acrazedoenimacrabra!

het eindigt niet

twee kraaien
in een nog kale boom

het schemerlicht valt uiteen,
rolt een nieuw gevoel uit voorjaarsverte, de wenk
is zichtbaar

ze kijkt
en weet zich eenzaam

wacht tot wind
haar adem verdeelt en golven achterlaat
in het zand dat er ligt

blijf staan, zegt ze

het verleden vindt houvast
tussen de jaren, intiem
wanneer een ster zich bevrijdt

ze wisselt van gedaante



kerima ellouise ©

foto: beeldentuin Dehullu 2010, kunstenaar Lia van Rhijn













ontmoeting met een dichter

ik zoek de lente
en een deel in mezelf
om aan jou te laten zien

schrijf je toe dat er een schaduw is
waarin ik af en toe verdwijn, in veelvoud
en dat het zo moet gebeuren

woordverwarrend tegen het diepe
en de windvlaag, vol met oude kuilen

zo gaat het steeds weer
het staart me aan, het grijpt en richt zich op
vanuit de ribben van doodgravende droefheid

vouwt zich ongebaand
rond mijn lichaam en wordt dan weer beweging
met een handslag, stil in nieuwe aarde

jij beaamt wat ik geschreven heb
kijkt mee in donkere hoeken, in dit gedicht
en wrijft dan jonge vogels op mijn huid



kerima ellouise ©

waarin rozenbottels geuren

is het spreken
een daad van geluk wanneer
het licht lente schrijft, vloeiend

in het uur van
een helderwitte dag

en jij, in al jouw naaktheid,
het hoge gras volgt naar volmaakte
zeebloesems

tot diep in de hoeken
van het omgebogen getij

dat bevrucht en reeds ontelbare malen
stoeit met het hart

zoals de zon met het nieuwe hooi
voluit stromend over een veld
van dromen

en woorden, deelbaar rood



kerima ellouise ©

lieve landvrouw

en als ik je vind
in een thuisloze zomer
anoniem
en tussen regenvlagen
zal ik tegen duisternis vertellen
dat maanlicht in ogen zeldzaam is

ze kruisen dichterlijke stappen
vegen het grind in de kamer op
zonder volgorde om ergens te zijn

wanneer niets geluid geeft in de velden
heide de vlakte kent en de lakens
uitrekt tot sluiers rond verlaten nesten

ik zal over je zoektocht naar ooit vastgehouden
woorden vertellen en hoe je de echo vult
met wonderlijk raamlicht

waarin jouw stappen, zo nabij,
weet hebben van nachten
in verweer



*opgedragen aan Annabel


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=RFohbGGNxdI



kerima ellouise ©

hij zei

"ik ben poëzie"
zijn stilte drong tot mij door
ik werd boom met hem


kerima ellouise ©

welkom

ik kom slechts
om te gaan, mag even op de drempel zitten,
leven in iedere taal, misschien één tel
een glimp of een glinster
van die ene oceaan die ik niet
in de werkelijkheid kan thuisbrengen
maar die een anker uitwerpt
rondom huizen, wolken, bomen,
verleiding en schuimende geschenken

soms vervaagt
de deur tot een onbereikbaar eiland, hoor ik
een stervensroep als een schouderkloppende
schaduw op het water
tot jij mij weer verder stuurt, voorbij
het zachte vraagteken dat zich
als een golf omhoog werpt en alle zinnen
vult met wakkerend zout

tijd is niet meer dan een ontmoeting
het vruchtbaar beminnen of verloochenen
van iedere dwaasheid tussen wijzers

vrij om in te schuilen of naar te groeten
waarin jij mijn hand vasthoudt
en misschien ik de jouwe



kerima ellouise ©

een ondergaand onderonsje

welke kracht heeft nabijheid
misschien terloops
in een naam genoemd
of in nachtkledij
wanneer, onbewaakt, tijd
de voor -en achterkant volschrijft
met een contrasterende stilte

is nabijheid niet meer dan een reiziger
zoals een vuur in beweging
dat naar buiten groeit, bezit neemt
van een opgaande zon die dronken
van dwaasheid het tijdelijke beleeft
en de horizon vleit met zomer en lichtjes,
zo welkom als het raam waardoor je
de zee hoort zingen, tot diep in dromen
en het begeerlijke van het water

en nadien, ter plekke

zichzelf niet meer vindt
in een vreemd echoënde stortvloed
van druppels


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=RJ7eu412Ufg



kerima ellouise ©

neem me mee

“iedere droom stuurt me
naar de werkelijkheid
iedere werkelijkheid
stuurt me naar een droom”

neem me mee

de klok luidt nog meer dag
ik blijf achter, luister naar de herinnering
van mijn naaktheid waar echte vogels
de nacht wegvlogen, onbevreesd om uren
uit nieuw geluid te winnen

ik verwacht de zee, wil de doofheid
uit mezelf wegduwen naar de duinen,
rustig ademen zoals de wind rondom golven
en de leeshonger van het oninwisselbare

onder de ogen van liefde en leven
waarin je kunt plaatsnemen, steeds weer
op een ander moment, vrij van falen
en het schuilhouden voor het ochtendlicht


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=8Di1-8iTz3s


kerima ellouise ©

voorspelbaar

ik ben er niet
ik ben er wel
ik ben er niet
wel
in het rondgaan
achteraf beschouwd
van de nacht en mijn mond
voor om het even welke overgave

de herhaling
bij de eerste lichaamsschemering
wanneer
vooraf beschouwd
de rest van mijn zwaartekracht
verdwijnt

als een eiland
in het midden van de dag



kerima ellouise ©

waarvandaan

het was een zacht begin
toen jij dichterbij
kwam
en de rivier achterliet
die ten dode was opgeschreven

je was de enige
die zag hoe het water
treurde
hoe stil haar stroom de klanken
volgde

van de wind, de verte
waar niemand wil komen
en nog trager vogels herleest

dan de woorden, die zichzelf,
nog in hun schaal, niet begrijpen

het was meer dan een omhelzing
de dag
waarnaar jij en ik zochten

we schoven hem aan elkaars vinger
met een ring van zilverpapier


*

dat wat we niet zien
raakt ons aan als wit wuivende lelies
van oever naar oever

*

kerima ellouise ©




Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010, kunstenaar: Ludovicus van Eijnatte 'introspectie'

geschenk

met de rechterhand
schreef hij zijn verzen, angstvallig
de toekomst vermijdend
alsof
lijnen voorspelbaar waren

de linker bleef gesloten
voor de wind die met de bomen mee
langs het water huilde

herhaaldelijk onderstreepte hij
tot het punt waar een ouder wordende horizon
de regen wilde opvangen:

“als een zon breekt
tel ik de bloemblaadjes
op mijn tocht

vergeten zal ik niet
wat zij in mij zocht”

ik gaf hem
wat ik schenken kon: het eerste rozenblad



kerima ellouise ©

op mijn weg

er hing een merkwaardig
vuil licht over het verveloze
kruis

alsof het ingegroeid was, vastgebonden
zonder inscriptie

ieder dag liep ik er langs
raakte het verweerde hout net niet aan
doodsbang
om met de doden
tikkertje te moeten spelen

vandaag, jaren later
zag ik het kruis weer

het viel uit het dunne schrift
waarin ik een memoriam had geschreven

een spiegeltekst vol klinkers
waarover ik nooit gesprongen heb, ook niet toen
ik naast hem liep

schouderloos
tot op het laatste woord
van angst




kerima ellouise ©




foto: kerima ellouise ©

volume

elke boom die ze telde
onderweg
stond gelijk aan moed

tien bomen en dan zou
ze praten

hem tegemoet
in haar onbestaan

het werden er
twintig en nog meer
in schaduw

als tussenruimte
voor hoop

ze raapte stammen
uit haar schoot, verzette nerven
en woorden

naar een vaderbestemming
op zijn gezicht

niets hield stand

behalve de autoradio
en de gewenning tot op het bot



kerima ellouise ©


Illustratie: beeldentuin Dehullu, kunstenaar Miriam Severijns

onomatopee

ik had eerder
moeten opstaan
om zes uur

of wanneer kraait de haan

om het woord te horen in mijn keel
dat tegen het raam wil tikken
als tijd
zonder knarsen
in stille ochtendwind

wat mag je vragen
wat mag ik vragen

van dit onderkomen
en van wat me ontsnapt;

de stem
waarmee je me roept
om liefde binnen te laten

wanneer kraait de haan

of zal ik later op bezoek komen
en blijven in jouw woord
waarin ik wijzers vind


kerima ellouise ©


Illustratie: beeldentuin Dehullu, kunstenaar Jan Leeuwenburgh

kunstenaar: Ria Willems ©


















met niet meer dan wat liefde

om er naar te kunnen kijken
rotsvast
maar misschien onvindbaar
roep ik jou

eenvoudig, zoals de dagen
en de handen
waarmee je me liefkoost
met niet meer dan wat dromen

plekjes waar ik wil zijn
waar ik je kan omringen, warmzacht
bij de waterval

en tussen de wilde bloemen
die, door hun dans, ons willoos meevoeren
naar de uitgestrektheid van vervulling

blaadje
voor blaadje

om dan weer opnieuw
te beginnen, tot in het kleinst
van één seconde



kerima ellouise ©