Gastgedicht van Claire Q

Als de steen kon spreken

roest op armen
kruipt als oud verdriet
naar te korte vingers

wat houdt me tegen
om terug te keren
naar het chrysantenbed

waar stenen pilaren
zich om mijn lelijkheid
schamen

de dood
omlijnen met
dansend gereutel

wanneer mijn sterven
in de diepste dag verzinkt

niet meer in staat
om de onbekende hand
te weigeren


kerima ellouise ©

 

ik ga slapen
wanneer de nieuwe dag begint
met rechte wijzers
naar de hemel gericht

de stilte buigt niet en
schuift de onbedekte maan
dichter naar vogelvluchten
ook al heb ik geen weet
van hun late bestemming

ik denk mij geeuwend
op hun vleugels, lichter,
blauwer, hoger en hoger

vlieg zo lang ik kan
en groei in het lied
dat de wind
door mijn haren zingt

morgen waait dit
op met de nacht


kerima ellouise ©

 

dag jongen

ik wil je
over jou vertellen
en vandaag de jaren neerleggen
in woorden en in wording,
nog onwezenlijk vooruit

we kunnen ook even terug
naar twee mensen en mijn buik,
naar mijn borsten en die avond
dat ik de maan liet drijven

en op een dag zou ik je schrijven
over gewaden van de nacht
over liefde en soms, een heel
klein beetje sterven

maar zing nu, mijn jongen
en word wie je bent

ik luister naar je wervelen
en neurie zachtjes mee



kerima ellouise ©

bron foto : http://i72.photobucket.com/albums/i171/pobrepapa/2.jpg


 

na zonsondergang

zonder optillen staar ik
naar de stilte van mijn wieg
en beweeg
binnenin

wat komt
is al zo vaak gebeurd en herhaalt
zichzelf in lichaamsvormen

ik roep woorden op tot ruimte
houd ze in mijn handpalm vast

en dood, soms traag,
soms bliksemsnel,

het kind
dat ik in de tijd nooit heb
bemind



kerima ellouise ©

bron foto : www.noorddesign.nl/landschap/landschap_1.htm

  

een leven verder

ringloze vingers krabben
de weggedroomde uren
van mijn mager gebeente
wanneer ik mezelf zie

langs dode bomen en
het vergezicht nog verder
dan het veld
dat doodstil ademhaalt

of later, de regen
hol door het lachen
van gebroken tijd

tot de avond komt
en zijn tocht voltooien moet
op mijn kromgebogen rug

voor een nacht vol stormen
en verzen, déjà-vu


kerima ellouise ©

 

stoelen
leggen een cirkel
in de koude wachtzaal

waar woorden, krom
door schuld en onschuld
worden gefluisterd

ik zie hoe ouderdom
zich verlengt in duizend eeuwen bitterheid
en hoe fierheid nog steeds likt aan wonden
rauw, ondood in grijze haren

ik ga en huil om verte

met ongetralied hoofd
in eigen armen




- Ius sequitur vitam -


het recht volgt het leven


kerima ellouise ©

 

traag
kruipt de leugen naar mijn vuist
alsof hij nog nooit gevonden is

door het matglas
van blind vergrijp waar jaren verstreken
met zorg ontweken.

vastgevroren
in de levensdraad van eigen bestwil
en met de blik opzij

moet ik plots zingen onder hoog geboomte

om dagen schoon te maken
in marmeren zalen
van gerechtigheid.

de leugen
werd jouw liefdesscène.




- luctor et emergo -



ik worstel en kom boven



kerima ellouise ©

 

stil
haast doods
spiedt het verdict
de kamer binnen

de deur knarst
ogen open en schroeft
leugens dicht tot eed
in het geweten

alleenspraak weegt
vleugels, steeds kleiner
zwaarder
in grijze gestaltes

en in het zwijgen van muren
worden gezichten oud
onder de glans
van waarheid



- De internis non iudicat praetor -



de rechter oordeelt niet over gedachten


kerima ellouise ©

 bron foto : www.makkersunlimited.nl/default.asp?pagId=60

de afgelegde weg

ik werd gisteren
naar een stoel verwezen
om heel even te ervaren
hoe leven zou zijn, zonder

ze namen mij
het struikelen af, met
vallen en opstaan
om het onvermogen
zelf te beleven, zonder

ik zag lager
hoe eng de wereld
ruimtes bouwt, hoe hoger
het doel leek, alsof tranen
en een lach zwaarder waren
van gewicht, zonder

gaven ze mij
een gelijkenis en leerden
de kunst van het bewegen

ik werd klein, veel kleiner
toen ik handen en schouders
kreeg om op te klimmen

tot langzaam
die stoel wielen kreeg
en wij benen deelden
roestvrij en
onnavolgbaar, met

ik scoorde
maar zij nog meer


kerima ellouise ©

Ertra

of het afscheid
dan een afscheid is
gewoon met een woord
of met iets dat jij niet zeggen zal

dat ook ik niet zeg in een woord van jou
zelfs niet na vertrek of in winterpoëzie
achter ramen verborgen
vol kwetsbaarheid

iemand, die jou zag, nog ziet,
draagt de laatste regels voor
en nog later

als wind de zomervruchten baart
mijn stilte naar het verleden vraagt


selemat, mijn vriend




opgedragen aan Peter



kerima ellouise ©

een dag te donker

wat blijft er van me over
als er niemand is
om te delen

ik ben niet meer
dan de onbekende minnares
van een sneeuwloze winter

die ver ginder ver
de diepe ouderdom
van wij samen wij

naar de verste horizonten fluistert
waar ik huil om
het licht leven lichter

en de taal die zo
zwier zwaai zwierend
meer werd gevoeld
dan begrepen

jou heb ik bemind
gevraagd
vertraagd

en zelfs toen was het afscheid kort
in een dag-winter-droom


kerima ellouise ©

 

ik hoor een vogel
rondom de kruising
van mijn binnenveld

blauw geletterd
met rood doorstreept
lokken sporen, halfvergaan
tot aan de bosrand

in het windgebladerd ruisen
klinkt een verre stem
en in mijn lijf de dood

met ruwe wind
daalt de vogel naast mij neer
spreidt zijn veren over het zwarte stof

ik vlucht en op zijn vleugels
laat ik me ondersneeuwen

gestrekt, valt de schaduw
uit mijn handen


kerima ellouise ©

 

in de ondergrond van
herfstharde duisternis
krassen zerken in
schaduwen begraven

wie zal hen horen
als het middaguur al likt
aan de bloedende kou

van verloren liefdes
in winternachten van morgen

op de kale akkers waar
wind zal wuiven naar
een stroomversnelling

vervluchtigd tot herinnering
in het afgemaaide gras
van vergeefse tranen

wie zal hen horen
de handen vouwen
nog voor het neerslaan
van de nacht


kerima ellouise ©

Adieu

ik heb
met de dood geweend
zo zacht
dat zelfs geluid niet
meer bewoog

woorden
van maagden
een gelukkig kind
blootgefluisterd
in mijn handen

gedragen
langs rotsen
en de ruwe
noordrand

heb ik
het licht
gewogen van
een volle maan

na de vadermoord
in mijn vlees
onder lakens
en dekens van toen


kerima ellouise ©

 

laat me zijn
van ster tot ster
van zon naar maan
het strand in onze wereld
waar stilte ons omsluit
als eeuwige, zachte nevel

laat me zijn
van golf tot wolk
van zicht naar zee
de wind in het deinen
waar ik mijn ziel leg
in samenvloeiende lijnen

zo vrij en traag
in vol verlangen
het ritme vinden

laat me strelen
jouw duizend oceanen
en enkel waanzinnig beminnen


kerima ellouise ©

herfstzee

zo waait de wind
door sombere huizen
de lucht is te rauw
voor minnende verzen

hoor hoe huilt
de deur naar buiten
zoekt zonder spoor en in verval
een zacht gebed in kleine schelpen

elke dag, zo sterft het uur
volslagen blind door oude oogst
als vaag de hemel half bewolkt
boven het laatste zomerwoord

hoor hoe zwaar de deining schuimt
wanneer de wind als scherpe sikkels
in mijn dichte dromen snijdt


kerima ellouise ©

 

rondom me
waait stof niet op
jij wel

je snijdt
de dag uit mijn mond
en daarna een koude avond

zing maar ijzig, rechts
met het ritme
links

’s nachts, twaalf uur
slaap ik in

er wordt gedanst
op het spoor van asfalt

jij wel


kerima ellouise ©

 bron foto : http://www.willem.to/zwitsital/7.htm

Verloren lucht

en weer klad ik
hoop tegen de muur
als ontelbare, grijze wolken
rond gefluisterd
in blinde stormen

en al wat ik ben
blijft bestaan
in immer onbestemde regen
wanneer dag na dag
de stenen verpulveren
tot stuifzand in de wind

een stem in dag
tot nacht gezwart
breekt de laatste gebeden

als ver weg het kind schreit
door de schaduwen op mijn hand
en mijn ondraaglijk falen


kerima ellouise ©