Mady
Dit is eigenlijk het verhaal van Mady.
Mady is een Belgische die nu in Canada woont. Tijdens de wereldtentoonstelling van 1958 was ze “fair hostess”, in Brussel. Nadien is ze met haar Brusselse echtgenoot verhuisd naar Canada. Gans haar curriculum vitae ken ik ook niet maar bovenstaande zal wel voldoende zijn.
Vorig jaar of zo ergens omtrent, kreeg ik af en toe een reactie op mijn schrijfsels, keukenweetjes, van ene Mady.
Stilaan ontstond er een soort correspondentie via mail.
Mady heeft twee kleinkinderen en die arme schatjes werden door Mady verplicht om mijn blogs te lezen, kwestie van wat Nederlands bij te leren. Och here, die schatjes toch !!!
Toen kwam de dag: halfweg augustus 2007 zou Mady naar België komen, met de kleinkinderen. De kindjes wilden absoluut de Zoo van Antwerpen zien, vooral een echte olifant, die hadden ze nog nooit gezien!
Zij zelf zou de eerste keer naar België terug keren.
Toen was alles snel geregeld, Mady zou ook huize Nicolay bezoeken.
Bij mijn vraag of ze hier ook iets speciaals wilde kopen in België kwam een raar maar origineel antwoord ; Belga’s en Neuzekes.... voor haar man, die snoeper !
Bij die Belga’s moest ik wel even nadenken... het zijn een soort snoepjes, harde drop in de vorm van een muntstuk van een Belga ! ( Hoeveel zou dat nu waard zijn ? )
De neuzekes, die zijn nog bekend. Enfin, ik op zoek naar een groothandel, want het mochten er veel zijn en heb ze ook gevonden. Zelfs die Belga’s zijn nog vlot verkrijgbaar. De neuzen, die officieel, “cuberdons” heten, bestaan in twee kwaliteiten, goeie en namaak. Grote en kleine. De grote zijn de echte.
In het totaal stond hier 6 kilo snoep op haar te wachten. Naar het schijnt is het allemaal in Canada geraakt.
De namiddag dat ze langs kwamen was op een mum van tijd voorbij. Ze kwamen met hun drieën van de zoo per taxi naar hier, de taart en de koffie stonden klaar en dan maar praten....
De twee kleinkinderen spraken, bijna ongelooflijk maar waar, Nederlands.
Maar in hun eigen taal ging het wel een ietsje vlotter. Ze zijn ook al 16 en 18 jaar of toch ergens in die buurt. Mijn geheugen begint ook al eens af te brokkelen.
Waarvoor culinaire blogs allemaal goed kunnen zijn .... ( Die van mij dan nog ...)
Later kreeg ik nog wat verhalen te lezen over hun verblijf in Antwerpen. Een verhaaltje over de taxichauffeur die hun van de zoo naar hier bracht en een bijna hilarisch verhaal over bier van Westvleteren.
Zij heeft mij de verhalen doorgestuurd en ik heb er praktischs niets aan veranderd, alleen links en recht enkele kleine tikfoutjes er uit gehaald.
De taxi.
Ha, Fons, Die Joegoslavische taxidriver: die heeft ons heel wat rondgereden tot ik hem het plan van de straten, vertrek dierentuin, aankomst uw adres, toonde. Ik had het voor mezelf bij voorbaat hier in Canada afgedrukt. Wel ja, ik was goed voorbereid. Veel te goed voor die taxidriver. Hij schudde zijn hoofd, nam een - is dat nu een GPS ? - schudde die ook een beetje en zei dat die kapot was. Jammer, de vrouwelijke stem die hem aanduidingen gaf was wel aangenaam. Maar, zegde hij met een triestig gezicht, hij was niet rijk genoeg om er een nieuwe te kopen.
Jammer voor hem dat hij gedurende de 10 vorige minuten niet gestopt had met boffen met zijn prachtige Ferrari wagen. Een foto ervan was op zijn "dashboard" geplaatst. Ik heb, met een uitdrukking vol medelijden, geantwoord dat ja, het was toch slimmer van zijn geld te sparen om zijn Ferrari tank te kunnen vullen. Wat gaf dat nu van zijn stomme taxi te equiperen, hein? Dan heeft hij gezwegen tot we bij u toekwamen.
Alles ging zo vlug omdat we nu zonder fout de trein aan een vastgesteld uur moesten nemen, dat ik verduiveld nog spijt heb dat de tijd mankeerde om een tweede stuk van uw heerlijke gateau te eten. En die was dan zo schoon op de koop toe. Nogmaals hartelijken dank voor alles. Het beste aan uw beide. Mady.
Bier van Westvleteren
Onze oudste zoon, Hugo, verzamelt flessen bier. Bier van alle landen. Hij is lid van een bierclub, en ze doen kisten bier komen naar Canada, ze houden ook regelmatig een mossel –frieten - bier avond, maar Hugo houd een volle fles van elke soort bier. Maar één soort bier hebben ze nooit kunnen krijgen. Bier van Westvleteren.
Zo, gezien ik naar België ging, moest ik absoluut van dat bier meebrengen. Gelijk een onnozel kieken beloofde ik hem er zonder fout mee te brengen. Zeker? Wel, ja, waarom niet? Wel... en dan, nadat ik beloofd had (hij weet dat een belofte heilig is, wat mij betreft...) begon hij uit te leggen. Wa’s dat nu Westvleteren ? Gemaakt door monniken, en ge moet weken op voorhand een rendez-vous krijgen, het plaatnummer van uw auto geven (numéro d'immatriculation de la voiture) want als ge dan eindelijk uw bier of de afgesproken dag en uur gaat halen, kijken ze of ge wel... of ge wel wat? Hier in Canada staat geen foto op ons "permis de conduire". Nu, in alle geval, mijn Westvlaams spreek ik nog gemakkelijk, maar Nederlands geeft me wat moeilijkheden, en die monnik sprak toch zo beschaafd, ik verstond hem wel, maar hij had last met mij en begreep me moeilijk. Na een goede $30.00 telefoon was ik zo ver als van te voren.
Dus, naar mijn nicht Rosa gebeld. Een slimme vos, die vrouw, ge zult het straks wel zien.
"Pf, ge keun zien da die paters nie vele van 't leven kennen" zei ze. "Wie è dadde nu geweten, iemand die van zo verre komt verplichten nen rendévoe ta pakken en ton in een lange reke te moen wachtn voe ienige flazskes bier. Wa zottemart. Stel u herte gerust, jonk, 'k goa doar voar zorgen en ge goa gie u bier wel èn...". Inderdaad, als ik bij Rosa toe kwam had ze 24 flesjes bier, maar, ik was nog maar de ingang binnen en het aroma van verse boterkoeken streelde mijn neus. "Ja" zei Rosa "ge nè nie gelogen oje zei aan den telefon da je ze nog van verre kan rieken...". Ge moet weten, "une danoise", tenminste hier in Canada, heeft helemaal niets te doen met de prachtige, hemelse Belgische boterkoeken. Nu, ik weet dat ik er dikwijls naar verlangde en de zoon van Rosa, die bakker is, had er een hele zak, vers uit den oven, gebracht voor mijn komst.
Mais je digresse : dat fameuze bier. . Rosa was onderwijzeres. Ze is naar Westvleteren gereden, zonder rendez-vous. Ze wist dat er daar in de zomer altijd groepen zijn die de abdij, de brouwerij en die hele doening gingen bezoeken. Ze wist ook dat ge daar kont gaan eten. En zo, na een paar minuten zag Rosa een groep studenten, en zij daar naartoe en het probleem van de nicht in Canada die...." Zoudt ge, gezien ge daar gaat eten en ge recht hebt van bier te drinken met uw eten, er elk een tweede fles willen kopen, en me ze hier buiten brengen? Ik zal aan de deur wachten. Hei, dat moeten sympathieke kerels geweest zijn want in ne sakkre en ne vloek" had mijn Rosa 24 flesjes bier. Wat denkt ge daarvan?
Fons, a.u.b. Rosa's systeem niet uitblabben, hé? Want ze moet herbeginnen. Ge zult begrijpen waarom, een beetje verder. Fier gelijk veertig, dan dat bier, valiezen, kleinkinderen tot bij Tante Trees, 65 km verder gekomen. Na enkele dagen, van daar bij een kozen (neef) gegaan. Hij liet me een van zijn beeldhouwwerken kiezen. Dan kocht ik een hele boel boeken, onder andere een paar goede dictionarissen. Terug bij Tante Trees om daar nog een paar dagen bij te zijn, dan de laatste 3 dagen Brussel bezoeken.
Een vriend van Tante Trees, Francis, heeft een schoonzoon die werkt voor een luchtvaartmaatschappij. Die vriend zag wel dat boeken en bier en valiezen allemaal te veel waren voor een 74-jaar oude vrouw. Nicholas wilde er niets van weten om enkele flesjes in zijn valies te nemen. "Mon père ne serait pas d'accord". Francis regelde het geval in een, twee, drie. "Allé, geef me dat bier, en mijn schoonzoon zal het u opsturen, daarmee zijt ge er van af en het zal ginder rapper toekomen dan gij zelf." Zo gezegd, zo gedaan. Toch, ik nam er twee flesjes mee in mijn valies. Ik nam ook alle Belga"s mee. De helft van de neusjes gingen in de doos met het bier. Het heeft twee maanden geduurd vooraleer de schoonzoon aan zijn schoonvader heeft durven zeggen dat het verboden was bier te verzenden. Zelf meebrengen in zijn bagage is toegelaten, 24 flesjes per persoon. Maar of ge nu in "fret-verzending dienst" werkt of niet, de wet is de wet, en... dat kon niet. Twee maanden heb ik hier bijna geen voet durven buiten gaan (nu, gaf niet veel, ik was toch ziek, ik ook voor de eerste keer van mijn leven). Ik verwachtte elke dag een levering van bier. En Guy, mijn man, heeft hier van 31 Augustus tot 31 December naar die twee flesjes bier, die ik in mijn valies gedraaid had, zitten kijken met verlangen. De neusjes? Luister, Francis en zijn vrouw hebben hele dagen hun kleinkinderen in huis, terwijl de ouders weg zijn gaan werken. Zoiets versta ik heel goed en ik kan me goed voorstellen dat die jonge gastjes misschien voor een tijdje niet veel "appétit" hadden als het tijd was om groenten en vlees te eten. Maar ik was toch zo nijdig, na die prachtige "Opération bière" van mijn nicht Rosa, na dat bier zoveel kilometer heen en weer gesleept te hebben, van er twee maanden op te zitten wachten, om heel dat boelke dan met 2 ellendige flesjes te zien eindigen...Wel, Guy heeft moeten wachten tot onze zoon Hugo kon komen, voor Nieuwjaarsavond. Ze hebben dan een flesje gedeeld, en het andere heeft Hugo gehouden voor zijn collectie. Het beste van alles is, Hugo bracht ons voor Nieuwjaarsavond 24 GROTE flessen Belgisch bier : er was Westmalle, Gouden Carolus, Oude Kriek, en nog andere soorten. Ik heb naar Francis gebeld en hem gezegd van dat Westvleteren gerust op onze gezondheid uit te drinken. In tussentijd heeft Rosa me gezegd : stel uw herte gerust..." als ik terug ga zullen er 24 flesjes voor me gereed staan. Ik heb ze bedankt en ja, ik ga terug. Met Hugo. Die kan dan zelf dat bier in zijn valies steken. Ik heb een slok van dat Westvleteren geproefd en het heeft me niet gesmaakt. Francis had iets te zeggen over zijn schoonzoon : "Het is gene Jan, er scheelt wat aan". Ik denk dat ik begrepen heb wat hij wilde zeggen.
En zo, Fons een lange historie over Belgisch bier dat in België gebleven is. Westvleteren? Hah! Geef me maar een Westmalle. Mady.
Er stond ook nog iets bij over Willem Vermandere maar dat mag ik niet publiceren van Mady!
1 reactie op dit bericht
mevrouw
ik ben op zoek naar een groothandel van goeie ouderwetse cuberdons en ik lees op je blog dat je er één vond voor Mady. Kan je mij de adresgegevens bezorgen aub?