

 

kerima ellouise ©

zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=t20Smun28DQ

van as tot aarde

welke waarheid wordt gebeeldhouwd 
onderaan de urne

terwijl onze handen wrijven 
over het gelaat 
van schaamte

hoelang zal de trein blijven branden
tussen losgehaakte windstreken

die doorheen zwartgekalkte grachten
de gruwel spoelen in de keel van
menselijkheid 

en de vloed van vrede willen
herwinnen

zeg mij, wie richt het hoofd op
in een wijde cirkel
om het oorlogsmonument 

en de vele naamloze schaduwen



Krakau, 21 februari 2012
(12)



kerima ellouise ©

gas-licht

de nachten erna
delen zij het kussen met mij

ik laat de naaktheid toe, de dode handen
in de spiegel, de schepper onder het puin
van het geweten

duizenden monden zwijgen
gaan van hier naar daar, van daar
naar hier, naar vaker en meer
telkens anders

ook voor mezelf

de een helpt de ander
tot er geen dag meer is, slechts 
grote, uitgeholde ogen naast het lege ontbijtbord

ik kan niet meer weg


*
ik schud het kussen op
jij zwijgt in een andere taal
en legt de afstand er tussen




Auschwitz-Birkenau 21 februari 2012
(11)



kerima ellouise ©

waar de dood schreeuwt

ik laat de stilte na
als allerlaatste beeld

elk oog, door zwart en wit omrand,
hecht zich als een zwerver aan het spoor
waarlangs zij liepen

gekleed in flarden van wanhoop
die bleven haken aan elkaars hand
en het schrale, nog bestaande licht

ik veeg gaten in de sneeuw
wil met naakte voeten stemmen vinden
achter de tralies van de aarde

nacht na nacht met hen praten
in een zo dichtbij verleden

ik ga weg, kijk nog een keer om
en neem het afscheid mee



Auschwitz-Birkenau, 21 februari 2012
(10)



kerima ellouise ©

veraste kreten

tot stompjes uitgekleed
werden ogen 
gebroken

in het godvergeten licht

baarmoederloze barakken 
vol doden van vroeger 
tot nu

waar
ontbloot, duizenden 
en duizenden 

werden beroofd
in een verschuivende, reeds verlaten,
bestemming

waar zijn de kinderen?

een stil aanschouwen
staart naar hier of elders

naar
gruwelijk, onverlost verdriet

en een wereld vol waan
waar een anjer 
getuigt

van een laatste vlinder


waar zijn de kinderen?
waar zijn de kinderen?
waar zijn de kinderen?




Auschwitz-Birkenau, 21 februari 2012
(9)



kerima ellouise ©

in het duister geklemd

barakken waar doden verblijven
half in muren, op betonnen vloeren, in oneffen uren
half boven grijze wolken, ergens hoog

ruggengraten, gebroken in een gracht met as
en weke lijken, er is geen steen meer, niet eens een boom
die nog kan slapen

met mijn witte handen raak ik een naam aan,
het glasraam waarachter ogenblauw
staart naar wanhopige verbinding

ik verleg mijn hart
naar een langzame sneeuwvlok
op bruin, zwart en roze, ooit door straten gelopen

uit hun stappen komen woorden
ze schreeuwen het rennen, het neerschieten tussen
hoofd en gele ster

afgeschoren haren winden zich 
rond assen zonder spiegelbeeld, rond verbrande wimpers;
de borstels hebben geen weet van de doden

ik fluister hen een paar woordjes toe

een streepje zonlicht raapt 
een bloem op

en mijn tranen



Auschwitz-Birkenau, 20 februari 2012
(8)



kerima ellouise ©

links, rechts, links, rechts, links,

het is daar, deze dagen
dat ik zag

wijzers vielen uit uurwerken
vielen op het ongrijpbare
begrip

waarin het ademen
onbewoonbaar werd verklaard
en een kind de gesloten mond
van de dood

het is daar, die dagen toen
dat zij niet meer zagen

het slapen of het gaan
in nog minder lijf waaronder ze 
elkaar zochten

het is daar, deze dagen
dat ik zag

gezichten en namen
met stilte doorboord

ik ben van ze gaan houden


Auschwitz-Birkenau, 20 februari 2012
(7)




kerima ellouise ©

 

 

die dag te sterven

 

geen vogel
geeft er antwoord
en de treurwilg prevelt tevergeefs:
niet doodslaan

naald na naald
in ogen, 
ontredderd blauw

nijptangen in bolle buiken 
trekken de dood naar lege handen;

het geschreeuw waait 
door onbestaande ramen, vrouw
na vrouw

niet doodslaan

trage messen sluipen
door identieke lijfjes; harten
op zwarte, naamloze schaduwen, kind
na kind

uit het stof, uit versteende vleugels
uit de sporen van scheefgetrokken monden
uit de tijd, zevenenzestig jaar geleden

sla me dood




Auschwitz-Birkenau 19 februari 2012


kerima ellouise ©