Gastgedicht van Pelgrim: heimelijk verlangen

ik spreek tot het labyrint




wat gebeurt er, wat blijft me over
als de vanzelfsprekendheid van leugens
naar buiten rolt

als er niet meer gezongen wordt
en dat besef mij naar binnen lokt
om een eigen dood te sterven

is er nog een grotere stilte
dan de waarheid

wanneer de betekenis van leegte
een stem krijgt

druppel bij druppel
opengesperd
geërfd

in een navelstrengverhaal



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise©



















Onwaarschijnlijk

 

 

 

Het golfje gaf het op.

Het overkwam hem

in het openliggen van het duister.

Toen het water stil werd

en hij langzaam een verleden kreeg

zoals de stervende meeuw

op het strand

probeerde hij nog de vloed

tegen te houden.

En daarna het aflopen van het water.

Hij besefte dat zelfs met al het vocht in zijn ogen

hij nooit sterk genoeg zou zijn

om zee te worden.

Ik waaide verder met een roos.

Op de bodem bloeide geen enkele bloem.




kerima ellouise ©

"dat we elkaar nooit meer zullen weerzien

is geen antwoord

maar een vraag, onbegaanbaar

 

in dit oude licht”

 

 

 

 

het heeft niets met november te maken

 

 

het denken aan mijn grootmoeder

doordat haar zwijgen

een grote ernst was

 

op het land, in de koeienstal

tijdens de zoektocht in het kellekamertje

naar confituur

 

sluiers van spinrag

en rabarber, haar hand bewoog

tot aan het einde toe

 

ik voel het, zo breekbaar

de lange bogen van haar leven

hoe ver ze reiken, in een nog grotere boog

als in regen

 

 

 

kerima ellouise ©

foto beeldentuin Dehullu 2007
kunstenaar Lebuïn D'Haese
 

touwladder

 

 

 

het verwachten afleren
is haast onmogelijk
zei ik

toen mijn hand vingerloos bleef
en het ruilen ook niet
werd aangeboden

ik staarde verder
naar het kind in de boom

en zong zacht verder
over bloei en twijgen

 

kerima ellouise ©

weerzien

hoe stil legt herfst
zijn hand over de aarde
de verste klokken hoor ik nu
geluiden die de witte berken
voor me bewaarden

en ieder die hier is
ook de vogels grijs en traag
zien bomen rillen

ik wrijf over schaduwen
maar er is niemand die wat vraagt


kerima ellouise ©

foto beeldentuin Dehullu 2010

kunstenaar: Evert van Fucht

het voelt zo aan

 

woorden vallen zacht in warme regen

dicht bij de dagelijksheid,  gedateerd

en waarin ik me stil houd

 

waar stromen ze heen, waar zullen ze geven

zonder het ultieme

te verlaten

 

zal jij ze leren zingen, de tijd er uit verdringen

vermommen als herinneringen

 

als verzen die ik uit mijn lichaam heb geschreven

met één grote beweging

van het hart

 

of zal je ze in levend water dompelen

uitgesproken, golf na golf

wanneer ik ’s nachts de sterren zie

 

 

‘er is geen onwetendheid

wanneer ik zeg dat ik je mis’ 

kerima ellouise ©

A Marechiare

ze volgden elkaars vlucht
door smalle straatjes
alsof de stad in lichterlaaie meebewoog
op de laagte van hun stemmen

uitbarstte in de eerste toren, aangestreken
door een rechterhand

ze versmolten passie en hartstocht
met wrede smart, intiem en zonder rust

omdat zij beiden wisten
te zullen sterven, steeds bleker
en verder weg van de maan

met een raamloze serenade, noodlottig verborgen
achter de rode mantel van het water

de contrabas en de gitaar
vertelden elkaar hun levensverhaal

verdrongen het lied
van de gondelier, verfden kanalen en vissen
zwart

tot een engel verscheen
en hen zacht troostte met haar stem, hen meenam
naar een zachtblauwe lucht

waar haar glimlach
het geheim van de liefde omlijstte

hoog boven iedere rimpeling




kerima ellouise ©



* n.a.v. concert ‘Barcelona’ in de Oude Willibrorduskerk

sopraan: Mirjam Wesselink de Barrientos
gitaar: Michael Benedik,
contrabas: Gabriel Barbalau

foto: kerima ellouise ©













wil jij over mijn schaduw waken

wat ik jou vragen wilde
deed de wind verlengen, op ieder ogenblik
van omgrenzing

met om ons heen
het strand en de verwarring uit zee

kon je mij verstaan
en verder
terwijl je bewoog op vrijheid, het ritme
dat jouw stem voedde

mijn gefluister
als een eiland insloot, dat daar
moest sterven, smal en wit

meeuwen legden een licht
op die dag

het gewicht was zuiver, zoals een zee
met druppels
waarvan je niets te vrezen hebt

bloeiend door het waaien
van schelpen

ik wilde jou wat vragen, ongeremd
en toen
niets meer



kerima ellouise ©

foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn






















bij vlagen en verdriet

 

 

 

“terwijl ik mij schoonheid inbeeldde

koesterde ik tevens de illusie van liefde”

 

 

alles gaat voorbij

alles is geweest

 

wanneer werkelijkheid gedichte woorden opent

er slechts een droevig ronken

overblijft

 

van een kind

dat, angstig in een wereld, verlangt

het sterven omlaag te halen

 

woorden kruimelt uit gebeden

om te ontsnappen aan schreeuwende stenen

van maan na maan

 

zwaar en zonder rust

door het dagelijks openbreken van  eigen falen

het brood zo nodig, al was het maar een enkele hap

 

de kerktoren slaat opnieuw

twaalf maal, bijna heilig

sprak een vader

 

de wind is dood


kerima ellouise ©

Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar: Margriet Barends












lief, nevel mij in roze

in deze kamer
schrijf ik de vloer tot Melkweg

op de muren zweven sterren
en in de diepste laag fluistert het licht
de geborgenheid tussen jou en mij

een tederheid om te proeven
ons behorend

zoals de rode heuvels op de maan
en een meebewegen buiten grenzen
om uit te kunnen breken, de nacht toe te laten

langer
te blijven stijgen
in het ruisend laaien van het leven

het samengaan, zielsvol
met ogen, één en al eenvoud om te vergroten

terug te keren
naar niets anders dan dit verhaal
van liefde

waarin jij en ik begonnen
in ieder wederwoord
en uit onszelf


”lief, nevel mij
in meer dan één omwenteling”


kerima ellouise ©

ook morgen

til mij op
in een nog niet gehechte toekomst
waar angst geen vorm krijgt
in een spiraalvormige monoloog

waar heftige windvlagen
zich ontdoen van zwarte gewaden en
een stoet van haast rituele wendingen omver
wordt geblazen

aarzel niet, breng me
tot waar ik zijn moet, leg jouw kinderen
in mijn armen, tussen de bloemen
en dat plekje,, aan de liefde gelijk

geef me, geef me lichter
de speelsheid van jouw woorden, voltooi mij
in belofte

alsof ik louter vrijheid ken
het houden van

te lezen in mezelf, enkel
jou



kerima ellouise ©



foto: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar Lia van Rhijn

station

eerste klasse- centraal :



een man schildert de zon zwart
op het doek van de waarheid
hij laat zijn naam achter als bewijs
het maakt andere woorden overbodig
wanneer hij het donkere stadspark binnenfietst
op een zeepbel tussen gieren en kadavers
in vlucht gekromd

ik reis voorbij en zie een haai opduiken uit het gras
naast Rome en moerassige stilte, hoog verlicht
door een dief van bliksemschichten

een vrouw met zicht op haar leven
zit tegenover me en bestudeert
het snelle landschap tussen duim en wijsvinger
alsof ze alle antwoorden meet aan diezelfde overbodigheid
misschien is afstand subjectief zoals kunst
zonder uitstel van gedachten

ik spiegel me in het raam , een speldenknop
vliegt voorbij in een druppel regen



kerima ellouise ©

een dag, zomaar zachter

vandaag wil de dag zich niet vertalen
zelfs de wind lijkt niet te ademen
ik wandel verder
probeer de kleuren te begrijpen
en hoe het kan
dat ik besta
nu
wanneer het leven zich afkeert
van toeval, de ronde
van het najaar zich rijpt
tot anker
niets het tegenovergestelde
staande kan houden
en daardoor, even vreemd,
een reden geeft
tot verlangen naar
het ongekende, het onzichtbare
dat zich wil openen
als een roze
lelie van dromen
die haar onbeweeglijk lot wil verlaten
tezamen met het lied
dat in haar tolt

ik sta stil, geef me over
aan de zuivere zang van herfst en woord
en zie de zon, licht op ’t water

het is geen toeval : ik vraag de lelie
ten dans wanneer we reiken
naar elkaar


kerima ellouise ©