Bloemenweelde

Wij zijn enkele dagen out geweest, druk en van alles dat een mens moet doen. toch even goedendag zeggen en dan gaan we naar Knokke om de fototentoonstellingen te bekijken.

Een mens kan altijd bijleren hé.

veel liefs en dat de zon mag blijven schijnen voor iedereen.

Liefs Rik en Mik

Wandelen door Deurne, voorhofjes bekijken

hondeweiden bezoeken en sportvelden bespeuren op activiteit.

Gewoon even rondkijken kan heel rustgevend zijn.

Deze wandeling begon voor mij aan de Schotensesteenweg in Deurne.

Een wandelaar die zijn hond uitliet gaf mij de tip van het kasteel.

Verder volde ik de Grote wandelroute die stond aangeduid en kwam ik uiteindelijk terug op mijn vertrekpunt uit met een vijftigtal meters verschil.

Heb er toch een uurtje overgedaa om alles te bekijken.

Het water liep haar uit de mond

ze wist nu waarvoor ze stond.

Even kopje ondergaan

met haar vriendje daar beneden aan.

Vlug wat eten grijpen uit de grond

zo eet ze haar buikje rond.

Wel droef dat ze haar vriendje niet vond.

Aan alle mooie liedjes komt een eind.

Wandelend door de straten van Oostende,

Kijkend naar omhoog en omlaag, realliseerde we ons de vernieuwing komt hier volop op gang.

De schoonheid van een oud duivennest, een tekst die vroeger mensen inspireerde. Het leek als een vis in het water snel en mooi maar onvergetelijk.

Ook op het strand en op de dijk, keken oude herenhuizen ons aan en lieten ons delen in hun verhalend bestaan.

Gedichten op de pier, een schelp op het strand of een aangespoeld stuk hout onder het zand.

Alles was een teken van leven.

Leven van vissers en dagjesmensen aan zee, die de schoonheid van een monument of kerk aanschouwden.

Tot schoonheid van de geest.

De zon die onderging op de laatste dag leverde ons een stille lach,

't was goed geweest.

Bedankt voor uw aandacht.

Ze vliegen af en aan,

en waar je ook maar blijft staan zijn ze er als de kippen bij.

Maar eten geven wordt beboet.

Hij moet zelf zijn eten zoeken dat is goed.

Maar sierlijk vliegt hij over zee met de vissers mee.

De impossante bouwstructuur van de Leopold 2 gebouwen en gallerijen, steek schril af tegen het verval dat men aan het renoveren is binnenin.

De booggewelven zijn hoog en indrukwekkend op een kleine mens. Vraag me af hoe een kind dit ervaart en zet men apparaat op de grond. Groots en hoog.

Een gedicht op de dijk waar een hond zojuist was overgelopen trekt de aandacht.Samen met zijn gezel wacht hij op zijn baasje aan de bakker.

De weg naar Midelkerke wordt onder een zandwolk, veroorzaakt door de hevige wind bedolven.

Een eenzame visser probeert , lukt het hel weet ik niet, de branding is sterk en de zee ruw???

Maar voor mij een terrasje, voor de vrouw even naar de schoenen kijken, lekker ontspannen.

Ook de dame op het strand loopt lekker ontspannen haar hondje uitlaten.

GENIETEN MET GROTE G;

Als men met zwaar weer de vissers ziet uitvaren,

als men ze ziet dobberen en wankelen op de woeste baren.

Dan krijgt men een gevoel van respect

en eer voor de mensen van de zee.

Voor de schamele vangsten die zij nog mogen doen

betalen ze grof geld aan vaderke staat.

Die zelfs hun liefde voor de zee niet in hun waarde laat.

Maar gelukkig zijn er dichters die hun bezingen

met woorden van eer en glorie.

Om hen een hart onder de riem te steken bij slechte tijden.

De wind beukte op de golven.

De schuimkoppen rolden naar het strand en verzamelden zich in een grote massa.

Beukte op hun beurt in op de golfbrekers.

Spectaculair maar niet ongevaarlijk als men op de rug van de golfbreker was.

Slanke mannen met surfplanken onder hun voeten.

Kickend op een hoge golf.

Levend met de krachtige wind die hen voortstuwd in de richting die zij bepalen.

Golf na golf beukt op hen in en voert hen naar hogere sferen.

Met of zonder parachute die hoog in de wind hen optild en hun doet salto's maken die eenieder verstomd doet staan.

Prachtig schouwspel in flitsende bewegingen, heerlijk om naar te kijken en voor hen de uitdaging om recht te blijven op hun smalle surfplank.

Bij een wandeling op het strand merkten we plots een groep mensen die een bepaalde vorm van meditatieve of lichaamsbeheersende dans aan het uitvoeren waren.

De stokken en kromzwaarden uit hout maakten het een decoratief spel van beweging in samenspel met de golven.

Wij hebben hen rustig laten doen en vonden het mooi, dat mensen in groep, zoiets op een strand durfden en een schouwspel voor het oog weggaven dat men anders niet ziet.

De vrachtwagens rijden aan met tonnen zand.

De zware machines worden beladen met super scheppers.

Daarna wordt het zand uitgevoerd naar de plaats waar het strand moet verhoogd worden om het water tegen te houden van de dijken.

De afgewerkte fase is gebeurd door buldozers die de tonnen zand gelijk rijden.

Het is machtig om zien dat dit allemaal speelgoed autootjes lijken bij de bergen zand die worden aangevoerd.

De dreigende wolken verbergen de zon,

maar ook regen is voor de aarde welkom.

Een groet in Mariakerke aan het graf van Ensor

naast de Onze-Lieve-Vrouw-Ter-Duinen kerk,

Het mariabeeld staat in de kerk.

Leuk om een spelende hond te zien. Onvermoeibaar.

Maar het baasje was dit wel.

De eerste avond prachtig ondergaande zon.

In de ochtend verschenen de eerste paarden en vissers op het strand, het vakantiegevoel was versterkt.

Nu maar hopen dat het zo bleef.

Drie ganzen op een rij

kwamen in het park naar mij.

Denkend dat ik eten voor hen gaf

blazend was er een die grote honger had.

Maar drinken kon hen even troosten

.Daar zullen we dan maar op toosten.

Rond het kasteel Boekenberg in Deurne (Antwerpen) ligt het gelijknamige park, dat een belangrijke cultuurhistorische, natuurwetenschappelijke en sociaal-recreatieve waarde bezit. De Boekenbergsite klimt zeker op tot de eerste helft van de 16de eeuw. Het landhuis werd tussen 1751 en 1755 in rococostijl herbouwd, wellicht naar een ontwerp van architect J.P. Van Baurscheit de jonge, die ook advies gaf over de aanleg van wandelpaden, visvijvers en boomparken. Uit deze periode dateren onder meer de vijfhoekige siertuin en de spiegelvijver met amfitheater ten zuiden van het kasteel.

In 1798 werd het kasteel met park aangekocht door J.W. Smets, die zaken deed met China en Japan. Ten oosten van de bestaande tuinen legde hij een romantisch park aan met een serpentinevijver, kunstmatige heuvels, een complex met onderaardse grot, een rotsbrug en een torenruïne, beeldengroepen... Vermoedelijk tussen 1800 en 1802 liet hij ook de vijfledige Chinese pagode bouwen, die een scharnierfunctie vervulde tussen de oude geometrische tuinen en de nieuwe romantische. In 1859 werden de geometrische tuinen uit de eerste fase naar een ontwerp van E. Keilig in landschapsstijl getransformeerd, waarbij onder meer de vijvers en de slotgracht met elkaar werden verbonden, een mooie gietijzeren brug gebouwd en tal van exotische gewassen aangeplant.

In 1914 kocht de gemeente het middendeel van het park, de rest werd verkaveld. Pas in 1926 werd het park opengesteld voor het publiek; de vroegere spiegelvijver werd in 1934 omgevormd tot openluchtzwembad. Het kasteel kreeg verschillende bestemmingen tot het in 1956 eigendom werd van het huidige O.C.M.W. Sinds 1974 vormt het Boekenbergpark een beschermd landschap. Tegenwoordig maakt het park ook deel uit van het Natuurhistorisch Museum Boekenberg.

Het park bezit ook een taverne en een ecologisch buitenzwembad, dat vooral gebruikt wordt door de ijsberen club van Deurne. Maar ook voor een beperkt aantal zwemmers dagelijks toegenkelijk is als het zwembad open is.

Op mijn terugweg naar huis nodigde een mooi beeld me uit tot een degustatie waar ik helaas moest neen aan zeggen.

Voor mijn gezondheid moet ik wandelen,

dan neem ik mijn fototoestel mee

en ontdek mooie plekjes.

Soms heel rustgevend

andere maken mij vrolijk.

Maar mijn wandeling was niet nutteloos.