bij vlagen en verdriet

literaire bloeiwijzer

waarom zegt niemand
dat de aanwezigen die er waren
niet bestonden

al sprongen ze herhaaldelijk
bovenop het beeld van illusie

geeft het een roes van vrijheid
of wil men zichzelf onderstrepen;
een witte woordenvlag planten als herinnering
aan al dat moois van muzen, momenten
en letterkundige overgave

kan men bloemen laten groeien in oren
vraag ik me af, wanneer een stem doelloos peddelt
in een glas zonder water, men woorden niet verder brengen kan
dan het opgedroogde eiland waarop men staat, met een stoel
die windstil naar het noorden wijst

waarom zegt niemand dat men enkel
zichzelf naar huis bracht, met een plastic bloem
in kransgevlochten haren




kerima ellouise ©

ze danst meren

voor Amanda Malinka


het is mooi, zegt ze
om naar anderen te luisteren terwijl iemand
tegen het leven leunt

en zwarte jassen slamt
alsof woorden begaanbaar zijn
tijdens het sterven

het is mooi, antwoord ik
en kijk naar haar smalle schaduw, zachtmoedig
in de deuropening

ze weet het zelf niet
hoe het licht over haar heen valt en uiteenspat
in duizend kleine, witte vogels

die allen over een zon dromen, over thuis
en licht getinte wolken

ze weet het zelf niet hoe ze poëzie tekent rond ogen
als vanzelf en voorgoed

en op weg naar een woord
alles groter maakt achter mijn blijvende
stilte

ja, herhaal ik, binnenin
het is mooi om te luisteren



kerima ellouise ©

zwarte kraaien

bekijk mij, in afzondering en spreek dan kwaad
ieder woord zal enkel naar mij leiden
ik zal voor u staan, vol onmacht en naakt

aanschouw wie ik ben, in ziel en 't strijden
zo vreselijk nabij maar ook nimmermeer
zuiver door het onbeschermde lijden

zie naar uzelf en wat ik ontbeer
waar u mij in het verstaan ontmoet
slechts tijd beschrijft ieders verweer

treed binnen in mijn bewogen bloed
spreek dan en enkel dan kwaad
wanneer eigen eerlijkheid u niet verzaakt



kerima ellouise ©

http://www.youtube.com/watch?v=XYQBO5Nx9L0





voorbestemd

de weg beweegt, kruist
bomen aan, kruinen die in mist
blijven hangen

zich nooit voltooid hebben
en nu
bladerloos zijn

misschien waren we vrienden
langzaam
in een wandeling door herfst

in het oude, vertrouwd zoals de ochtend
die nesten bouwt
op schouders van het ronde zwijgen

verstaanbaar en gehuld
in handen

ook al boog de vijver zich bleek
rond mijn lichaam, schuifelden banken
de zon omlaag

wij bewogen, hielden ons vast
aan weerszijden van de weg, stilte als vergeten vruchten

misschien vertelt het oude iets nieuws
wanneer een vogel tegen het blauwe
dit gedicht zal openen

met daarachter, huiswaarts
een roepende, hoorbare gloed



kerima ellouise ©

http://www.youtube.com/user/kerimaellouise#p/a/u/1/IMCxJfOddz8




dat ik gewoon mens ben

misschien wordt de dag
langzaam warm
vandaag

en mag ik
in zijn navel wonen

wanneer bloemen uit het veld
het landschap volladen met bestemming
en een open gelaat

soms ben ik dichtbij, sluit stilte
in een omarming, is alles gelijk in vleugelslag
langs wind en oude vragen

tijdloos, zoals het begin
vanzelf op huid, met dichte
ogen

misschien zeg je wat teders
hier
nu we zijn ontwaakt

is er een gedicht
dat je schrijven moet

waarin je hunkering
oprecht
in mij gelooft



kerima ellouise ©

requiem voor een eeuwige zucht

waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen

dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd

en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven

in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven

misschien dringt
niets meer tot me door

werpt het sterven de beelden ver weg
van maan en rozen, ongebroken

of van je stem, helder in een boog

laat me jou zien, leg je hand in de mijne
lig naast me, dichterbij

waarom zwijg je
verdwijn je in het laatste woord

wanneer ik zeg

dat jouw liefde mijn weg zal zijn



kerima ellouise ©

                          


zacht en duin

ik wrijf het stof
dat eens mijn verleden was
uit ogen van de nacht

zoek gezichten
zoals ze zijn, bevrijd

langs de plooien van mijn mond

uit de regen treedt de ochtend
met lange strepen licht en zacht geritsel

een dichter kijkt het noorden tegemoet
ik wijs hem naar mijn gedachten

we eindigen zachtroze
in nieuwe poëzie

“nu is morgen
ik ben liefde in vandaag”



kerima ellouise ©

koraalrood

vandaag droeg de aarde
mijn hemel
laag

zoals een horizon
vol meeuwen

je keek naar mij
opnieuw en
nader

vertraagde
de zee

rondom tijd
en diepliggende duinen
slapend in elkaar

geen vragen over onbereikbare plaatsen
of landschappen anders
dan mezelf

het waren momenten van volheid
met bloemen overal




kerima ellouise ©

tot leven, meer

middernacht
de wereld zou donker moeten zijn
onder een lantaarnpaal staat een man
alleen

hij rookt een sigaret
laat zich vollopen met duisternis
zonder angst

glimlacht en wandelt tot de stenen
op hetzelfde pad
waar ook seizoenen veranderen


ik draal nog even, keer dan
terug naar vertwijfeling
verdwijn in de onbekende stem
van mezelf

het is koud, al te schuldig
en de hemel is zo hoog

een silhouet geeft zich over
aan de stilte
stapt over chaos, die van die dag
die van alle dagen van de maand
die van de onontkoombaarheid

zal ik een naam voor hem vinden
in een vraag herleven

heeft hij mij herkend in zijn glimlach
of zal de ochtend vergeten rondom
het suizelen van eigen boezem, in het licht

zonder een woord
gaat hij niet dood, ik leg
een gebed onder een steen

kerima ellouise ©

in een kring van vuur

I.

laat je ogen
in ruimte dwalen
er is plaats genoeg voor ieders verhalen

zie de vlinders, vanwaar
zijn ze gekomen

misschien uit muziek
in nog net niet verlaten bomen
gonzend
door losgeraakte momenten
die als zwermen naar het onverklaarbare zwenkten

ergens halverwege het zandpad van de wind
bezongen door verbeelding en alles dat weer verbindt

in een kring van vuur, oneindig open

II.

tussen jou en mij
is er een oorsprong

en een waarheid die ieder heeft gezien;
een bewogen fabel bovenop het verlangen

of door het aaien
van een roze balsemien

in beroezing
en voltooiing van zinnen
zijn talloze namen reeds eerder geschreven

wanneer ieder ogenblik in liefde
zich door het leven heeft omgeven

het raakt je ziel
gelijk de mijne

verweven
in een kring van vuur, samen

met de vergankelijkheid
rond ieder geboren
uur



kerima ellouise ©

bloemlezing in de tuin

in een waterplas
maan ik een spiegel aan
tot stilstand

aan de rand, van mij alleen
rolt een steen uit

ik verberg hem
onder mijn huid
alsof zonder niet meer kan

alsof hij ogen baart
die zich niet kunnen weren
tegen de bewegingen van het water

wanneer wolken stil liggen
en niets meer lijkt te ademen in mijn lichaam
het oor leeg, naast het zwijgen van het puin

hij rolt wat verder, valt terug
tegen alles wat pijn doet en uit het leven
meegebracht

totdat ook hij zich vastklampt
mijn hart wordt

koud
en onrustig



het weer slaat om
hagel haalt bloemen uit de tuin



kerima ellouise ©