Archief

onomatopee

ik had eerder
moeten opstaan
om zes uur

of wanneer kraait de haan

om het woord te horen in mijn keel
dat tegen het raam wil tikken
als tijd
zonder knarsen
in stille ochtendwind

wat mag je vragen
wat mag ik vragen

van dit onderkomen
en van wat me ontsnapt;

de stem
waarmee je me roept
om liefde binnen te laten

wanneer kraait de haan

of zal ik later op bezoek komen
en blijven in jouw woord
waarin ik wijzers vind


kerima ellouise ©


Illustratie: beeldentuin Dehullu, kunstenaar Jan Leeuwenburgh

kunstenaar: Ria Willems ©


















met niet meer dan wat liefde

om er naar te kunnen kijken
rotsvast
maar misschien onvindbaar
roep ik jou

eenvoudig, zoals de dagen
en de handen
waarmee je me liefkoost
met niet meer dan wat dromen

plekjes waar ik wil zijn
waar ik je kan omringen, warmzacht
bij de waterval

en tussen de wilde bloemen
die, door hun dans, ons willoos meevoeren
naar de uitgestrektheid van vervulling

blaadje
voor blaadje

om dan weer opnieuw
te beginnen, tot in het kleinst
van één seconde



kerima ellouise ©

bronnen en barsten

jij denkt aan de ochtend
jezelf nabij

maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit

zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken

of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken

tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt

in het diepe van de lucht
en in de bronnen, binnen onderweg
naar een warme plek

waar het licht lacht
om de schaduwen, vol geraakt



kerima ellouise©


foto: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar Hermien Buytendijk

soms, in de nacht

achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik

paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen

basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel

het waaien houdt op
zoals het beeld van het water
waarin de tijd verglijdt

ik bezit niets
zelfs niet het stille gemurmel
van mijn droom, naar dood geschreven

en reis verder



kerima ellouise ©

sometimes, during the night

 

the distance  behind me
reaches to the whinny

horses rise from the meadow
still full of night
I let them trot by 
and see how a bizarre sea breeze twists
along the salt
that at full moon was won

basalt rivers edge a way
along the underground madness
of my soul

the blowing of the wind stops
like the image of the water
in which time slips away

I don't possess anything 
not even the silent murmur
of my dream, written to death

I travel further

kerima ellouise ©