waar we waren

bronnen en barsten

jij denkt aan de ochtend
jezelf nabij

maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit

zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken

of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken

tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt

in het diepe van de lucht
en in de bronnen, binnen onderweg
naar een warme plek

waar het licht lacht
om de schaduwen, vol geraakt



kerima ellouise©


foto: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar Hermien Buytendijk

soms, in de nacht

achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik

paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen

basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel

het waaien houdt op
zoals het beeld van het water
waarin de tijd verglijdt

ik bezit niets
zelfs niet het stille gemurmel
van mijn droom, naar dood geschreven

en reis verder



kerima ellouise ©

sometimes, during the night

 

the distance  behind me
reaches to the whinny

horses rise from the meadow
still full of night
I let them trot by 
and see how a bizarre sea breeze twists
along the salt
that at full moon was won

basalt rivers edge a way
along the underground madness
of my soul

the blowing of the wind stops
like the image of the water
in which time slips away

I don't possess anything 
not even the silent murmur
of my dream, written to death

I travel further

kerima ellouise ©

de som van vragen

zal ik mezelf weer verbergen
gedachten
die vastlopen
in het harde van je lippen
wanneer mijn kus blijft
om niets

moet ik dan de pijn
op vragen kleven, niets meer
geven aan de waarheid, het wachten op
en nog eens opnieuw
als dat niet wordt gevoeld

of zal ik verder blijven dromen
zoals een maan in volle dracht
wanneer jij
uit steeds meer ramen
mij in iedere naam vergeet

zal je me ooit verstaan
het afgeknotte en de steile heuvels
waarrond papieren vogels
de bladeren ophopen

nog donkerder dan
de wolken
aan de grond



kerima ellouise ©


Illustratie: beeldentuin Dehullu 2007,
kunstenaar Lebuïn D'Haese

pimpajoentje

ik droomde dat je in mij geloofde
het was zichtbaar
zoals een traan
zachtjes slaapt
op de wang van een kind
dat aan het huilen wordt gebracht
door een lieveheersbeestje
gestorven
in een smoezelig doosje
waarop rode stippen dansten
en een zachte zoen

het was in mij
misschien slechts met een paar woorden
maar meer dan ooit

het kind, het beestje, de dans
op het doosje
waarin één zwavelstokje
verlangde naar licht
en hoe het zou zijn
om te glinsteren
gelukzalig
als een Avondster

ik droomde
dat ik was, zoals jij in mij
geloofde



kerima ellouise ©

Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar: Lia van Rhijn

te leven

een stem roept
het slaan van de deur

het is avond

schemer
kopieert woorden, de bleekheid van de maan
en nog veel meer koude

misschien zoek ik een weg
waarachtig achter ramen
ongeteld

"zou dit het sterven zijn
uit tussenpozen gegroeid"

het voelt zo aan, zeg je
je ogen op mij en het verschil
gericht

zonder gezicht
loop je mijn hart voorbij



kerima ellouise ©

nabestaand

misschien
was er nog een laatste gesprek
ik weet niet welk
of wanneer de woorden
zijn ondergegaan

winter kwam, vele keren
ook vanuit de binnenkant
en op lente

met een zwart, zwermend geluid

het sterven was nooit
vogellicht, zei je, weerloos tussen blauw;
dagen
en nachten

genoeg om het leven te vergeten
dat als een bedelkind vruchteloos op zoek ging
naar een beeltenis van toekomst

voorbij het schreien;
het zinberovend schreien
van de tijd



kerima ellouise ©

wintergaard

in de stilte, minuten van een nacht
heb ik je verzen
ondergaan

het is donker
zo zonder achtergrond

waar lengte noch breedte
de warmte bewaren van
je zwijgen

of de dag
zou mij moeten losmaken
en de ramen zacht schuren

met het onderkomen
van een zomer

voor een versteende nomade
mij vluchtend vindt

zoals vandaag



kerima ellouise ©

Michael and his own sweet songs

hier en daar
de avond
in achtentachtig raampjes

ik wilde zwaaien naar ze
en naar jou
de velden voorbij

je muziek als nieuw, als leven
in het gebogen ‘Lake’ landschap en zij
die blootsvoets mee stapten

in de chaos en de verwarring, het zoeken
naar waarheid van de ziel
glanzend
en dan weer uitgeput

het was telkens een blijde dag
overal
wanneer je terugkeerde naar
een nog grotere expressie

en alles wat mogelijk was
tussen vrijheid en componeren
tussen passie, romantiek en de ernst van ruïnes

between little clocks and lonely lanes of Ireland


“er is geen vergelijk, zo bevlogen
boven elke maat iets meer”




kerima ellouise ©






n.a.v. memorial concert ter ere van Michael Jon Smith
(mei 1941- december 2009)
altviolist, dichter en componist

18 december 2010, Lambertuskerk Vught

****


Fly, fly little wings
Fly where only angels sing
Fly away, the time is right
Go now, find the light...



***

Roo$je ©

dank je Roosje voor dit moois! x

engelenmomenten later

besuikerde cherubijntjes
spreiden hun vleugels
sparren door ijspegelende ruiten
op poederend tapijt

maar later veel later
na oliebollen en wafels
pruttelende ketels
en glimmende ballen

engelenmomenten later
de stilte voorbij
zullen hyacinten en krokussen
dwars door de witte pracht

de hemel in komen steken
kleuren verspreiden
een heel scala
in herhalende pracht

zij zullen mee vleugelen
de engelen
geraakt door de pijlen
in harten geraakt

Marije Hendrikx ©


Hartelijk dank om te mogen plaatsen Marije!

ik wil je aaien

heb je moed nodig, vraag ik me af
om ademhalend in een witte wereld
te staan

jezelf in de berm neer te leggen
terwijl elke gedachte waarvan de draad
verloren is, kraakt

alsof diepte verschuift
en ik klank en licht ontverf, onherstelbaar
met stijve tong

een roodborstje dringt
in mijn hoofd, schrikt
zoals ik

hij is mijn angst voor
en vliegt weg

onder de wind
vind ik nog een veer
waarop de tijd vergleden is

er is geen tegenlicht
wanneer ik mezelf wil ruilen



kerima ellouise ©

Like a Deventer Carol

wonderlijk
alsof warmte vanzelfsprekend was
en stemmen veel meer
dan gebaren

of een toevallige ontmoeting tussen stromend water
en de kieren van een zoveelste woord

zij gaf het me
en hij
en nog meer wangen met een thuisreis
bij het raam op de stad en de binnendeur
van beeldspraak

al ben ik dan onvolgroeid
en bouw burchten op het zand van zwijgzaamheid
om de vlucht naar zee
te beperken

ik zag dromen, gekust
en uit het krijt gehaald, pianogolven
wild boven de branding

poëzie gesalonneerd
in het hoofd en tot in de kleinste hoek
aan de horizon

ik zag wat ik bewaren wilde;
als vonken in een vuurtoren aan de IJssel





(n.a.v. de poëzienamiddag van de Stand up Club
in De Salon te Deventer, 12 december 2010)



kerima ellouise ©

de warmste kus

wanneer
koude alles lijkt
te erven

de voorzijde
van het geleende landschap
zich keert naar verlatenheid

en zelfs de allerkleinste steen
hongerig knaagt aan een gebarsten zeeschelp
door een geliefde achtergelaten

vogels angstvallig
het vliegen vermijden

zich laven aan sneeuw
en ieder overlevend woord
van lijden

schep dan mijn weg te gaan
door duinen, bijna
als wind

en vertel me waar rozen
gerechtvaardigd dromen over het zachte zingen
van de zon

zodat ik weet
wanneer ik bloesems ruik:

jouw schoonheid komt nabij



kerima ellouise ©