Archief

Franse greep

alsof het werkelijk is
de wereld open, nog groter dan
waarin ik lig,
opgaand in estafette,
traag van verlossing, van hals
naar borst naar buik naar benen

de sprong omhoog
en dan jouw armen, 'n explosie van ogen,
niets te willen zijn, nog meer in overgave

en dat wij dat zeggen
drijven naar een verhaal
dat op ons lijkt

't is met liefde
en dan die stilte, streel jij
over mijn huid

kerima ellouise ©

ik hoor het graven van de winter

in gemeten passen
ligt het geluid van het verleden

ik leg ze tussen jou en mij, ’t gehuil
bleef in de afstand bewaard

en nu ik te oud
voor toekomst word
duidelijk en doodstil

vraag je
of ik mezelf wil verlaten;
de duur onuitgeschreven

maar wil je mij dan vasthouden
nog voor de winter verminkt

het leven of dat wat als zodanig klinkt

kerima ellouise ©

de klaagzang van het noorderraam

ontwaakt telkens weer de roos, bovenop
het gebundeld verdriet, of is het de spiegel,
gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt
in een ontoegankelijke ochtend

en als het dan toch tederheid zou zijn
al was het maar voor een poos, waar
ben ik dan gebleven in het hart
van een bruidstenen winter

die pronkt met bloemen als een desolaat
gezang langs het raam, dichtvriezend
om de tijd af te sluiten

ik neurie nog even in het wak van de spiegel
en duik doorheen de kortste dag

kerima ellouise ©

jaaroverzicht

vaarwel, zei ik tegen de stilte
van enkel houden van kan ik niet leven
ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven
en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer;
keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe
al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin
de nacht zal met je meegaan

en zo droegen de dagen;
het vluchten tussen zinnen
wanneer woorden smeekten om ogen
of om ergens te beginnen, niets liet los
in deze voortplanting van mens en jaar

misschien ben ik het zelf vergeten van hand
tot mond, de aanwezigheid van waarde, wederom
en heb ik dertien cijfers nodig om te vertrouwen
voor immer, immer afwezig

kerima ellouise ©

elkander

ik blaas naar een wens

geen beter vriend
dan dit

vingers en vertroosting

één voor één
gloeien lichtjes, omhoog geheven
naar voorwaarts

naar alles dat leven is
in verbinding

met hetzelfde raam
waaruit wij verlangen

kerima ellouise ©

en zo de draad

een spin nestelt zich in de kerstboom
het lijkt alsof het web oud licht vangt, verstard
zoals de naalden in dagen van onbehagen

ik wil het huis ontvluchten, niets meer zijn
van al wat dichterbij komt, onverteerbaar
in schalen van vergeving waarin kaarsen
tot vlakte zjjn vergaan

de spin baart verder
tot in elke hoek van de kamer

kerima ellouise ©

zeezicht

uit de toekomst geplukt

vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn

misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij

en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets
kunnen rennen, onomkeerbaar van huid

ik loop ons voorbij, zie meer vloed dan ik hoor
wij geven geen antwoord wanneer mijn handen
hoger reiken dan de zon

kerima ellouise ©