Archief

de volheid van een cirkel

ze zijn zo
gelijk verschillend

de dichters in het gedorste avondlicht

het vuur draagt gezichten
soms verborgen in een nachtverhaal

dat dromen stolt
tot onbegrepen stenen
waarop het handschrift rilt en rolt

maar ik hoor ook
kleuren knetteren, gedachten die hangen
als madeliefjes aan een hals

een warme borst
waait nog voorzichtig uit

dan is het stil

iedereen slaapt
behalve de dichters, bijna barstend

verschillend gelijk

kerima ellouise ©

vele dagen, nachtenlang

een wolk snijdt de maan doormidden
de man opent zijn ogen

welk deel van jouw land ken ik,
vraag ik
waaraan ben je gestorven

aan de waarheid, de wind
witgepoederd door de enorme stilte
van de eenzaamheid

ik vraag waar je bent
en voel het afgesneden deel

de kamer is vol gegons
wanneer je me zwijgend ontmoet

we schrikken van het eigen beeld

kerima ellouise ©

regen en ruïne

er is geen loslaten zonder liefde,
zegt de ochtend

terwijl hij met een lemmet
mijn huid opensnijdt

ik leg mezelf te vondeling
op veel te kleine bloemen
samen met het geluid
dat ik liefheb

de avond zal van zwakheid spreken
wanneer ik mijn mond
opensper

om regen zichtbaar te maken 

kerima ellouise ©

Kussengedicht

Wat kunnen,
we zeggen,
van een vlinder?

Het begint,
met een rups,
de cocon ontworsteld.

De vleugels,
worden ontvouwd,
in de zon, als het even kan.

Dan begint,
een onzeker bestaan,
in weer en wind.

Wellicht,
komt het tot
een nieuwe generatie.

Een ding,
is zeker.
Een vlinder is een ouwe rups.
 


Ron Vonk ©


Hartelijk dank Ron voor dit mooie gedicht!

’n dialoogje met de liefde

jouw ogen
wanneer ze mijn wereld
raken

zachter in verbazing, jij mens;
man van duizend dromen

je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd

ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust

naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien

in de warme ruimte
van hun nest

jij, man
jij gelooft me wanneer ik zeg
dat ik midden in jou
vlieg


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Christien Dutoit

alleen 's nachts

ik nodig olifanten uit
dikbuikig
in cirkels rond mijn lichaam

hoor alles dreunen
op het linoleum van de leegte

wijsvingers breken maanlicht
meedogenloos
in het spoor dat ze achterlaten

slapende kamers
en striemen worden geklemd
tussen slagtanden en een bloedend hart

ik begraaf mezelf
onder aarde en bladeren
en blijf nog even bij de eerste schreeuw
stil


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012,
kunstenaar Rob van der Ven

aangetast

het huis geraakt langzaam
leeg

op zolder
zoek ik naar woonst

ik luister naar heimwee
en gooi mijn hart overhoop


nog even
en dan word ik een zwerfkei
tussen struikelende schuldvragen
en de tijd



kerima ellouise ©


                             Illustratie: Beelden in Gees 2012, 
                             kunstenaar Marina van der Kooi

overbodige annonce

vrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven

zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel

zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan

koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen vlam en vuur

zomaar, zonder reden uitbarsten
in onberekenbare bronnen, scherp zijn
als een mes van fluwelen kwaad

maar vooral, in het samenzijn,
moet ze kunnen liggen in het gras
en haar bruidegom vlinderborstelend verleiden



kerima ellouise ©

ruïne van een scène

maar dit alles
en alle reden
zijn in de werkelijkheid
verzonnen

de luchtkastelen
staan met lege handen
in de kast

een zandsculptuur
geeft antwoord

wanneer een scherf
uit de toren valt



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

ik werp een steen in het heelal

de sterren zijn moe
ze vallen een voor een
mijn dromen uit

ik ga niet meer naar binnen
en verberg het heelal
in mijn lichaam

daar kan ik in het zwijgen
alleen zijn, de dood laten sterven
tegen muren van steen

woorden verbranden, het rouwbeklag
en de verzen die jij met grenzen
overschreven hebt

om de liefde te verliezen
en uiteindelijk

de sterren te doden




kerima ellouise ©

 tekening kerima ellouise
 



©