Is de klimaatcrisis een hoax?

LGBTQIA+

Aflevering 5: Koloniseren

In het Westen wordt of werd gewerkt - dat wordt althans algemeen aangenomen: in de middeleeuwen waren er naast de landbouwers ook nog de ambachten en de handelaars en sinds de Industriële Revolutie kwam daar de kaste van de loonarbeiders bij die gerekruteerd werden onder de vaklui van voorheen die immers de boeken moesten dicht doen. Immers, de aanwending van de stoommachine maakte massaproductie mogelijk voor wie de beschikking had over grote sommen geld en dat waren stedelingen met een (meestal protestantse) christelijke achtergrond die vanwege enerzijds hun arbeidsplicht en anderzijds hun lustangst, (beide vanuit het zondebesef) veel geld verdienden doch het niet verkwistten: zij stelden de gewezen ambachtslui te werk in hun fabrieken of dus hun overdekte werkplaatsen met dure machines die alleen nog bediend moesten worden, zodat de vaklui van voorheen herleid werden tot niets meer dan goedkope en vervangbare aanhangsels van die machines. Vervangbare aanhangsels (die daarom niets meer in de pap te brokken hadden) wiens vakkennis totaal overbodig was geworden daar de bediening van machines weinig meer inhoudt dan routinewerk.

De 'wilden' daarentegen werken niet, zij dienen derhalve beschaafd te worden, eerst bekeerd en dan 'beletterd', zodat zij de bevelen van hun oversten in de taal van die oversten ook kunnen verstaan en geen uitvlucht meer hebben om ze niet te moeten uitvoeren (en hier verdient Paulo Freire's “Pedagogie van de verdrukten” alle aandacht maar dit zou ons nu te ver brengen). Lezende en sprekende in de taal van hun oversten, vergeten de mensen hun eigen taal en aard, verliezen ze in feite zichzelf en worden zij tentakels van de machinerie van de potentaten. (Denk bijvoorbeeld aan het obligate ABN of AN alhier op school te leren, onder Napoleon het Frans te leren op de kostschool en vandaag het Engels of beter: het Amerikaans zonder hetwelke men geen toestel meer bedienen kan... maar morgen, onthoud dit goed: het Chinees!)

Concreet gebeurt het 'beschavingswerk' door in de eerste plaats de zogenaamde 'christianisering' welke in werkelijkheid met het christendom helemaal niets meer te maken heeft en er zelfs het tegendeel van is: de Nazoreeër was een opstandeling tegen de (toentertijd Romeinse) bezetter van het jodenland, terwijl aan hen die worden gekerstend wordt geleerd om het gezag te respecteren: de koning krijgt zijn macht van god, zo leren zij gewis aan alle kinderen in de katholieke schooltjes die in de brousse als paddenstoelen uit de grond schieten en in het spoor daarvan volgen de soldaten. Toentertijd, middels Stanley en een groot aantal militairen van de moordzuchtige 'Force Publique' (in alle opzichten te vergelijken met de huidige Russische Wagnergroep), vestigde Leopold II zijn macht in de Congo door het decimeren van eerst de olifanten (om hun ivoor) en vervolgens de zwarten (massamoord als drukkingsmiddel voor de rubberslavernij), wiens aantal in luttele jaren gehalveerd werd. Het dodental liep op tot het dubbele aantal van de in Hitlers kampen omgebrachte joden. Met de aldus vergaarde rijkdom schonk de megalomane vorst cadeautjes aan zijn buitenechtelijke vrouw en startte hij enorme bouwprojecten zoals het casino kursaal van Oostende en het jubelpark. Dat laatste, gebouwd met het bloed van twaalf miljoen negers, zal tegen 2030 worden opgekalefaterd om daar twee eeuwen België te kunnen vieren voor het domste publiek op aarde. (Het werd gebouwd om tegen 1930 het eeuwfeest van ons land in de bloemetjes te zetten). Naast het grote museum voor oorlogswapens bevindt zich in dat park een tweede museum, genaamd 'autoworld', dus met fierheid verwijzend naar het rubberschandaal. Toen in 1960 in de Belgische kolonie de opstand uitbrak, leek het einde van de uitbuiting in zicht. Gedurende één kortstondig ogenblik, want de vrijheidsstrijder, de democratisch verkozen Patrice Lumumba werd prompt vermoord door figuren die het achteraf samen met hun nazaten dan ook heel ver hebben geschopt in België en in de USA. Daarop hesen zij in de plaats van Lumumba de kleptomaan Mobutu in het zadel die het tijdperk van het neokolonialisme inluidde, zoals twee eeuwen voordien, na het beëindigen van de slavernij, de Industriële Revolutie het tijdperk van de loonslaven had ingeluid. De voortzetting van de koloniale uitbuiting werd sindsdien verzekerd met de aanstelling en de bescherming van dergelijke stromannen zoals de voortzetting van de slavernij verzekerd werd middels het in voege treden van de loonslavernij.

Afrika werd gekoloniseerd en die kolonisatie werd bestendigd met het neokolonialisme onder de bedrieglijke vlag van de onafhankelijkheid zoals de loonslavernij de slavernij voortzet onder de bedrieglijke vlag der vrijheid. Edoch, gisteren vond in het Russische Sint-Petersburg een top plaats met de leiders van 46 Afrikaanse landen welke allemaal zullen toetreden tot de BRICS, en vandaag is de staatsgreep van de antikolonialisten in Niger al een feit, zij wordt overigens gesteund door de Wagnergroep én door de Jihadisten. Poetin heeft intussen zijn belofte waar gemaakt dat hij de Europese middenstand zou uitroeien, nu volgt de honger na het inpikken van de graanschuur van Europa en als de Saoedi's toetreden tot de genoemde nieuwe unie, vallen wij binnen de kortste keren zonder olie. Driewerf helaas zullen elektrische auto's geen soelaas brengen omdat de batterijen grondstoffen behoeven zoals Lithium welke tot op heden gestolen werden op het Afrikaanse continent - een zaak waaraan wellicht zeer spoedig een einde komt of die in het andere geval wel zeer bemoeilijkt zal worden. Men herinnere zich tevens dat de oude Kabila een communistische strijder was aan de zijde van Che die vermoord werd vooraleer hij Afrika tot het wereldcommunisme kon bekeren.

Dit alles tussen haakjes om maar te zeggen hoe het ene kwaad onder de mom van een oplossing in een ander, zo mogelijk nog erger kwaad overgaat. En niet anders gaat het eraan toe inzake de zaak van LGBTQIA+-gemeenschap: een groep van mensen wordt geliquideerd middels... kolonisering.

Bijzonder misleidend is die allernieuwste indoctrinatietactiek die er zoals gezegd in bestaat de aloude ketenen in een kersvers kleedje aan de man te brengen: de slachtoffers denken dat zij gepamperd worden maar als zij zien wat er met hen gebeurd is, is het al te laat en hangen zij vast. Kolonisering is ook hier de passende term.

Zo worden sinds oudsher homo's gemarginaliseerd maar anderzijds ook heimelijk benijd omdat zij ontsnappen aan de sleur van een gezinsleven met kinderen, lees: mondjes om te voeden. Het woord 'mama' verwijst naar de borsten die melk geven of dus voedsel van het eigen lijf maar de vader is de 'voeder' en hij dient het voedsel in feite te gaan vangen in de wildernis; hij is verantwoordelijk voor zijn kroost, moet jagen, aan landbouw doen, handel drijven, stelen of wat dan ook om etenswaar voor vrouw en kind te kunnen bemachtigen. Homo's ontsnappen hier grotendeels aan en worden daarom ook vaak beneden. Wie dacht dat het homohuwelijk bedoeld was als een tegemoetkoming van de maatschappij aan de verzuchtingen van homo's, heeft de realiteit van de genoemde nijd over het hoofd gezien. Vandaag heeft men in het westen homo's zo ver gebracht dat ze zelf zijn gaan vragen om te mogen trouwen en om kinderen te mogen krijgen, terwijl hen dat werd aangepraat door lui die het niet hebben kunnen dat ongehuwden aan de sleur van het gezin ontsnappen en genieten van een vrijheid waarop 'normale' mensen moeten wachten tot zij met pensioen zijn, wat wil zeggen: tot nooit, want het pensioen wordt helaas vergezeld van de oude dag die enkel nog het vooruitzicht op het levenseinde te bieden heeft.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 29 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 4: Een strijd om vrijheid

Zoals hoger al aangestipt is het kennelijk zo dat uitbuiters er in slagen om te gaan spelen met de aandacht van het publiek door die aandacht af te leiden van het eigenlijke item van de uitbuiting naar het voorwendsel zelf. In dit geval wordt de homoseksualiteit of ongeacht welke andere atypische (erotische) voorkeur (of eigenschap) van een persoon betrokken op de maatschappelijke moraal terwijl die daar in feite helemaal niet van toepassing is. Een verondersteld probleem wordt uitgevonden of aangedikt teneinde aldus de aandacht af te leiden van de misdaad welke erin bestaat om onder het voorwendsel van dat 'probleem' maatregelen te treffen die in wezen niets anders zijn dan het zich manifesteren van een fascisme, het uitdelen van klappen aan (veronderstelde) ondergeschikten, het zich in vol ornaat tooien van de pikorde.

Actuele voorbeelden hiervan op andere terreinen zijn legio en vindt men nu in het gigantische bedrog rond de corona-epidemie en de klimaatcrisis: daarin worden middels gesofisticeerde listen waarheden vermengd met leugens op zo'n manier dat het voor leken vrijwel onmogelijk wordt om daar nog klaar in te zien, zodat potentaten ongehinderd hun slag kunnen slaan, wat concreet betekent dat (vaak ten koste van mensenlevens) megafortuinen gemaakt worden door de plundering van gewone mensen door topfiguren en organisaties met ronkende namen die hun helemaal boven het hoofd gegroeid zijn en waarop zij alleen maar kritiek kunnen leveren ten koste van uiteindelijk het eigen leven. De WereldGezondheidsOrganisatie, de Klimaattop, het WereldEconomischForum, de Kerk, de Wetenschap, de Politiek, de Hoge Raad van dit of dat.

Verzet is niet alleen moeilijk: verzetshelden worden nu geheel onmogelijk omdat alle goede wil en opofferingsgezindheid ten spijt, de middelen waarover mensen van nature beschikken om zich te verzetten tegen externe bedreigingen in regimes die naar het totalitarisme neigen, prompt van hen worden afgepakt. Het woord als ultieme verweermiddel dat aanspraak maakt op het aan het licht kunnen brengen van de waarheid wordt onmogelijk gemaakt door (jawel!) het onhoorbaar maken van geluid en het onleesbaar maken van tekst. Waar alsnog zinnen, zinsfragmenten of woorden aan de dans ontsnappen, worden de sprekers ervan zelf beboet met gigantische straffen, gevangen genomen, monddood gemaakt, vergiftigd of vermoord, aan stukken gereten en opgelost in zwavelzuur, waarna over deze misdaad zelf een spreekverbod van kracht wordt, wat inhoudt dat wie het wagen dit verbod alsnog te overtreden, op hun beurt kunnen worden vervolgd en vermoord. Waarna, opnieuw, ook over die misdaad een spreekverbod van kracht wordt. En op die manier haast zich de leugen om de waarheid in te halen.

Atypische voorkeuren kunnen met moraal niets te maken hebben omdat zij niets te maken hebben met de vrije wil en derhalve helemaal niet gestuurd kunnen worden. Mensen die manken, doen helemaal niets dat moreel verwerpelijk zou kunnen zijn omdat uiteindelijk niemand zelf te beslissen heeft over de manier waarop hij zich het beste voortbeweegt en dat geldt ook voor mensen die veel sneller kunnen lopen dan alle anderen of voor mensen die zich op atypische manieren verplaatsen. Voortbewegen, spreken, denken, muziek maken, vrijen en ga zo maar door. Zolang het gaat om handelingen gesteld binnen de perken van de wet, kan er geen probleem zijn, het probleem situeert zich vaak pas daar waar de wet zelf haar boekje te buiten gaat door zich te gaan bemoeien met het privéleven van volwassen burgers.

Vele eeuwen lang heeft de staat zich middels de medewerking van de kerk of van nog andere instituten ingelaten met private aangelegenheden van burgers om aldus haar macht over haar onderdanen te kunnen bestendigen of te kunnen vergroten en op de halve wereldbol is dat nog altijd het geval. Emancipatie vormt het enig mogelijke antwoord op die mistoestanden omdat niemand het recht heeft om over andermans leven beslissingen te nemen, om andermans wil aan de eigen wil te onderwerpen, om andermans leven te beëindigen of ook maar te beknotten. Weliswaar, er wordt geschermd met goden en met nog andere hogere machten die in wezen producten zijn van de fantasie van criminelen en dat alleen al is een reden om godsdiensten te verbieden of tenminste om hun macht over het volk in te perken.

Edoch, om vrijheid dient te worden gestreden en zelfs om het behoud ervan en dat dit laatste waar is, betekent tevens dat vrijheid nooit een voorgoed verworven recht is en dat wij alert dienen te zijn voor de bedreigingen ervan die, als de aandacht verslapt, in geen tijd het spook van de slavernij terug kunnen brengen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 27 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 3: Blaise Pascal en markies de Sade

Onder het voorwendsel dat men voor voedsel moet zorgen, wordt groen licht gegeven voor de jacht maar in feite is het de jagers helemaal niet te doen om dat voedsel maar om het jagen zelf, dat hun jachtinstinct en hun moordlust moet bevredigen. Het opgegeven doel waarmee jagers hun activiteit legitimeren is in wezen een voorwendsel of dus een middel om te kunnen jagen en de jacht zelf is niet het middel maar is het ultieme doel.

Het gaat hier om een middel-doelomkering die ook aanwezig is inzake de discriminatie (en derhalve de achterstelling en de uitbuiting) van LGBTQIA+-personen wier maatschappelijke uitsluiting (al dan niet in de openbaarheid) wordt voorgesteld als een middel met de bedoeling om de maatschappij gezonder te maken ("de rotte appels uit de mand verwijderen"), terwijl dat doel enkel een voorwendsel is om op mensen te kunnen jagen (zoals vandaag Ramzan Kadyrov in Tsjetsjenië doet¹) en dus om aan de moordlust van bepaalde lui tegemoet te komen. Die moordlust zit ook verscholen in het paternalisme, in het kolonialisme en in zekere vormen van pedagogie, onder meer deze die Paulo Freire's in zijn Pedagogy of the oppressed aan kritiek onderwerpt en op de keper beschouwd draagt onze ganse cultuur daar de sporen van, wat de tegendoelmatigheid van ons handelen in de hand werkt. Wat betreft de argumenten om op mensen jacht te kunnen maken, doet de inhoud er in wezen helemaal niet toe (zoals dat ook het geval is met geloofsbelijdenissen), wat hier wil zeggen dat er altijd wel een reden zal gevonden worden en valt er vooralsnog geen enkele reden te bekennen, dan neemt men alras zijn toevlucht tot de inbeelding welke voor de gelegenheid met het grootste gemak voor waar wordt aan de man gebracht.

Dat men op mensen jacht wil kunnen maken kan vreemd klinken in de oren van wie niet vertrouwd zijn met zekere takken van de psychologie maar het is helaas een realiteit dat een aantal mensen lust ervaren wanneer zij aan anderen schade kunnen toebrengen. In de sport bestaat er zoiets als gezonde rivaliteit, het is een soort van onderlinge strijd of een concurrentie welke in het spel geoorloofd is en daar situeert zich de betekenis van de eumoreel geladen term 'sportiviteit'. De concurrentie in de wereld van de economie is minder 'sportief' omdat aldaar naast de eerlijke prestaties (of producten) ook reclame toegelaten is waarmee klanten bedrogen kunnen worden. Maar dat is nog steeds geen misdaad zoals dat wel het geval is waar met opzet aan medemensen kwaad berokkend wordt zonder dat zij daarvoor op de een of andere manier vergoed worden maar ook zonder dat de dader daarvan ook maar enig ander voordeel heeft dan de voldoening die hij kennelijk ervaart wanneer zich zijn macht over zijn slachtoffer manifesteert in de vorm van de schade die hij het toebrengt. In dat geval dient het kwaad geen ander doel dan de lust die het opwekt bij de dader. En om die werkelijkheid enigszins te kunnen vatten, kan men te rade gaan bij enkele wijsgeren en literatoren die het mechanisme van dit misdadige genot beschrijven.

Zo gaat de Duits-Vlaamse filosoof Rudolf Boehm op zoek naar de essentie van de middeldoelomkering en de eerste auteur die hij analyseert als ontmaskeraar van de middeldoelomkering is Blaise Pascal (1623-1662) in zijn Pensées. Het is de hoogmoed, het streven naar godgelijkheid, wat de mens doet vallen, zegt Pascal: de goddelijkheid van de ellendige mens bestaat alleen in zijn fantasie, in zijn gedachten. Tegen de ellende en de dood valt niets anders te bedenken dan er niet aan te denken. Vandaar zoeken mensen afleiding (Pascal gebruikt de term 'divertissement') om hun dodelijke levenseinde niet te moeten zien: in de filosofie, in de oorlog, in het spel, in de wetenschappelijke arbeid. Daarbij is nu de middeldoelomkering bij uitstek zichtbaar in het spel: we nemen aan dat de gokker speelt (middel) voor geldwinst (doel) maar in feite is het omgekeerde waar: de geldwinst is slechts een voorwendsel (dus geen doel doch een middel) om te kunnen spelen, zodat het spel zelf het doel is. Het voorwendsel is onontbeerlijk maar het doel is het spel, het 'divertissement', de afleiding die ons ons trieste lot moet doen vergeten. Rudolf Boehm verwoordt de essentie van de middeldoelomkering bij Pascal als volgt: “De haas die men achterna rent - men zou hem niet moeten hebben, indien hij zo werd aangeboden ... Deze haas zou ons niet beschermen tegen de aanblik van de dood en van de ellende die er ons nog van afhouden, maar de jacht beschermt er ons tegen.’ De jacht schijnt een middel tot het doel: de haas neerschieten. De haas blijkt een voorwendsel te zijn, hoewel een onontbeerlijk voorwendsel. De jacht is geen louter middel; in de jacht zelf ligt de belangstelling. Hij leidt af.”²

Een goede eeuw na Pascal behandelde marquis de Sade (1740-1814) een gelijkaardig fenomeen in zijn literaire oeuvre en meer bepaald in de pornografische roman Les 120 Journées de Sodome ou l'école du libertinage uit 1785, waarin vier rijke libertijnen gedurende vier maanden in een kasteel in het Zwarte Woud orgieën houden waarbij zij geïnspireerd door de verhalen van vier prostituées zesendertig tieners seksueel misbruiken en folteren, hetgeen eindigt in een erbarmelijke toestand. Later werd het beleven van lust in het pijnigen van anderen, naar de Sade, sadisme genoemd.

In feite hoeft het onderhavige verschijnsel ons helemaal niet te verwonderen want ofschoon het geheel immaterieel lijkt, ligt het aan de grondslag van menige activiteit waaraan heel wat materiële middelen opgeofferd worden. Wij weten dat een groot deel van de menselijke maatschappelijke inspanningen draaien om het verwerven van een positie in de zogenaamde pikorde, wat concreet betekent dat mensen zich dag in dag uit uitsloven voor het verwerven van een plaats in de sociale rangorde waarin zij het zo comfortabel mogelijk hebben, wat betekent dat zij zo weinig mogelijk meerderen en zo veel mogelijk ondergeschikten overhouden en dit met het uiteindelijke streefdoel om zoveel mogelijk pikken aan anderen te kunnen uitdelen en er zo weinig mogelijk te moeten ontvangen. In de activiteit van dit pikken en gepikt worden manifesteert zich in feite een fascisme dat uiteindelijk berust op de moordlust welke ook de basis uitmaakt van het jachtinstinct. Die handelwijze zou nog kunnen gelegitimeerd worden waar prestaties die elkeen ten goede komen aan de basis liggen van de maatschappelijke status maar waar atypische eigenschappen van derden aan de orde zijn, kan slechts sprake zijn van discriminatie van minderheden of dus van het recht van de sterkste.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 27 juli 2023)

LGBTQIA+

Aflevering 2: L, G, B, T, Q, I, A, +: voorwendsels!

De in de bedoelde categorie van mensen (het gaat immers veeleer om een categorie dan om een gemeenschap) opgesomde initialen staan voor allerlei parafilieën of atypische erotische voorkeuren die op zich helemaal niets te maken hebben met het eigenlijke probleem dat een probleem is van achterstelling en uitbuiting of beroving dat zich bedient van de meest uiteenlopende eigenschappen van mensen om tot hun demonisering en culpabilisering te kunnen overgaan om vervolgens van hen een zogenaamde schadeloosstelling te kunnen eisen, hetgeen neerkomt op pure uitbuiting.

Toen de tijd der kolonies achter de rug was, begon het neokolonialisme en met de afschaffing van de slavernij werd de loonslavernij ingevoerd en zo bijvoorbeeld in de Verenigde Staten werden massaal Chinezen geïmporteerd (van welker import Chinatown een restant is) of naar dat land gelokt met loze beloftes over rijkdom die niet werden ingelost: de betrokken buitenlanders waren er wel aan gehouden om hun heenreis af te betalen, iets waarin vrijwel niemand slaagde omdat die schadeloosstelling jegens hun 'werkgevers' door de lage verloningen van hun slavenwerk meer tijd vergde dan er in een mensenleven voorradig is. Demonisering en culpabilisering om vervolgens schadeloosstelling te kunnen eisen en tot brute uitbuiting te kunnen overgaan vormen de drie etappen in deze specifieke misdaad die mensen jegens hun soortgenoten begaan.

Het jammere is nu wel dat uitbuiters er kennelijk in slagen om te gaan spelen met de aandacht van het publiek door die aandacht af te leiden van het eigenlijke item van de uitbuiting naar het voorwendsel zelf dat listig wordt voorgesteld als een probleem waarvan de ganse maatschappij nadelen zou ondervinden en deze aanvalstactiek heeft tot effect dat het publiek partijdig wordt en zich vijandig opstelt tegenover groepen van mensen die hen op de keper beschouwd helemaal geen kwaad doen maar waarbij het publiek zichzelf maar al te graag verblindt met de door de uitbuiters aangereikte voorwendsels waarmee het ook zijn voordeel doet. Zo werden de joden in de jaren dertig van de voorbije eeuw voor de ogen van alle Duitsers opgepakt en weggebracht naar concentratiekampen waar ze slavenwerk verrichtten en waar ze uiteindelijk werden vergast terwijl de Duitsers zwegen omdat zij konden meegenieten van het feit dat de bezittingen der joden voor een habbekrats werden verpatst: hun woningen werden door de Duitsers (die immers 'Lebensraum' nodig hadden, zoals Hitler het stelde) voor geen geld gekocht en het goud dat na de genocide achterbleef belandde bij Zwitserse bankiers die van plan waren om het nooit terug te geven.

Atypische eigenschappen met betrekking tot de erotiek maar ook met betrekking tot heel andere zaken: zwaarlijvigheid en magerzucht, schoonheid, allerlei handicaps, genialiteit, huidskleur, afkomst enzovoort. Zij vormen de voorwendsels om tot discriminatie en tot uitbuiting te kunnen overgaan en waar die alsnog ontbreken, veinst men de aanwezigheid van atypische kenmerken om tot achterstelling te kunnen overgaan en om de eis tot schadeloosstelling hard te kunnen maken. Ja, waar alle opgesomde kenmerken ontbreken, verzint men prompt kenmerken die voor het blote oog onzichtbaar zijn: men zegt dat de betrokkenen die men wil doden om hun bezittingen te kunnen inpalmen, behekst zijn, zoals in de welbekende historie van de heksen van Salem. De hedendaagse versie hiervan is de demonisering van bijvoorbeeld de categorie van de bejaarden die weliswaar niet langer met de term 'behekst' worden gebrandmerkt maar met de term 'dement', wat op hetzelfde neerkomt: zij leven nog maar zij zijn dement en in feite zijn zij dus al dood, zo wordt het aan de man gebracht. Hoofdverantwoordelijken in de sector van de zorgverlening voor bejaarden spreken zich nu op televisie al openlijk uit over wat zij de noodzaak noemen van een debat over de vraag of het niet de plicht is van de maatschappij om demente bejaarden uit hun lijden te verlossen, uiteraard middels euthanasie, wat wil zeggen: de goede dood of de dood vrij van leed. Ten tijde van de dictatuur onder Hitler werden verschillende categorieën van mensen uitgedacht en van hen werden ook namenlijsten opgemaakt welke dienden afgevinkt te worden na hun 'overlijden', zo'n zes miljoen in totaal en indien het regime de oorlog had overleefd zou dat nog een veelvoud van dat aantal geworden zijn. Onder hen dus ook mensen die omgebracht werden onder het voorwendsel dat zij behoorden tot de categorieën L, G, B, T, Q, I, A, +...

(Wordt vervolgd)

(J.B., 25 juli 2023)

LGBTQIA+

Levende wezens reageren op prikkels uit hun omgeving (waartoe ook het eigen lichaam behoort) en zij doen dat enerzijds grotendeels onbewust, spontaan, reflexmatig of onpersoonlijk en anderzijds alsnog met 'bedoelingen' maar dan wel bedoelingen waarvan zij zich eveneens vaak niet bewust zijn - bedoelingen die behoren tot het domein van een autonoom werkzame natuur waarover wijzelf nauwelijks of helemaal geen zeggenschap hebben. Onze maag verteert voedsel en doet dat zonder de tussenkomst van onze vrije wil; onze ogen volgen spontaan bewegende voorwerpen omdat bewegingen de aanwezigheid doen vermoeden van vreemde entiteiten die bedreigend kunnen zijn; onze gedachten worden deels door indrukken vanuit onze omgeving bepaald, hetzij zintuiglijke prikkels, hetzij media welke gedachten of gevoelens dragen; onze (al dan niet vermeende) wil wordt mede gestuurd door reclameboodschappen, allang 'vergeten' of verdrongen ervaringen of diep gewortelde overtuigingen welke vaak een autonoom leven zijn gaan leiden en op die manier worden wij onwillekeurig, onvermijdelijk of noodzakelijkerwijze voor een stuk geleefd of bepaald door externe zaken omdat het interne met het externe in verband staat of er evenmin van los te denken is als een vis van het water. Onze natuur maakt dat wij reageren op dingen met geen ander doel dan zelfbehoud en soortbehoud en als men deze zaken concreet en in detail probeert te analyseren, komt men alras tot een caleidoscoop van factoren die met elkaar verwikkeld zijn in een spel dat wetenschapslui die zich bijvoorbeeld bezig houden met de problematiek van de kennisextractie voor nog onopgeloste raadsels blijft stellen: wij lijken te 'weten' wat wij doen want op de een of andere manier werpt ons gerichte handelen vruchten af maar tegelijk blijken wij niet te weten hoe en waarom we het zo doen zoals wij het doen - een situatie die een beetje doet denken aan de vaardigheid van het autorijden van een chauffeur die helemaal niet weet wat zich afspeelt onder de motorkap van de wagen die hij bestuurt.

Maar het niet of niet ten volle begrijpen van wat men doet, kan maar zelden een reden zijn om het voortaan te laten: ons onbegrip mag de effectiviteit en de efficiëntie van ons bovendien grotendeels geautomatiseerde handelen niet in de weg staan. Controlefreaks kunnen het daar wel eens moeilijk mee hebben omdat zij geneigd zijn om alles wat zij niet kunnen controleren en dus ook alles wat zij voor zichzelf niet kunnen verklaren, te barricaderen, de pas af te snijden of te verbieden - bij anderen maar ook bij zichzelf. Het voortbestaan van handelwijzen die onbegrepen bleven maar die tegelijk noodzakelijk gebleken zijn, wordt beschermd door tradities die hun kracht halen uit enerzijds de lange tijdsduur van hun voortbestaan en anderzijds het feit dat zij onderhouden worden door heel veel mensen - door een gans volk. Dikwijls weet een volk niet meer waarom het zekere tradities eert en nog veel vaker zijn tradities niet langer effectief, bijvoorbeeld omdat zij hun bestaansreden ontlenen aan toestanden welke intussen niet meer bestaan, wat deze betrokken gebruiken overbodig maakt of zelfs contraproductief.

De grijze zone van handelwijzen die niet, niet langer of vooralsnog niet door kennis worden gedragen maakt zekere handelwijzen fragiel en vatbaar voor kritiek terwijl zij van levensbelang kunnen zijn en in dit verband moeten controlefreaks maar ook alles wat daarmee te maken heeft, zoals overdreven rationalisering, worden geducht. Controle hangt samen met begrip en met rationaliteit omdat redelijkheid met argumenteren heeft te maken en ook met reglementeren: argumenten zijn verbale strijdmiddelen en reglementen hebben behalve met woorden ook met daden te maken omdat zij hun kracht halen uit mogelijke bestraffingen die uiteindelijk fysiek van aard zijn - zij hebben te maken met macht. Waar de macht van het vermeende verstand zich opdringt om de 'macht' van de natuur stokken in de wielen te steken, dreigt het sinds oudsher gevreesde gevaar van de hybris of de overmoed welke destijds Icarus deed neerstorten in de zee.

De LGBTQIA+-gemeenschap is een categorie van mensen die zich willen bevrijden van het keurslijf waarmee zij verstikt geworden zijn in tijdperken getekend door machtswellust, kolonialisme (incluis de kolonisering van het eigen volk) (waarbij kolonisering nota bene betekent: het tot kolonie of tot massa reduceren, het 'gelijkschakelen' en derhalve het ontmenselijken van 'unieke mensen' (een tautologie)), tijdperken getekend door dictators, representanten van (al dan niet vermeende) goden en alles wat daarmee samenhangt: controlerende regimes, naar paranoia ruikende ideologieën, door machthebbers opgelegde, stringente morele regels waarbij een eerloze Victoriaanse 'cultuur' van preutsheid, schaamte en schande prevaleert op die van schuld en geweten, alsook navenante wetgevingen en moraliserende, paternalistische, betuttelende verhalen over goed en kwaad.

Waarmee meteen gezegd is dat de emancipatie van de LGBTQIA+-gemeenschap niet wezenlijk verschilt van elke andere authentieke emancipatiebeweging: emancipatie is bevrijding, men bevrijdt zichzelf van een juk opgelegd door potentaten die de kunst blijken te verstaan om onder allerlei voorwendsels beslag te leggen op andermans bestaan. Zo bijvoorbeeld kennen we de emancipatie van vrouwen, zwarten, slaven, arbeiders of loonslaven en religieuze of etnische gemeenschappen: eens werden al dergelijke categorieën van mensen achtergesteld zodat zij door een bevoorrechte categorie (van een zekere meerderheid ofwel van een hogere of beter bewapende klasse of kaste) naar willekeur konden worden uitgebuit. Emancipatie is het stellen van paal en perk aan het recht van de sterkste dat, pervers genoeg, de wetteloosheid wenst te wettigen. Vanuit de wetenschap dat de mens een wolf is voor zijn medemens, is emancipatie een poging van onderdrukten om zich te bevrijden van de wet van de jungle of van een dierlijkheid die door hun onderdrukkers wordt in stand gehouden. Waar regimes opduiken die deze wetteloosheid pogen te wettigen, zoals het nazi-regime in het Duitsland van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, draait de 'cultuur' uit op pure barbarij van het moorden om te moorden, zoals 232 jaar geleden te boek gesteld door marquis de Sade en zoals dat ook nu in de nieuwe Europese oorlog weer het geval is met de nationalistische regimes aan de beide kanten van de frontlijn die, gesteund door hun eigen bisschoppen en papen, het onwetende volk van de beide kanten tegen elkaar trachten op te zetten of, concreter gesteld: zij willen dat het volk zich verdeelt opdat het vervolgens zichzelf zou decimeren, zodat zij dan, zoals zij dat in de ganse loop van de geschiedenis deden, met de buit aan de haal kunnen gaan: Krieg und Leichen, die letzste Hoffnung der Reichen.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 25 juli 2023)

Het goede voorbeeld

De wereld, een hel, zo luidt de titel van een compilatie van naar het Nederlands vertaalde opstellen van Arthur Schopenhauer. In 1823 was de Duitse wijsgeer die een pessimist genoemd wordt vijfendertig maar tweehonderd jaar later is de wereld effectief aan het veranderen in de hel. De duivels waren er al, alleen het vuur ontbrak nog. Deze rampspoed geschiedt ingevolge de woorden van een voorspeller die zegde: “De wereld is al een keer vergaan door water, dit keer zal hij vergaan door vuur”.

De temperaturen lopen overal ter wereld op tot waarden die wij onmogelijk achtten, droogte en woestijnvorming maken landbouw onmogelijk, misoogsten en daarmee gepaard gaande plagen worden de regel, de hete lucht houdt meer vocht vast en schimmels tieren welig, zij vernielen de flora: de olmen, de berken, de wilde kastanjes en alle andere soorten zullen volgen. Uiteraard worden ook de fruitbomen niet gespaard en wat dacht u van de gewassen waarmee wij onszelf en onze veestapel moeten voeden?

Aan de polen smelt het ijs, de ijsberen verdrinken, de gletsjers verdwijnen, de sneeuw op de toppen van de hoogste bergketens is niet langer eeuwig, de zee wordt warm en wild, orkanen woeden, kustgebieden spoelen weg en steeds vaker moeten ook ganse dorpen en steden het ontgelden. Ramptoeristen spoeden zich van her naar der en brengen verslag uit van het einde der tijden, het is een glorietijd voor de getuigen van Jehova. Maar er zijn ook nog optimisten.

Er zijn er die de klimaatcrisis dapper ontkennen: de aarde warmt niet op, zo beweren zij, maar koelt daarentegen af, aangezien wij een nieuwe ijstijd tegemoet gaan. En mocht het dan toch te warm worden, dan zijn er nog de wetenschappers om ons van de verstikkingsdood te redden: zij hebben reeds geopperd dat een confetti van aluminiumschilfers in de atmosfeer het zonlicht kunnen weerkaatsen en derhalve de temperatuur kunnen doen dalen en zij kunnen het weten want zij zijn de nieuwe priesters van het carnaval der grootheidswaanzin.

Maar hebben we niet al eens gezien waartoe dat leidt, die algemene verduistering, bijvoorbeeld waar vulkanen aan het uitbarsten gaan, zoals op IJsland? Bij de uitbarsting van de Laki in 1783 overdekte de lava een oppervlakte van meer dan vijfhonderd vierkante kilometer en de gassen en de zure regen, die zelfs de huid irriteerde, maakten IJsland steriel en er kwam hongersnood: een vierde van alle IJslanders stierven, tienduizend mensen in totaal, alsook een groot deel van het vee. In Engeland kwamen drieëntwintigduizend mensen om. En zie wat er gebeurt bij een natuurlijke zonsverduistering: de maan schuift voor de zon en in luttele seconden, gelijktijdig met het intreden van de duisternis, zakt de temperatuur gezwind met tien graden tegelijk en in de tropen wordt het zowaar fris. In wat voor een ijskelder zou dan de aarde niet veranderen als het zonlicht voor eeuwig en drie dagen werd gedempt? Experimenteren buiten het labo: na de coronarampspoed die nog helemaal niet voorbij is, hebben wie over nog een heel klein beetje verstand beschikken er wel de buik allang van vol, toch?

Wij vergissen ons als wij geloven dat een god ons wel zal redden van een voortijdig einde voor deze schone aarde. Ons verstand werkt altijd een beetje fout, het heeft nooit snor gezeten met onze logica, wij geloven bijvoorbeeld dat de kans om dood te gaan met het ouder worden krimpt omdat het aantal ochtenden dat wij levend wakker worden almaar toeneemt. Ja, hoe meer dagen ons leven telt, des te waarschijnlijker achten wij het dat we morgen andermaal mogen rekenen op een dag. En dat geldt voor ons eigen leven maar het geldt uiteraard ook voor het voortbestaan van de planeet. Er kan geen eind aan komen, zo redeneert ons foute brein, want het bestaat al veel te lang: indien er een einde kon aan komen, dan was het immers allang gebeurd. Maar wij weten al dat wetenschap de nieuwe religie is, dat alle oorlogen godsdienstoorlogen zijn en dat derhalve het einde der tijden alleen nog maar een kwestie van tijd kan zijn.

Het is nog nooit gebeurd, een wereldbrand die alles en allen in de as legt, en dus is het onwaarschijnlijk dat het ooit gebeuren zal, zo leert ons het verlicht verstand op grond van de deskundige want hoogst persoonlijke ervaring dat het nog nooit gebeurd is dat wij stierven en dat het derhalve onwaarschijnlijk is dat dit ooit gebeuren zal. Het zijn variaties op het thema van niets nieuws onder de zon - een leugen vanjewelste.

Want anderen zeggen met Herakleitos dat men geen twee keer door dezelfde stroom kan stappen: niets herhaalt zich, alles is nieuw, derhalve kunnen wij best alles verwachten, ook wat niet verwacht kan worden. “Gewone mensen weten niet dat alles mogelijk is”, zo klonk het uit de mond van een grote filosofe die getuige was van het ergste onheil hier op aarde ooit. Wij mogen inderdaad verwachten dat het almaar warmer worden zal. Dat morgen het zeewater aan de kook zal gaan, dat het allemaal zal verdampen, dat de stijging van de temperatuur in de atmosfeer niet zal ophouden bij 48 graden Celsius en ook niet bij 480 graden. Immers, om maar iets te zeggen: in de kern van de zon bedraagt de temperatuur volgens de deskundigen vijftien miljoen graden Celsius. Een getal van acht cijfers. Bij drie cijfers zijn wij allemaal al zo gaar als de garnalen van het kermiseten op ons bord.

Maar wat wil je, aldus Van Togenbirger, als wij geregeerd worden door figuren die in trance raken wanneer zij hun kinderen, vrouwtjes incluis, zien defileren met de mitrailleur op de tienerschoudertjes? Overigens zijn het de wapens van die vorstelijke kindsoldaten welke garanderen dat alle economische debacle-festivals ten spijt het land prompt brons blijft halen op de ranglijst van de rijkste Europese staten.

(J.B., 23 juli 2023)

Wordt Spanje weer extreemrechts?

Morgen, 23 juli 2023, worden in Spanje vervroegde verkiezingen gehouden en wordt aldaar de dreiging van extreemrechts groter met de opkomst van de neoliberale partij Vox onder de leiding van de Bask Santiago Abascal Conde, getogen in de Partido Popular waarin Vox haar wortels had maar waartegen ze zich alras heeft afgezet om nu een populistische, anti-Europese koers te varen met op het partijprogramma: de teruggave van alle macht aan Madrid en het verbod op afscheidingsbewegingen (à la Carlos Piedmont met zijn Catalanisten), het verbod op abortus, euthanasie en de genderbeweging, de uitwijzing van moslims en ook nog de bescherming van het recht op het houden van stierengevechten die weer 'cultureel erfgoed' moeten worden genoemd en die dan ook subsidies verdienen.

De ideologische basis van Vox is het regime van Francisco Franco, de Spaanse dictator vanaf de vooravond van W.O.II tot aan zijn dood in 1975: hij werd in 1936 'generalisimo' en liet zich in 1953 (naar aanleiding van een afspraak met het Vaticaan over gedeelde belangen waarbij het nationaalkatholicisme de staatsgodsdienst van Spanje werd en het burgerlijk huwelijk alsook de echtscheiding werden afgeschaft) “Spaanse leider bij de gratie Gods” noemen, executeerde in de Spaanse burgeroorlog naar schatting tussen de 15.000 en 270.000 tegenstanders (Spanjaarden), voerde het Spaanse vreemdelingenlegioen aan en liet zich steunen door Mussolini en door Hitler maar bleef neutraal (afzijdig) in de strijd en Spanje werd pas in 1955 tot de VN toegelaten. Ofschoon na Franco's dood in Spanje socialisten aan de macht kwamen, straatnamen werden gewijzigd en standbeelden opgeruimd, volgde er geen rehabilitatie van slachtoffers van de dictatuur en bleef er een 'Nationale Francisco Franco Stichting' bestaan om zijn naam in ere te houden. Tussen haakjes bleven toentertijd de (eveneens ultra-katholieke) Belgische vorst en vorstin Boudewijn en Fabiola Franco zeer genegen.

De zwaai naar extreemrechts in Spanje heeft dezelfde kenmerken als het populisme elders in Europa dat vooral teert op een onwetendheid gevoed door vergetelheid ingevolge het wegebben van de verleden gruwels uit het geheugen van het volk. Menig getuige heeft tot voor kort voor het gevaar van die vergetelheid gewaarschuwd maar nu niemand van hen nog in leven is, tooit de duivel zich weer ongestoord in het ornaat van de stralende engel die hij eenmaal was.

(J.B., 22 juli 2023)

Over de macht van vertrouwenspersonen

Misbruik van vertrouwen ligt vaker aan de grondslag van wantoestanden die hun gelijke niet kennen omdat vertrouwenszaken te maken hebben met macht over jezelf die je aan een ander geeft en waarmee die ander dingen kan doen waar je baat bij hebt maar evengoed dingen die je naar de verdommenis kunnen helpen.

Wie hulp zoeken dienen vooral deze twee zaken voor ogen te houden met betrekking tot degene bij wie ze gaan aankloppen: in de eerste plaats moet die persoon kennis van zaken hebben maar het tweede punt is even belangrijk en luidt dat de helpende het ook goed moet menen met de hulpzoekende. De kennis slaat op de mogelijkheid om te helpen en de goede bedoelingen slaan op de wil om dat ook te doen en geen van beide mag ontbreken: een priester kan het goed bedoelen maar gebedstherapie zal weinig baat brengen voor een zieke die om raad komt en ook een arts die misbruik maakt van de klacht van zijn patiënt om deze aan het lijntje te houden, heb je beter niet.

De twee misbruikers bestaan en met een combinatie van de twee is men uiteraard nog slechter af. Bovendien zijn die misbruiken niet zeldzaam en in bepaalde gevallen zou men zelfs gaan geloven dat ze veeleer de regel vormen dan de uitzondering. In de reclamewereld is dat pertinent het geval en dit bedrog wordt door de staat gedoogd, al bestaan er nu ook wetten die de reclame voor bijvoorbeeld tabak verbieden.

Maar niet alleen in de wereld van de reclame wordt men misleid, ook religies en ideologieën blijken kampioen in de aanbiedingen van schijnbare hulp die alleen maar lokaas is om (vooral kwetsbare) mensen mee aan zich te binden en hen dan leeg te zuigen. Malafide figuren of organisaties beschouwen elke mens die zij winnen als een goudmijn en dat het slachtoffer daaraan uiteindelijk ten onder gaat, zal hen worst wezen omdat immorele organisaties en individuen nu eenmaal geen geweten hebben als er ook geen wetten bestaan die hen hun misleidende praktijken verbieden.

Het zou een vuistregel moeten zijn dat men op zijn hoede hoort te zijn jegens organisaties of figuren die er warmpjes inzitten omdat macht en rijkdom altijd wel ergens te maken hebben met het bestelen van anderen, zo niet met een onrechtvaardige verdeling van de taart die de rijkdom is: rijkdom is altijd beperkt en wat de een teveel heeft, komt daarom ook de ander tekort.

Geheel onterecht ontsnappen gevestigde instituten omwille van hun faam gemakkelijk aan verdenking en waakzaamheid is daarom allerminst overbodig. De wreedaardige conversietherapie die opnieuw de krantenkoppen haalt, laat zien hoe psychiaters die dan toch wetenschappers zijn, zich in zekere gevallen door priesters de les laten spellen en hun patiënten laten terechtkomen in de klauwen van, jawel, exorcisten. Het gaat niet om pseudopsychologen of om sekten maar om vooraanstaande burgers met een opleiding in de geneeskunde en om katholieke priesters. Zo bijvoorbeeld kopt op 7 mei 2019 Het Laatste Nieuws: “Exorcisten verzamelen deze week in Vaticaan “om krachten te bundelen in strijd tegen duivel”" en men leest warempel: "De meeting vindt plaats in het Ateno Pontificio Regina Apostolorum in Rome - een universiteit die gelinkt is aan het Vaticaan - en er zijn geestelijken aanwezig van de katholieke, anglicaanse, lutheraanse, Grieks-Orthodoxe en pinksterkerken".¹ En de clerici leggen uit: "We kunnen dan in overleg met dokters, psychologen en psychiaters pastorale zorg bieden".² Wat, gruwelijk genoeg, betekent dat wetenschappelijk gevormde mensen, artsen, specialisten, hieraan meewerken.

Misbruik van vertrouwen: religie, extreemrechts maar vooral ook kapitaal is hier van de partij en minder mondige mensen krijgen het te verduren. Zoals ook daar waar de fortuinen op het spel staan van de neoliberalen die omwille van de centen het milieu willen blijven om zeep kunnen helpen en er godbetert ook nog in slagen om aan een massa van vooral ongeschoolde en makkelijk te misleiden mensen wijs te maken dat de klimaatwetten er komen om hen in de tang te houden.

(J.B., 20 juli 2023)

https://www.Universiteit van Vlaanderen.be/

Ludo De Witte over de moord op Lumumba (4)

https://www.apache.be/gastbijdragen/2018/03/29/hugo-claus-en-onze-congo

https://www.dewereldmorgen.be/schrijver/ludo-de-witte/

Congo:

62 jaar na de moord op Patrice Lumumba (+17 januari 1961):

de moord op Chérubin Okende Senga (+13 juli 2023)

Over macht

3. De aanstaande nieuwe wereldorde

Macht houdt maar zolang stand totdat de slaven ongehoorzaam worden en de derde en de vierde wereld hun plek opeisen onder de gewone burgers in de rechtsstaat. Edoch, de slavernij verdwijnt niet, zij verpakt zich onder andere opschriften en zij wordt loonslavernij; de kolonies worden 'ontwikkelingslanden' onder het 'protectoraat' van hun onverminderde uitbuiters want 'uitbuiting' heet voortaan 'bescherming' en die 'bescherming' slaat niet op de territoria die worden leeggeroofd maar op de rovers zelf, het gaat om de bescherming van voorrechten en om de continuering van het kolonialisme, het neokolonialisme.

Het rijke noorden en het arme zuiden: gedurende eeuwen heeft het westen het zuiden leeggeroofd en als slaaf gevangen gehouden en dit hoofdzakelijk dankzij enerzijds het buskruit of de gevreesde wapens en anderzijds de tovenarij of de religie die de mens gedefinieerd heeft als de hoeder van de schepping, zeg maar: de vertegenwoordiger van god op aarde, wat de paus ook zelf beweert te zijn. De papen zijn de bazen en wie het daarmee niet eens zijn, krijgen de kogel van de keizers (twee handen op één buik): het is gewoon een versie van de ordinaire bedreiging welke luidt tot in de cinema en de strips: “Uw geld of uw leven!”

Evenwel gaat het om een westerse elite want die houdt ook het 'eigen' volk onder de duim in haar fabrieken. Het eigen volk en dan het volk uit de kolonies, de miljoenen geïmporteerde slaven en tenslotte de zogenaamde illegalen welke door de landsgrenzen worden gefabriceerd. Die maken immers dat wie ze overschrijdt, in de volkomen slavernij belandt omdat hij arriveert op een plek waar hij tegelijk aanwezig is én niet aanwezig mag zijn, terwijl hij wel moet eten, zodat hij daarvoor moet werken zonder verder eisen te kunnen stellen omdat hij nu eenmaal illegaal is op die plek en zonder rechten: hij moet dan maar tevreden zijn met wat hij krijgt en dat is precies genoeg om aan de slag te kunnen blijven en altijd te weinig om terug te kunnen keren; hij zit zoals een vogel in een kooi gevangen en moet daar de tredmolen waarin hij loopt, draaiende houden tot hij erbij neervalt.

Maar alle dingen kennen een einde en dus ook deze dingen: het systeem wordt oud, de werklieden verenigen zich en staan op tegen hun patroons, de honger doet de armen stelen, de opstand holt het systeem uit, burgeroorlogen woeden, zij worden doodgezwegen maar kunnen niet langer neergeslagen worden, de verdovende middelen zelf brengen onrust teweeg, de weelde ziekte en krankzinnigheid. Uiteindelijk laat de elite de teugels los en zij kijkt uit naar nieuwe vormen van vermaak.

In het huidige wereldbestel lijken nog altijd twee systemen tegen elkaar op te boksen en dat zijn de zogenaamde vrije wereld (zoals die althans zichzelf benoemt) en de wereld van het communisme. In 2009 ziet BRIC het levenslicht, twee jaar later uitgegroeid tot BRICS (Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika) en dat is een gloednieuwe unie van landen die bijna de helft van de wereldbevolking uitmaken en het vierde deel van het landoppervlak bestrijken, het zijn omzeggens de verdrukte gebieden uit de voorbije eeuwen die zich verenigen, 'waarschijnlijk' onder de vlag van het wereldcommunisme dat immers luistert naar het devies van Karl Marx: “Arbeiders aller landen, verenigt u!”

Zij die denken dat Marx nu oude koek is, vergissen zich wel schromelijk: de aloude leveranciers van grondstoffen en spijzen welke maken dat de levensstandaard van elke westerling te danken is aan veertig slaven uit de derde wereld lijken in staking te zijn gegaan en zij plannen het over een heel andere boeg te gaan gooien. Het meer ontwikkelde deel van de westerlingen is hierin wel mee maar vormt vooralsnog een minderheid omdat de informatie over deze evolutie achter wordt gehouden ofwel wordt vervalst door potentaten die blijven weigeren om hun macht uit handen te geven en die de wereld liever zien vergaan door milieuschade zoals vergif, opwarming en nucleaire wapens dan een brijzel van hun macht prijs te geven. Edoch, zij zullen alle macht verliezen, het tij is al gekeerd, de beweging is ingezet en wast, het is alleen nog maar een kwestie van tijd. En men moet zich niet vergissen: nu gaat alles ook veel sneller dan pakweg een halve eeuw geleden.

(J.B., 13 juli 2023)