gedichten van juni 2005

geen dag zonder leugens
gekleurd in de was
gestreken, gevouwen
in de plooien van je jas

woorden wisselen sokken
blauw, zwart of bruin
dan ben je wel, dan ben je niet
gestreept of geruit

handen worden gewassen
met doorschijnende zeep
met onschuld en lucht
onvergeeflijk dit keer

op je tong druppelen
tranen, tandpasta en schuim
en terwijl jij gorgelt en spuwt
schrob ik je leugens van mijn huid


kerima ellouise ©

langzaam schept de herfst
doorzichtige velden met
bruinrode schaduwen

lijken op slagvelden van
verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht

waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden

bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud

graaien kreunende
takken naar de laatste
zonnebeelden,langs
wolkende winden

en gekromde vingers,
verstijfd door dreigende
doodsbloemen na de
eerste sneeuwval

zalft de monnik flarden
herfst en winterse nevels
met wierooklucht

parce que la neige a purifé le sang


en de rode aarde bedekt
met guldenroede en een rozenkrans


… après le déluge


kerima ellouise ©

boven op een duin
wil ik mezelf achterlaten
in levende letters op steen

mijn ogen gesloten
onder de wijde nacht,
gedachten waaierend naar zee

nederig op het zand
toon ik de wereld mijn ziel,
in vogelvlucht, jij en ik één

heel in de verte hoort
men het deinend gefluister
‘strooi mijn assen in de wind,
nooit ben ik nog meer’


kerima ellouise ©

haar donkere ogen
onverstaanbaar
wanneer ze
nauwelijks zichtbaar,
niets meer wetend,
zich neerlegt
naast het water

haar koude schouders
rillen wanneer haar adem
de nacht instroomt,
niets meer voelend
van het vuur dat
binnenin haar smeult

op een afstand lijkt ze
op een klamme vlek,
niet beseffend dat
het sterven aan
haar enkels hurkt

nooit meer zal
het zwarte water
nog stilstaan
als toen die nacht
de dood
aan haar voeten lag


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

naakt voor de spiegel
buigt ze zich over donkere kamers,
haar hoofd valt diep
in de kelders van razernij

ze schuifelt offers tegen
de rand van dronken walging,
haar keel krijst stil
in vers, ontvleesde aders

pijn trekt een rode streep
over de koude, hijgende grond,
haar schuld wordt zwart
en zwicht voor duizend tongen

de dood wacht op het vonnis
ze vult het bad met bloedrode wijn


kerima ellouise ©

ik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin

ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt

ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin


kerima ellouise ©

aan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf

in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd

scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk

stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf

het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen

in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen


kerima ellouise ©

aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken

ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren

in zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen

door elke windvlaag stromen
mijn tranen naar de oeverkant,
nooit heb ik ze over het land
naar jouw graf kunnen dragen

zoekgeraakt door een stil leven
herschilder ik de jaren,
jouw naam rust al zo lang
in bestaande schaduwlagen

mijn ogen scheppen tranen
die ik moeizaam droog
na deze laatste maar
eerlijke herfstdialoog


kerima ellouise ©

bomen verdwijnen
in decemberglorie
waar liefde niet groot
of groter gedijt
in moeders schoot

de hemel onthecht zich
uit een knellende voet
wanneer wortels hol reiken
naar uitziende ogen

takken treuren,
zorgvuldig gekozen;
de wind waait immers
uit een verkeerde hoek

steeds minder
in het veld van vreugde
deelt het leven
de oude openbaring

wat daarna valt
is slechts
een ster

of wat er van een wens nog rest


kerima ellouise ©

 

je geeft me een gedicht
en schenkt me de stilte
langs ogen, stil bewaard

de weemoed van een droom,
veilig opgeborgen, in het
herkennen van jouw verhaal

samen kwetsbaar, zo verloren
als woorden worden stilgelegd
in tranen zonder samenspraak

je geeft me een herinnering
en schenkt me lege handen,
een omhelzing, stil aangeraakt


kerima ellouise ©

de weg daalt tussen huizen
ik zoek langs afwerende muren
naar alles wat ik ben

gesloten vreemden achter deuren

mijn schaduwen jagen me achterna
wanneer twijfels de steegjes slopen
van een zo grauwe avondrand

verscholen mensen achter ramen

in mijn hoofd zoekt de stilte een weg
en bloed kronkelt over dorpels
van de ondergang

deuren wankelen, ramen verdwijnen,
gebroken glas

ik stap achteruit,
seconden kreunen in de goot
wanneer de nacht de dood belooft

ik struikel over stenen mensen


kerima ellouise ©

‘k was voor jou
niet meer dan
een manier
van ontvluchten
en ik,
een kind,
ik wist niet beter,
wist niet dat jij
in het diepste donker
je vleugels zocht.

‘k gaf mijn glimlach
aan de stilte,
een stilte
waarin leugens
zich nestelden
en jij,
zwaar gewond,
jij wist niet beter,
wist niet dat ik
geen andere ogen had
om de waarheid
te doorbreken.

‘k was voor jou
niet meer dan
je kind,
je eigen kind,
dat sprak over
de dood,
omdat jij,
in je vlucht,
mijn vleugels brak…

vleugels te jong gestorven


kerima ellouise ©



(bron foto :
http://www.
peterjacquemyn.be/
nl/gallery/images_
sculpture/
vleugels.gif

steeds als de stilte
mij met woorden vult,
rijgen mijn handen de
tranen aaneen

zwarte kralen vallen
op de grond,
over mijn gezicht glijden
ze één voor één

in de pijn verloren
raap ik de woorden terug op,
tussen tranen gevallen,
zijn ze verhard tot steen

met geschramde vingers
breekt het touw,
mijn koude hand legt
de stilte om de kralen heen

kerima ellouise ©

Ik draai me om,
geef een vlugge kus
op je wang
- dag jij -

Je glimlach blijft
maar brengt
een stilte in je ogen.
Ik ontvlucht je gewilde handen,
vermijd zo het naderend afscheid.

Even dat moment van onzeker zijn,
van pijnlijke, zoete geuren,
van neerduiken
in een vreemd, warm gevoel.

Ik draai me nog
een keer om,
Zacht streelt
je stem mijn naam
- dag jij -

Ik doe de deur dicht,
de stilte barst het huis uit.
De wind verweeft zich
met mijn tranen.

- Niet huilen –
zeg JIJ
- Ik draag je mee in mij -


kerima ellouise ©

wanneer ik zal gaan,
wil ik geen tranen op je gezicht
denk aan de lichte dagen
die ik heb liefgehad,
hou van mijn dromen
ook al was ik nog zo zwak

wanneer ik heen zal gaan,
wil ik geen duisternis in je ogen
denk aan de fluisterende nachten
die ik heb gedicht,
open mijn stille woorden
ook al verlang ik naar het witte licht

wanneer ik morgen heen zal gaan,
wil ik geen kransen in je armen.
denk aan een rode roos
die ik heb ontmoet,
neem afscheid van gisteren,
ook al ga ik nu voorgoed


kerima ellouise ©

afgedwaald
in deze wereld
denk ik aan
een ander land,
luisterend naar
mijn ademhaling
strompel ik net
tot aan de rand.

woorden rekken zich
door mijn ribben heen,
zinnen buigen zich
over mijn romp,

bewegend
naar de overkant,
liggen gedichten
reeds te wachten,
onbeweeglijk in
mijn mond.

mijn hoofd wacht enkel
nog op mijn linkerhand,
beheerst schrijf
ik verder…

zichtbaar
voor mij alleen,
adem ik
vel over been.


kerima ellouise ©

ik mis je,
ga door het licht,
er valt een ster uit mijn droom

ik ben stil,
sluit mijn ogen,
er valt een blaadje van de boom

ik voel je,
zwijg de woorden,
er valt een streling uit mijn mond

ik ben blij,
keer naar de zon,
er valt een traan op de grond

ik mis je
in de stilte van de sterren
in het zacht gekleurde licht

ik mis je … in mezelf


kerima ellouise ©

ik sla mijn dag in verlangen open
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de ochtend opent haar zachte dromen
het zwerven verstilt ergens diep in mij

ik bevrijd mijn vleugels in gedachten
woorden zingen lichtjes in mijn keel
dauwdruppels kleuren de koude nachten
de wind schildert warm met een penseel

ik vind mijn glimlach in de morgen
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de zon ruikt heerlijk zonder zorgen
op zijn vleugels draagt hij de vrijheid voor mij


kerima ellouise ©

Tussen de rozen




Geboren onder de zon
gaf jij mij de mooiste roos,
ik bloeide zo uitbundig
dat ik mijn twijfels overwon

Slapend onder de nacht
begreep ik het geurend beminnen,
ik verdronk zo in jouw armen
dat ik droomde diep van binnen

Ontwakend onder de maan
kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam

Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos

Onder een herfstnacht heb
ik de zachte sterren verloren,
de bloeddruppels op mijn mond
konden jou niet meer bekoren

Ik was een roos met doornen


kerima ellouise ©

Wanneer ik ga slapen
heeft het licht mijn huis
langs de ramen verlaten.

Zonder afscheid schuifelen
mijn vermoeide voeten
naar de lege achterkamer.

Ik sta stil en twijfel
of ik samen met de
duisternis wil verhuizen.

Met langzame ogen staar ik
in het schemerdonker en hoor
enkel verre, vergeten geluiden.

Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.

Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.

Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.

Ik huiver van de nacht,
ze laat gillend alle dode
woorden weer herleven.


kerima ellouise ©

alleen de nacht brengt donkere ramen
neemt de leugens in bezit
verfraait de kamers met lege tafels
…de waarheid blijft onuitgewist

alleen de nacht verzamelt de schaduwen
vult de hoeken met gelogen woorden
verbergt de tijd tussen woedende tanden
…verraden hebben jouw ontrouwe handen

alleen de nacht vlucht voor de dag
kropt alles op wat niet is gezegd
schreeuwt de stoelen om door stikkende monden
…de nacht heeft het dunne touw in de schemer gevonden


kerima ellouise ©

ik woon
in speekselloze woorden,
in licht dat net niet uitdooft,
in een huis dat niet wil horen

ik loop wat zachtjes door
maar vind geen onderwerp
dat me zoekt,
geen enkele voetafdruk
op een zachtwollen doek

mijn lichaam zakt
maar vindt alleen
een afdruk van uitgeleefde tranen,
een onderworpen ziel
in de tijd achtergelaten

de dood staat
handenwringend
voor mijn deur te dralen
maar kan haar slag niet halen

ik woon immers
zonder onderwerp
in een dakloze hoek

misschien dat
ik geruisloos
verhuizen moet


kerima ellouise ©

Haar ogen dromen,
staren langs de bomen,
verwonderd om de leegte

Als twee blaadjes,
hoog in de lucht,
trillen ze ,
vermijden een zucht

Haar ogen strelen,
sluiten zonder te bewegen,
luisterend naar de stilte

Als twee veertjes,
geruisloos in haar handen,
zweven ze,
breken het verlangen

Haar ogen sterven,
zwijgen om het zwerven,
fluisterend in een waterplas

Als twee druppels regen,
zacht op haar wang,
begraven ze
de liefde, een eeuwigheid lang

Ooit beminde ik de lucht
en kleurde ze hemelsblauw.
Ik dook dan in de glimlach
van een zachte schilderskwast
en droomde dat dit stilleven
de lente was.

Ooit zat ik op een bank
en zong met zwaluwen mee.
Ik danste dan op de vleugels
van de zomer, wang tegen wang,
en dacht, dit innere lied duurt
een leven lang.

Ooit sierde ik de tuin
en vlocht herfsttinten in mijn haar.
Ik legde me dan neer
op gouden neveldraden
en hoorde de lieflijke klanken
van de elfensnaren.

Ooit omarmde ik de winter
en betoverde ze met ijskristallen.
Maar ik gleed tussen de stilte
van eeuwige, koude nachten
en wist dat mijn laatste glimlach
niet op de breekbare lente zou wachten.


kerima ellouise ©

ik word zo graag
wakker in mijn dromen
en nestel mij in de
zachte schaduw
van de schemering,
hopende dat de duisternis
mijn verlangen kan horen

gewoon wakker worden
in mijn dromen,
om te stoeien met
lichte woorden,
zodat ik aan een vreemde,
koude wereld
kan ontkomen

wakker worden met
de letters van je naam,
glimlachen naar
de stilte van onze taal,
het ontdekken van
een diepe, onbekende tint,
verwonderd zijn
om het onuitgesprokene
dat ons zo verbindt

laat me daarom
zoeken naar de nacht,
voor de eerste stralen
van het ochtendgloren,
want ik weet dat jij
op me wacht
in de zachtheid van
mijn dromen


kerima ellouise ©

ik ween lange dagen,
grijs en koud,
breken mijn ogen,
in wat ik liefhad,
sterven mijn tranen,
zinloos en leeg,
drijven woorden,
in gebroken vertrouwen,
vluchten de schaduwen,
onrustig en bang,
huil ik doodse nachten,
in wat ik verlangde,
breekt mijn hart,
stil en wit,
streel ik jou,
in lange uren,
op een afstand
van ons laatste lied


kerima ellouise ©

toen het verdriet
onder jouw huid kroop,
zag ik je wenen
langs de rand van je hand

eenzaam gevangen
zuchtte je mee,
tot jouw wereld onmachtig
in het duister vergleed

toen de nacht
achter je aan sloop,
zag ik je huilen
langs de rand van je angst

schuilend in verlangen
klonk er een schreeuw,
tot een traan stervend
jouw wangen vermeed


kerima ellouise ©

maak mij niet wakker
als de dood me beschildert
met verstrooide kleuren
in een vertrouwd seizoen

neem me niet mee
als een late roos
nog bloeien wil
vredig in het herfstgroen

beroof me niet
van mijn stenen schaduw
als bladeren vallen
verdoofd door de wind

laat me rusten
in mijn laatste traan
die de droeve stilte
in leven en in dood bemint


kerima ellouise ©

ik raak de jaren aan
van gisteren en vandaag
wanneer de dagen mijn
ziel en botten hebben gefnuikt

voor mijn ogen trekt
de leegte voorbij
wanneer het verleden
me nog steeds misbruikt

koud wordt mijn lichaam
in deze enkele seconden
wanneer ik vertwijfeld
in deze schemerzone duik

angst vreet aan mijn ribben
tot de nacht slechts een skelet wordt
en de gieren zich te goed doen
in mijn scheurende buik


kerima ellouise ©

van het wachten zo moe
dringt het sterven door
in mijn smalle handen,
waar een witte kaars
mijn zuurstof doet opbranden

zonder te weten wat ik doe
grijp ik naar mijn adem
in mijn laatste zwerven,
waar ik een tere traan op
mijn wangen zal kerven

in mijn onleesbare geest
beweegt nog een verloren woord

mager worden mijn vingers
wanneer ik de stilte verlies
en wat ooit ontnomen is
wordt verstoord


kerima ellouise ©

op mijn schouder hangt
een zware schaduw

neergezonken in de biechtstoel
van mijn oor fluistert
het bloeddruppels,
bedelend om gehoor

zwarte woorden worden
doorweekt in rood,
een paars gordijn verzacht
de stromende dood

geprevelde tranen knielen
gevonnist op mijn mond,
rozenbladeren bedekken
mijn adem op de grond

bedelend schuift mijn schaduw
in mijn ogen achteruit,
lichtloos bewierook ik
mijn dovende huid


kerima ellouise ©

wanneer pijn en verdriet
niet meer te vertalen zijn,
geef me dan stenen tranen.
ze zullen breken op
een onbewerkte tafel en
de woorden koud uitbraken.

wanneer rauwe woorden
niet meer te genezen zijn,
geef me dan een stenen hart.
het zal kreunen op
het harde hout en
mijn ziel voor eeuwig vrijlaten.

wanneer mijn gierende ziel
niet meer te verachten valt,
geef me dan een stenen gelaat.
het zal barsten op
mijn gehavend graf en
de dood zal uit
een granieten steen ontwaken.


kerima ellouise ©

wanneer de witte maan
mij haast strelend omarmt
met een vleugje stilte
in een verzonnen droom,
dan zoek ik jouw naam

wanneer de diepe geur van
de nacht mijn heimwee omhelst
met een warme dans
in kleine druppels,
dan roep ik jouw naam

wanneer de slapende sterren
mij fluisterend dragen
met magisch licht
in mijn zacht huilende ogen,
dan ben jij het antwoord
in mijn verhaal


kerima ellousie ©

Ik ben als een blaadje in de wind.
tuimelend door velden en bossen
ga ik op zoek naar de lente
maar ik blijf aan tranen gekleefd
en daal neer op de wangen van een kind.

Ik ben als een vlinder.
fladderend tussen bloemen en struiken
ga ik op zoek naar de zomer
maar ik sterf voor de dag om is
en zijg neer in de haren van een kind.

Ik ben als een roos.
geurend naar de zon en de aarde
ga ik op zoek naar een beetje warmte
maar ik breek door de striemende regen
en verwelk in de handen van een kind.

Ik ben als een vlinder
in de ogen van een kind,
als een bloemblad van een roos
sterf ik in de wenende wind.


kerima ellouise ©

in mijn hand een heel klein roosje
groeiend uit een tedere wens,
reikend naar de toppen van de bomen
verlang ik naar jou, als mens

ik bewonder een bos van regenbogen,
droom van een ademend woud
waar stilte zingt in elk gerucht en
dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht

één ontwakende, verborgen dag,
in mijn hand een heel klein roosje,
een wens in een heel klein bloemendoosje


kerima ellouise ©

De innerlijke rust
die uit me vloeit
sterft in een ander
Ze vloeit naar een
ander lichaam,
een andere geest

Ik wil weten
hoe lang mijn ziel en mijn geest
zich zullen vereeuwigen

Kom en sluit je dampkring
rondom mij,
beziel mij met
jouw stromen,
maar geef mij die
stenen rust terug


kerima ellouise ©


10-04-1978

Op stille paadjes
in het groen
zie ik stil,
gekerfd in't hout,
een zoen.
Een oude boom
staat daar vergeten,
tedere woorden,
zo versleten.
Een oude bank,
Ik zet mij neer,
mijn gedachten wiegen heen en weer.
Een glimlach van weleer.


kerima ellouise ©

een oud huis vol
vergeeld papier
geschreven herinnering
grijze kamers
pijnlijk gefluister
lege kasten
stil geween
een oud huis vol
harde woorden
een gestolen jeugd
boeken worden steeds herbeleefd
Is dit nou later ?


kerima ellouise ©