Kleur bekennen...

Ja, eer ik dít op mijn blogje had heb ik wel wat afgezocht. Een PC die niet goed werkt is een vloek voor zijn gebruiker, dat weten we allemáál. Maar als je alleen maar tekst zonder beeld krijgt is dat rondscharrelen als een blinde in een donkere kamer... Alles op de tast en nog érger. Eindelijk werd mij duidelijk hoe ik mijn collage'tje toch aan jullie kon tonen. Wat een gezweet en wat een gezwaaammmmm . . . . . .

Plaatsen waar kinderen nog in de natuur kunnen spelen, in welke buurt vind je ze nog? Zeppos was uiterst tevreden in zijn buggy meegevoerd te worden, volgend jaar houden we hem misschien niet meer uit de bomen...

Zoen op snuit van wolf ;-))

Kijk wat ik al durf !

Verstoppertje spelen

Dit is de derde bloem die uit mijn Amaryllisbol getoverd werd. Ik noem dit toveren want het is bijna niet te bevatten dat in één week tijd deze derde stengel dit viervoudige wondermooie resultaat gaf. De grootte, de kleur en de vormen even mooi als de twee vorige. Er zijn nog een aantal groeiende bladeren te zien, zou daar nóg iets van komen ???

Het waren er wel meer dan tién deze keer, en allemaal even mooi, even práchtig mag ik wel zeggen. Elke bloem hoe klein ook moet ik kunnen vereeuwigen met mijn camera'tje want ze zijn élk op hún manier aanbiddellijk! Ze geven het leven meer zin, zoals ook de muziek, een glimlach en ook kinderen dat doen...

Bedankt Moeder Natuur voor zoveel schoonheid

Ik maakte net de beschouwing dat mijn oudste kleindochter zowat 50 jaar jonger is dan ik. Toen ze geboren werd bijna 14 jaar geleden, was ik een halve eeuw oud (of jong, zoals je wil). In mijn hart en in mijn hoofd voelt dat niet zo, maar in mijn botten heel dikwijls wél! Ik doe voorzichtig wat oefeningen en wandel een stukje af en toe, zij moet  naar school, naar tekenschool, naar de voetbal, en dat alles gaat allemaal in een handomdraai.

Toch zijn we nog dikwijls, en doen we nog veel dingen samen. Ze heeft ook veel dingen met mij gemeen en is zelfs nog veel creatiever..

Haar eerste kinderboek is bijna klaar....Hopelijk ziet de uitgever het zitten, ze heeft er van haar acht jaar aan gewerkt. Dit wil zeggen: Tekst schrijven,  illustraties tekenen, overzetten op de computer bijwerken, herlezen en herlezen enz... 

Ik hoop voor haar dat het wat wordt. Voor mij al een eerste exemplaar a.u.b.?

Vandaag 10 maart wordt onze kleinste schat 1 jaar. We hebben het zaterdag al gevierd maar vandaag is dé dag!!!

Ik maakte met ons Zoentje een kroon en we bedachten samen een versje voor de leuke "ballonnen" verjaardagskaart :

Zepposje, Zepposje kleine schat ...

Je bent een lieverdje wist je dat ?

Vandaag is de dag dat je véél,

   bijna alles mag !

Ik wens je een leven vol zon en plezier.

Géén tranen, géén pijn,

    geen enkele zier...

. 

Zondagnamiddag was er één zoals we er maar weinig gehad hebben deze winter. Het deed deugd de zon nog eens op je huid te voelen, al woei er wel een koud briesje af en toe.

 Domein Roosendael wemelde al van de wandelaars, al of niet met hondjes...De Netedijk lag er prachtig bij onder een diepblauwe hemel. De sneeuwklokjes stonden in volle bloei en keken met halfgeopende kelkjes naar het bruine bladertapijt.

Er was wel grondig gesnoeid in het bomenbestand, zou dat in de zomer nog genoeg schaduw geven?

Dat zullen we gauw genoeg weten want in de waterplassen was er al nieuw groen, de wilgenkatjes stonden te glinsteren en de ezel in de weide stak zijn opwinding niet onder stoelen of banken.

Laat de lente maar komen !  

Gisteren vierden we een dubbele verjaardag: Zoen werd 4 en Zeppos 1 !!!

Iedereen deed zijn best om er een geslaagde dag van te maken.

De schoolvriendjes kregen een sprookjeswandeling in het bos aangeboden. Iedereen verkleed om de sfeer er goed in te brengen.

Warme wafeltjes en appelsap om de maagjes te strelen nadien.

Iedereen keek zijn ogen uit op de prachtige zelfgemaakte taarten in de vorm van een formule-1 wagen en een Barbiepop .

Zelf droeg ik mijn steentje bij om een gekke "oma rozenhoedje" te spelen, samen met een "moeke-petemoei" en "jonkvrouw Romy".

Ik denk dat er nog lang van die sprookjesdag zal nagedroomd worden in Zoens' en Zeppos' bedje...

.

.

Sinds 1987 is dit sierlijke beeldje te bewonderen op de Edegemse markt vlakbij het oude gemeentehuis. In 1998 was er een tweede tentoonstelling in Huis Hellemans gewijd aan deze kunstenaar en dit jaar van 13 maart tot 4 april stelt hij weer tentoon in het Gemeentelijk Kunstcentrum te Edegem! Een graaggeziene gast dus in mijn dorp !!! 

.

Mijn vriendin Marleen ging verleden jaar op reis naar Namibië en ze bracht prachtige foto's mee! Deze peuters zien er echt schattig uit en het was slim bekeken van hun moeders om ze in een ton te zetten, want natuurlijk is er in de brousse niet direct een box of kinderpark voorhanden. Kwestie van kleur kon je geen betere combinatie bedenken, de baby's gaan echt op in hun omgeving. Daarenboven zijn ze nét van chocolade en dus écht om op te eten..Gefeliciteerd met deze gewéldige foto Marleen !!!

Van kleins af aan heb ik een voorliefde voor zwartjes gehad, wellicht kwam die voort uit de alomtegenwoordige hulpmissies voor Congo in die tijd! We spaarden zilverpapier, plozen lapjes en zeurden aan moeders' oren om wat droge voeding voor de arme kindjes mee naar school te mogen nemen. We waren maar wat blij om bij de beenhouwer een kwartje in het buikje van het "ja"knikkende zwartje te mogen steken. Ik was toen al dol op de slechtgefilmde, ó zo vreemde maar voor mij uiterst interessante docu's die de missionarissen mee naar mijn school brachten. Hun ras is stilaan aan het uitsterven... Ik heb er altijd een grote bewondering voor gehad, en nog !!!

De intense schoonheid van de Amaryllis is met geen enkele andere bloem te vergelijken. In slechts enkele weken groeiden de stelen uit tot meer dan 40 centimeter hoogte en de vier knoppen ontvouwden zich in enkele dagen tot  ongeëvenaarde dieprode kelken met zes meeldraden en een stamper. Wat een beetje water en veel licht niet allemaal met planten kan doen.  Een derde stengel is nog aan het groeien, benieuwd of hij nog zo'n prachtige bloemen voort zal brengen...

.

Toen je plotseling begon mee te dansen met de kindjes op het podium, nam ik van pure verbazing direct een foto, die niet al te scherp was  door de afstand, de bewegingen van je hoofdje, je armpjes en je hele lichaam.Jij alleen had de maat en het ritme beet, het was gewoon gracieus zoals je met een ernstig gezichtje bewoog...Het was er aan te zien dat de dansmicrobe die ik in mij heb zich ook in jou genesteld heeft. Fantastisch!!!

Zo zie je maar dat ook een niet àl te goede foto in een ander kleedje een pareltje kan worden.

Slechts enkele dagen later en het hartje gaat open en de kleur begint te tanen.... misschien halen ze het weekend nog wel...

.

Tulpen staan niet al te lang, maar zijn in vele grootten, kleuren, vormen en niet al te duur overal en altijd te koop tegenwoordig.

Deze dubbele tulp heeft een warme kleur.Ze laat niet veel van haar binnenste zien, maar wordt omrand door een twintigtal gekrulde blaadjes in alle tinten oranje, geel en vermiljoenrood. Zelfs een vleugje groen in 't midden van de buitenste blaadjes werkt het geheel af! Ze staan warrig rond en tussen de meeldraden geschaard.

Meer dan de punten van de stelen onderwater zetten is niet nodig, wel alle dagen bijvullen a.u.b! De stengels groeien een ietsje door maar gaan niet alle kanten op hangen, alhoewel dat voor velen wel iets decoratiefs heeft...

Vandaag was niet zo'n heuglijke dag voor mij. Mijn moeder, die vóór 14 jaar gestorven is, zou vandaag 92 jaar zijn geworden. Deze dag vergeet ik nooit ... Het was ook mijn ouders' huwelijksverjaardag...

Een buurman die veel doorgemaakt had werd ook vandaag begraven...

Ik wens zijn weduwe, zoon en kleinzoon veel sterkte toe

Op zulke momenten besef je maar al te goed dat het leven té kort maar vooral dat het eindig is.

We zijn aan het leven verplicht er iets goeds van te maken en de geboden kansen waar te nemen, elkaar te steunen waar nodig en te helpen als het kan. Het is niet altijd even makkelijk maar vanaf nu ga ik nog meer proberen om alles te relativeren, vlugger te vergeven en er te zijn voor familie, vrienden en buren. Daar ikzelf vorig jaar veel hulp en geduld nodig had weet ik dat het immens goed doet als iemand aan je denkt, je eens opbelt of een bezoekje brengt. Een babbel of een praatje kan wonderen doen en aandacht op het juiste ogenblik is soms van onschatbare waarde. Aan elkeen die mij toen steunde wens ik het grootste geluk toe.

Daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor ! 

.

Neen, geef mij maar de lente.

Spijtig genoeg is daar nog niet al te veel van te bespeuren.

Elke dag kijk ik of mijn blauwe hortensia nog geen sporen van nieuwe knopjes heeft gekregen, maar nee..

Februari kan óók nog berekoud zijn, dat is al meer dan eens bewezen maar maart...

Maart zal toch al hier en daar een stukje van de sluier oplichten, en april zal vlug genoeg een lichtgroene zweem tegen een blauwe lucht aftekenen.

Was het al maar zover dat gele, dikke paardenbloemen en witte margrieten de wegbermen sierden.

Dat tere madeliefjes hun hoofdjes samenstaken en grasperken en weiden opfleurden met hun witte kraagjes.

Mijmerende blauwe regens de gevels en bogen deden kreunen onder hun paarslila gewicht.

Langzaam, statig en fier de rozen gingen bloeien en de dahlia's in al hun variëteiten te bewonderen waren in de parken.

Overal de bloembakken met geraniums, vlijtige liesjes, primula's en lobelia's weer tevoorschijn kwamen

 Ja, laat 'm gauw komen die "lieve lente",  en de wereld weer omtoveren tot een groen paradijs vol lachende en opgeruimde mensen.

Mensen die, hooikoorts of niet, graag zullen tekenen voor een fris  nieuw seizoen met zonnige dagen en overal een zee van bloemen

Laten we eens een voorproefje nemen...

.

Aan iedereen die soms op dit blogje kijkt

De foto's en de tekstjes  vergelijkt

Wens ik een vreugdevol en gezond nieuw jaar

Met veel vertrouwen in elkaar

Met elke dag een straaltje licht

Een glimlach altijd op 't gezicht

Een gevoel van warmte in je hart

Een zak vol liefde voor mijn part

Geniet ervan en hou 't plezant

En bekijk het leven van de zonnige kant

Kerstavond, kerstnacht en kerstdag weer voorbij. Familie en vrienden weer naar huis. De pakjesregen uitgepakt en de papiermand volgepropt!

De koelkast nog vol en de tweede kerststronk nog onaangeroerd! Waarom denken we toch steeds dat we eten in overvloed nodig hebben ? De hele week kan ik dus nog nagenieten, een stuk taart meer of minder, daar draai ik mijn hand nog niet voor om, nóg niet....

Het zal overal wel zowat hetzelfde zijn denk ik.

Maar met een hoofd vol mooie herinneringen en gevoelens die niemand ons meer kan afnemen, tenzij  meneer Alzheimer later... zetten we de volgende weken en maanden tevreden in !

Het was heel lang geleden dat ik nog eens samen met mijn kleinkinderen op de foto ging, en dat moest er dan vandaag maar een keertje van komen !