Gastgedicht van ClaireQ : Gala

 

 

 

ze  draagt taal 

 

 

 

 

 

soms denk ik dat woorden zinloos zijn

zoals zomers die nooit meer stijgen

en slechts even trillen op vingers

van oude herinneringen

 

waar zeeën ophouden met bestaan

in armen en voetsporen, laag

begraven onder ramen en buiken

vol brakende honger

 

en dat  een uitwuivende duin

de meeuwen met dode ogen zal

achterlaten, even vreemd als

het lege hart van winter

 

tot ik duizend talen lees en stil sta

bij de naam en de beschreven vleugels

van die ene poëzievlinder, groter

veel groter dan morgen en zee



kerima ellouise ©

een kind vol zee

 

 

 

 

 

ruist zacht de zee in rust

gisteren, toen ik het kind

nog niet had ontdekt

dat eenzaam eb wilde

keren in zachte lijnen

 

ik sprong opzij

voor de einder en

neerstortende schelpjes

om de uitgerolde waarheid

te kunnen zien

 

de zee veranderde

in een dampende straat

waar herfst stil stond, leeg

in de richting  van de wind

 

en net toen ik de weg overstak

reed een bus voorbij

het kind vooraan, omsloten

door golven, schokkend

met ogen vol waaiende

wachtende zee


kerima ellouise ©

 

 

Bewaar me

 

 

 

ik voel

hoe slakken

op mijn lichaam zich willen

neervlijen zoals een

witte vlinder in

 zomerzon

 

tot stof

willen vergaan

zodat ik later

kan terugkeren voor

één dag

 

ik zou vleugels hangen

aan sneeuwvlokjes

 

maagdelijk

fladderen

 

om weer te sterven

 

en aan het eind

als jij me dan draagt

zal ik tegen je borst

aankruipen

 

de zomer weer zien

 

wanneer je het laat

sneeuwen

voor één dag


kerima ellouise ©

De Schreeuw van Edvard Munch















een zicht uit leven

 

 

 

 

 

gisteren

naderde het zwijgen

rugwaarts

 

als symptoom

van een lijdend ritueel

 

traag, teveel

mijd jij mijn dagen

zelfs die van weleer

 

ik wilde je van de wind vertellen

en het wondere golven

onder mijn borst

 

hoe ik liep, licht

als een vlinder

door het gedicht

waarnaar ik zocht

 

onaangedaan, te diep

trok jij de stilte scheef

 

en doodde het spreken

ook voorwaarts



kerima ellouise ©

twee werelden

streel me je warmte

opdat ik overleven kan

tussen witte sterren

van wanhoop

ik kan niet anders

dan voorheen of anders dan later

wanneer het zwijgen me vreemd dwingt

om het zondige te vereren

ik ga voorbij

vergeet één te zijn

met geboorte en met  de dood

kom naderbij

begrijp het ritme

het sterven is mijn leven




kerima ellouise ©

op papier

misschien

in die ene dag van liefde

zal ik omhoog kijken

of omlaag

naar de zeemeermin

die tussen vlinders

zwemt

en alleen ’s nachts terugkeert

naar de genadeloze waanzin

van papieren bootjes

gevouwen op zwarte golven

die ze uitspuugt

steeds kleiner

tot wrakhout stroomt

in ogen, mijn ogen

onleesbaar

in de weerspiegeling

van verdronken

hoogte

kerima ellouise © 

8 maart ’07

overleven

 

 

 

 

 

ik zal stranden

met de zeemeermin

en het water verdelen

in vier fonteinen

 

zodat de lucht bewegen

kan in rivieren

en bomen van

hout

 

de vlinders verbrand ik

in het vuur, zonder zomer

op te wekken

 

en uit de  kleine

druppels regen buig ik

licht, net zolang tot schaduwen

vallen over oud geworden

dromen

 

ik zal slapen in haar armen

en zacht de sprookjes

wiegen

 

onder de zandbank

van de aarde

kerima ellouise ©

 

 

 

 

9 maart 2007

Photographer : Ludo V.
bron vrouwmenszorg.web-log.nl/.../2005/12/morgen.html











            door ogen van sneeuw

 

 

 

 

 

 

vandaag

had ik gehoopt

op maanlicht

 

want er ligt

sneeuw op de dood

en op de aarzeling van

mijn lichaam om mij met

waan te bekleden

 

zwart

zoals de sloot

die zich terugvond in

het grijze van de nacht

 

nadat de avond

haar vingers uitstrekte onder

sterren van razernij

 

en mijn naam schreef met wind

als zou ik de winter hebben verbreed

met maagdenbloesems

op het raam

 

toen de vorst zich ontdooide met

wol, gesteven van witte

dode schapen

 

ik spreek over de werkelijkheid

en de laatste stand

van de maan


kerima ellouise ©

Nani-ka

 

 

 

 

 

 

vandaag

is de dag dat

de sneeuw waarnaar

ik zocht

gelijkt op eeuwige liefde

 

ik spring en huppel

door naamloze vlokken

en lik mijn waan met onzichtbare

woorden

 

de lippen wit

straks de aarde

wanneer ik slaap op het lichaam

van de wachtende nacht

 

ik zuiver mijn zonden

met de ogen van

onschuld

en zie hoe het land zich verhoogt

 

de vorsten mollig en de maagden bloot

 

of is het de koude

die de illusie

vergroot

 

naakt ben ik getekend



kerima ellouise ©

was geketend

ik had gehoopt

dat ik kon genezen

maar het is geen goede dag

vandaag om de dwangbuis uit

mijn woorden te rukken als  mijn

doodskleed nog steeds de muren schildert

met luide koningen die wild de maagden begeren

in een land waar ik nooit zal komen, zelfs niet met

de papiersnippers van mijn testament die onvruchtbaar

over eeuwige rust liegen en haastig de schaduwen volduwen

met zaad dat strijdend de troon raakt alsof alles in één nacht sterft

ik had gehoopt dat ik kon genezen want ik ben de koningin

van eerlijke waanzin en alle gekluisterde en ontkroonde gedachten






 kerima ellouise ©

verwantschap

 

 

 

 

 

ik zag de muurschildering

en de zee die zich naar binnen zoog

als waaide het landschap rond

en rond de regenvlagen

 

bloedrood, vol maanden en uren

 

ik zag jou slapen

onder de wind, de dagen moe

van lichaam op lichaam

van stenen op water en golven

 

die zwaar, vol draaien dwongen

 

ik zag wat ik wilde zien

in de krankzinnigheid

en mezelf



kerima ellouise ©

Buiten de wereld

 

 

 

 

 

 

meegesleurd door het intense

bittere gevoel dat haast afstandelijk

de buitenwereld omheint

in hooploze berusting

 

op aarde

koud van ledige woorden

 

leg ik mijn hoofd en gebreken

verder omlaag, lager dan

mijn geschramde knieën

in bedorven waan

 

met gezwollen buik van zwarte angsten

schuurt mijn ziel het laatste uur

 

langs rode vruchten

en zonlicht traag

wanneer de nacht

stilte drukt

 

op ieder woord

en verboden

gebaar

kerima ellouise ©

Ruis in regen

 

 

 

 

 

jouw afscheid vult gaten

van eenzaamheid

die uit het zicht hoorbaar

vreten aan vlees en botten

 

van vlinders in de kamer

die in de schemering blijven

rustelozer dan ooit tevoren

 

de nacht draagt

mijn raam voorbij de wind

 

verder dan het koele laken

dat vleugels snijdt tot

smalle repen verten

 

mijn ogen wekken stilte

      als langzaam luid

regen valt

 

over een bodem

van uitgestrooide verzen



kerima ellouise ©

op tenen gemaakt

ik

kijk

omhoog

en omlaag

om de leugen te vinden,

de ontrouw die de waarheid draagt

boven de deur en zo naar je voeten

maar de afstand, uitgestrekt

in een huis vol gangen,

gooit woorden

vele malen

los

elke vlakte

wordt vochtig en ruw

uitgesproken, de onomkeerbaarheid

ik kan falen

en uit het raam springen

maar het noodlot is mij al voorbij gegaan

               kerima ellouise ©

“Welsprekend”

 

Tover jij?
Zo eenvoudig leg jij woorden in water
helder en doorzichtig
Ze lezen als honing

Vol zuiver
buig jij
er is geen verbazing meer

Zoemend als libellen
over de kelk van natuur
open jij vorstelijk hemelpoorten
rondom licht de lente klaar

dat haast de dromen in je ogen
eenvoudig tot leven komen
waarin nieuwe bomen geboren
worden als kunstenares  

( want elke zinspeling heeft
een tweede betekenis)


ClaireQ ©


dank je wel Claire !