MOTORPECH OP ZEE.

Een ca. 35 km lange weg (LP-2) door twee tunnels, eentje voor heen en eentje voor weer, vebindt
de hoofdstad van het eiland, gelegen in het oosten met onze stad Los Llanos, opportuun gesitueerd
aan de 'zonnige' westkant. Als je vanuit het westen komt rijdt je door de nieuwe lager gelegen
tunnel doorheen de Cumbre Nueva naar de luchthaven. Gewoonlijk is het "aan de andere kant"
bewolkt en rijdt je een tijdje door een mistige wolk naar beneden. Maar er zijn ook dagen met
verassingen zoals tijdens deze rit naar Mazo. Ik heb een paar keer gestopt en uitgestapt om 
enkele foto's te schieten van het prachtige groene landschap van de oostzijde van de Cumbre. 








Het eiland La Palma wordt terecht de "eminencia verde" onder de Canarische eilanden genoemd
maar voor hoelang nog, de bebouwing rukt onvermijdelijk op.



Als je op La Palma komt wonen is het een gouden regel om je leven te vertragen. In zo'n mooie
omgeving is het 'natuurlijk' het beste om te kiezen voor een lagere versnelling en te ontdekken
wat je tegenhoudt om te onthaasten. Als je ervan uitgaat dat morgen (mañana) weer een dag is
benader je de levenswijze van een Palmero en kun je genieten van de weg naar de luchthaven
in de plaats van te rennen naar her en der. Laat het verkeer maar razen ;-)
 







De typische taartvorm van het eiland  'La Gomera'.



Aan de windmolens ligt de luchthaven van La Palma, gelegen in de gemeente Mazo.
Los Cancajos wil door zijn urbanisatie steeds meer toeristen laten genieten van de oostkant van het eiland.



Zicht vanaf de 'Mirador de La Concepción' op Breña Alta en Breña Baja, in de volksmond "Las Breñas".



Op weg naar het zustereiland Tenerife.

In de maanden juli en augustus dalen de Palmero's af (La Palma is een berg die uit zee oprijst)
naar de kusten om daar in gehuchten met eenvoudige barakken en met zoveel mogelijk volk de
hoogzomerdagen door te brengen. De twee stranden aan de westkust (El Puerto de Tazacorte en
Puerto Naos) zijn dan ook zeer geliefd en lopen vol met Palmero's die genieten van een uitbundig
familiaal strandleven. De maand augustus komen de Spaanse toeristen van het vaste land erbij en
wordt het nog drukker. De Peninsulares (Zo worden de vastelanders genoemd) zijn meestal
familia, familie van familie of vrienden van vrienden. Spanjaarden vliegen met goedkopere
tickets op hun binnenlandse vluchten. Tijdens de hoogzomer zijn er in verhouding weinig
buitenlandse toeristen omdat de vliegreis naar La Palma duur uitvalt en men vanuit Europa voor
veel minder geld de zon opzoekt in goedkopere oorden. De buitenlandse toeristen met blauwe
ogen die tijdens de hoogzomer hun vacantie op La Palma wel doorbrengen zijn veelal
familieleden van emigranten die hier wonen en speciaal voor dit doel logeerkamers, gasten-
huisjes of appartementen hebben bijgebouwd aan hun woonst en ze al dan niet verhuren.
Vanaf 1 september, dag op dag zijn de stranden en de parkings terug leeg

September is rustig, maar in october begint het toerisme weer op gang te komen. Tijdens de
Westeuropese kwakkelwinter trekken de wandelliefhebbers naar het enige stukje Europa waar
de winter geen toegang heeft; De Canarische Archipel en waar het badseizoen  nooit wordt
gesloten. Dat is het vliegticket meer dan waard








Zwart vulkanisch zand is schraal en plakt niet. Ik verdenk de maker van deze zeepaarden
stijfsel of behangerslijm te hebben gebruikt ;-). Je kan ook suiker toevoegen onder de vorm
van vloeibare honing maar dan komen de vliegen er op af en dat is niet de bedoeling.
Experimenteren maar ;-) 
 

Zonsondergang met schemerzone.

De Indische laurierbomen op de Plaza de España zijn dit jaar 150 jaar.








(De laurierbomen, die opgestuurd werden door migranten in Cuba, zijn geplant in 1863,
voor het verfraaien van het wandelgebied dat in aanbouw was in hun geboortestad.)

In 1868 kreeg de gemeente Los Llanos de titel van Villa. Dus binnen vijf jaar groot feest!



Juli en augustus zijn de maanden van de blauwe lucht, maar dit jaar (en we zij al einde juli) is er
een hardnekkig wolkendek dat over de vallei van Aridane, de ganse morgen en een stuk in de
namiddag blijft hangen. Aan de kust is er zon en boven de 6 á 700 meter is 'sky the limit'.
Voor ons residenten is de bewolking minder erg. De temperatuur is aangenaam, maar voor de
toeristen die speciaal voor de zon zijn gekomen is het teleurstellend, alhoewel; zij die gaan
wandelen komen dan weer aan hun trekken.



Comisionisten
Van de oudere mannen die gezeten zijn tegenover de kiosk op de Plaza de España naast de Real
Sociedad (een soort Lions Club), wordt gezegd dat het comisionisten zijn. Comisionisten leven
van de commisie die zij ontvangen. Comisionisten hebben een groot aandeel in het water en
verdienen geld door het te verkopen. Het verkopen van water doen ze niet zelf maar gebeurt door
een hacienda. Een hacienda zou je kunnen vergelijken met een winkel waar je een bepaalde
hoeveelheid water kunt kopen gemeten in pipas (één pipa is 490 liter water). Het water wordt
vervolgens door een ingenieus stelsel van waterkanalen en buizen op het afgesproken moment
naar het betreffende stuk land geleid. Bovendien beschikken een groot aantal comisionisten over
stukken land (bijna altijd geërfd) waarop ze arbeiders laten werken tegen een bepaald percentage.
Dit percentage (commissie) is afhankelijk van wat de grondbezitter en de arbeider overeen zijn
gekomen en kan liggen tussen de 30 en de 50% van de opbrengst van het stuk land. De
comisionist laat voor zich werken en heeft daardoor alle tijd om op de Plaza de España met zijn
kameraden te filosoferen.
Uit de reisgids van Siepko, zie:  http://www.oceaanzicht.nl/








Plaza de España
De dorpsbewoners ontmoeten elkaar op het plein bij de kerk. Op het ernaast gelegen terras onder
de Indische laurierbomen wordt gezellig gekeuveld. Onberispelijk geklede bankbedienden
genieten van de koffiepauze. De oudere heren kijken ondeugend om zich heen. Jonge moeders
pronken trots met hun kleine.

Met de komst van de kinderen in de namiddag komt het plein pas echt tot leven. Tussen de
voetballende jochies krijgt een jong meisje haar eerste fietsles. Alleen wanneer de deuren van de
kerk open gaan en er een kist naar buiten wordt gedragen komt het kinderspel tot stilstand. Nadat
de met bloemen behangen zwarte auto de hoek is omgedraaid wordt het spel weer aangevangen
waar het eerder werd afgebroken. Bij de bron wordt door een vijfjarige met grote slokken de dorst
gelest om daarna weer snel verder te rennen. De oude heren die alleen voor de middagmaaltijd
en de siësta hun stoel hebben verlaten bekijken het allemaal belangstellend.
Uit de reisgids van Siepko, zie:  http://www.oceaanzicht.nl/




























Blauwe lucht met felle zon en scherpe schaduwen, zo zou het moeten zijn in Juli en augustus.


Zoals ik reeds op fb zei: "Als je van de duivel spreekt trap je op zijn staart"
 Deze morgen reeds bij het krieken van de dag; Blue skies nothing but
blue skies, all day long ..., en euh, het zal warm worden vandaag.

La Palma, Island for introverts.

***

La Palma is een eiland voor introverte mensen. Bij een introverte instelling is de energie naar
binnen gericht, op eigen gedachten en gevoelens. Het zijn rustige types die weloverwogen een
beschouwelijke hut bouwen op het strand. En zo'n echte Robinson Crusoe hut kom je af en toe
tegen op onze strandjes. Het is een spannende aangelegenheid om een hut te bouwen met hetgeen
ge vindt op het strand. Planning en probleemoplossing zijn zaken die je ontwikkelt bij het bouwen
van een strandkasteel. Ik ga er steeds vanuit dat het kinderen zijn die er een dagje mee zoet waren.
Maar misschien was het wel een dakloze die een onderkomen bouwde uit noodzaak? 

Begin negentiger jaren van verleden eeuw was hier in de haven van Tazacorte een  Nederlandse
visser. Co of Có (komt van Jacob of Nicolaas) was een vreemde eend in de bijt, hij was namelijk
de enige buitenlandse beroepsvisser. Hij had zijn jachtige leven in Nederland de brui gegeven om
hier op dit toen nog maagdelijke eiland zijn brood te verdienen met vissen. Het is hem uiteindelijk
niet gelukt, al heeft hij het toch een kleine tiental jaren uitgezongen.

Terug in Nederland kwam Co enkele malen per jaar op vacantie naar zijn geliefde eiland. Ik had
toen een boot en wij waren de perfecte combinatie. Hij was een geboren jager en ik was graag op
zee. Gedurende veertien dagen waren wij vanaf het krieken van de dag tot zonsondergang op de
oceaan. Mijn "Wanenonlie" had intussen een diepvriezer gekocht en 2 á 3 maal per jaar werd hij
volgestopt met allerlei soorten vis. Zij werd expert in het goochelen met scherpe messen en
hakbijlen om de vissen in moten te snijden.

Aan alle goede dingen komt een eind. Tijdens een zware storm zonk mijn boot en Co en ik, wij
zijn mekaar uit het oog verloren. Ik heb nu terug een boot, misschien word ik daardoor melig en
denk ik terug aan de tijd van toen. In die tijd was ik nog helemaal niet toe aan fotografie. Er werd
wel nu en dan een analoog fotootje geschoten, waarvan hier het gedigitaliseerde resultaat



Co met zwarte krullen en ik.




Blue fish



Een prachtexemplaar bluefin. Even Japan bellen, daar is de prijs van zijn gewicht goud waard.
In 2013 is er een recordbedrag voor de tonijn betaald. Een blauwvintonijn van 222 kilo bracht
tijdens een veiling in Japan 1,3 miljoen euro op.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwvintonijn



Sama

De Palmeros zijn altijd grote visliefhebbers geweest. Zoals het ook niet anders kon op een eiland
omgeven door de oceaan, was de opbrengst van de visserij een fundamenteel deel van het
dagelijkse voedsel. Ondanks de primitieve methodes die hier vroeger werden toegepast was de
visvangst altijd ruimschoots en gevarieerd. In de eenvoudige barak-restaurantjes kon men kiezen
tussen de veel voorkomende vissoorten zoals goudbrasem, papegaaivis, geitenbaars, witbrasem,
sardines, makreel, klipvis, chicharro, bicuda, alfonsiño, enz ... Onder de tonijnsoorten had men
(nu nog maar in veel mindere mate) de meest gevangen gestreepte tonijn, de witte tonijn en de
peto of wahoo. In de laatste jaren met het verschijnen van nieuwe en verwoestende manieren van
vissen, die tot een grote exploitatie van de visgronden hebben geleid, is de rijke en gevarieerde
maritieme fauna lanzaam kapot gemaakt. Onder het mom van een lokaal gevangen cherne
serveert men nu in dezelfde barak-restaurantjes (El Remo) ingevoerde Vietnamese diepvries
panga. En smullen maar

Een zwaardvis van zoveel meter en tig kilo ;-) De vis werd in de haven op de trappen van
de kade geslacht en grote stukken werden uitgedeeld aan de bewoners van El Puerto, die daar
oh zo blij mee waren. Dit gebaar kwam in ieder geval ten goede aan de tolerantie tegenover
vreemdelingen. Als zondagvisser mag men geen vis verkopen, maar uitdelen mag altijd

http://nl.wikipedia.org/wiki/Zwaardvis



Met een zaag de kop eraf.



Kop en ingewanden werden terug in de boot geladen om gedumpt te worden in volle zee.

Telkens ik naar Santa Cruz de La Palma moet, de hoofdstad van het eiland, rij ik voorbij het
natuurmonument "Risco de La Concepción". En daar staat zij bovenop de rand van de
uitgedoofde vulkaankrater. De antenne van de publieke radio- en televisie die in handen is van
Radiotelevisión Española (RTVE). Verder zijn er nog verschillende commerciële en regionale
zenders.



Voor meer info over:
La Palma Televisión -
Canal 11 La Palma -
Canal Ocho -
Zie bijlage.























De antenne is zo strategisch gelegen en de lucht is soms zó blauw dat de constructie met een
beetje fantasie doet denken aan een hedendaagse sculptuur. Een dankbaar onderwerp voor
enkele fotokes.








Hier versta ik geen snars van ;-)



Een liefdesverklaring van een Duitse resident of te wel van een Palmero die verliefd is geworden
op een Duitse toeriste. Wie zal het zeggen, er zijn natuurlijk nog andere mogelijkheden ;-)

Petrogliefen - La Zarza La Zarzita

Van al de eilanden van de Canarische archipel is La Palma zeer duidelijk het eiland waar de
meeste rotsinscripties zijn gevonden. Onder de overhangende rotsen van La Zarza en La Zarzita
zijn de meeste geometrische tekens gevonden, vooral spiralen, cirkels en meandervormen. Wat
de betekenis ervan aangaat tast men nog steeds in het duister en bestaan er veel theorieën en
vermoedens. In Ierland, Bretagne alsook verscheidene vindplaatsen in  Noord-Afrika, namelijk
het zuid-oosten van Marokko zijn er vele soortgelijke motieven gevonden die veel lijken op die
van La Palma.       



De petrogliefen van La Zarza en La Zarzita zijn herontdekt zo'n 60 jaar geleden. De foto's zijn
ook meer dan 20 jaar oud en heb ik gemaakt toendertijd met een analoge camera. In de gemeente
Garafia met in die tijd 2000 inwoners (In 2001 nog amper 1795) lag er weinig asfalt en de
rotsincripties lagen verscholen in de bossen. Geen GPS, geen wegwijzers, gewoon een landkaart
en zoeken en vinden. Tegenwoordig ligt "Het Parque Cultural La Zarza" aan een brede asfaltweg,
de LP-1 km53 (niet te missen). Een parking, een museum, entreegeld in euro's ;-) openingstijden
en soms veel volk. Desalniettemin is La Zarza voor gevoelige mensen nog steeds een speciale
mystieke ervaring. Het is de moeite waard je tijd te nemen gedurende de wandeling en de energie
te voelen die deze historische plaats nog steeds uitstraalt.

Couperen van vechthanen,
dit houdt in dat men de vlezige gedeelten van de kam, kin en oorlellen afsnijdt. Zo is de kans dat
de tegenstander op die plaatsen kan toehappen aanzienlijk kleiner en wordt een al te heftig
bloeden tijdens het gevecht voorkomen. Vroeger kregen de strijdende hanen vlijmscherpe stalen
sporen of mesjes aan hun poten (dit is nu verboden) zodat de verliezende partij het gevecht
meestal met de dood moest bekopen.



De jongens hadden zojuist hun lievelingsbeesten laten couperen bij een hanenkweker.
En fier dat ze waren ...
Meer lezen over vechthanen kweken in België, lees het artikel in bijlage.



Hanengevechten zijn verboden in België en Nederland zoals in veel westerse landen. Helaas
bestaan hanengevechten nog wel op de Canarische Eilanden, wat in de rest van Spanje verboden
is. Hanengevechten worden hier aanzien als regionaal cultureel erfgoed.



Op de Canarische Archipel zijn ongeveer 24 verenigingen waar hanen worden klaargestoomd
voor +/- 9000 bloederige gevechten. Elk jaar worden er diverse competities gehouden en zijn er
regionale kampioenschappen die op diverse webpagina's te volgen zijn.

Zon op zondag.

Albert II

 

Nature morte is dode of levenloze natuur. In feite onjuist want levenloze natuur is niet dood.
Deze stillevens behoren tot het ecosysteem, een gebied waar dieren en planten in verhouding
staan tot elkaar en hun omgeving. Een ruimte waarbinnen een uitwisseling plaatsvindt van
materie en energie tussen levende en 'dode' natuur. Planten nemen bijvoorbeeld voedingstoffen
uit de bodem en geven humus terug. Er is van nature een evenwichtssituatie die echter door
overbemesting (weeral de mens) verstoord wordt.

De vlaggen van "El Puerto" 










Vroeger stond er op de rotonde van El Puerto; "El Pescador". Een gegoten cementen sculptuur
dat een visser voorstelde.








Vissen en bananen waren de twee economische peilers van de gemeente Tazacorte.



"El Pescador" is nu vervangen door een replica van een bootje dat vroeger diende voor het
laden van de bananenboten die voor anker lagen in de baai van Tazacorte. In de klif op de
achtergrond zie je de grotwoningen die jarenlang dienst deden als vacantieverblijf voor hippies,
maar door de gemeente enkele jaren terug zijn gesloten tengevolge van de slechte hygiëne en
overlast voor het normale toerisme.



Het bootje heeft meer een toeristische uitstraling en oogt ook mooi. 


















Sinds einde mei heeft El Puerto een 'blauwe vlag' gekregen. Zie:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwe_Vlag
Dat wil zeggen dat het zwemwater zuiver en gecontrolleerd is door twee van elkaar
onafhankelijke laboratoria. Als men het strand van bovenaf bekijkt, merkt men dat het water
troebel is. Niet geschikt voor de vissen maar wel voor de mensen. Een der voornaamste criteria
voor het verkrijgen van een blauwe vlag is dat het zwemwater van uitstekende kwaliteit moet
zijn. Kwade tongen beweren nu dat de blauwe vlag gekocht is bij een Chinees ;-)



Nieuwe vlag van Tazacorte. Het blauw dat verwijst naar 'kust en visserij' is vervangen door een
mauve achtergrond. De groene streep die verwijst naar het agrarisch karakter van de gemeente
neigt iets meer naar het turquoise.

Het beschermde landschap Tamanca, iets meer dan 2.000 hectaren groot was oorspronkelijk
ingedeeld bij de Cumbre Vieja, maar heeft met een vernieuwde classificering een aparte status
gekregen. De lange strook langs beide zijden van de LP-2 in het zuid westen behoort voor het
grootste gedeelte toe aan de gemeente Fuencaliente maar heeft ook uitlopers in de gemeenten
El Paso en Los Llanos de Aridane.



De "vooruitgang" heeft aan dit beschermde gebied al meerdere malen willen knabbelen.
Enerzijds door het aanleggen van een weg tussen El Remo en Hotel La Palma Princess en
het inplanten van een golf ten zuiden van het dorpje Jedey anderzijds. Beide projecten zijn
tot hiertoe verhinderd en met de crisis voorlopig op de lange baan geschoven.


Tussen El Remo (waar ik sta om de foto te maken) en La Cueva de Las Hembras (in de verte
net voor de bananententen) is de grens van het beschermde gebied de oceaan. Het is doorheen dit
gebied dat men een verkeersweg wou aanleggen. 'Eens er een verbinding tot stand komt, zal de
rest wel volgen' oordeelde men, en zou de kust ontsloten worden voor het toerisme.







De strook "Paisaje Protegido Tamanca", tussen de bananententen en het dorpje Los Quemados
loopt helemaal door tot bijna aan de Vulkaan San Antonio, waar ik sta en waar een ander
beschermd natuurgebied begint, namelijk "Het Natuurmonument Los Volcanos de Teneguía".



Wijngaarden.
Landbouw op de middelhoge velden van dit gebied is duidelijk minder geworden, daardoor
breiden de pijnbossen zich de laatste jaren in snel tempo uit. Hier en daar zijn er nog goed
onderhouden wijngaarden. Het zijn meestal families die daar, hogerop de berg, het weekeinde
doorbrengen en barbecuen met een glaasje wijn is een van hun favoriete bezigheden.












Zoals steeds zijn er voor- en tegenstanders



In de meeste reisgidsen over La Palma wordt het beschermd landschap van Tamanca nogal
stiefmoederlijk behandeld. De LP-2 die doorheen het gebied loopt wordt al snel gebruikt om van
A naar B te rijden, mits even uit te stappen aan de miradors om enkele foto's te maken. Het is
nochthans mogelijk om mooie wandelingen te maken langsheen goed onderhouden wandelpaden,
maar de meeste toeristen rijden door naar meer spectaculairder oorden van La Palma. 


In 1987 heeft de regionale regering er weloverwogen voor gezorgd, een wet uit te vaardigen ter
bescherming van landstreken door ze te bestemmen als natuurgebieden. Nadien in 1994 heeft een
nieuwe classificering er voor gezorgd dat "Tamanca" werd beschermd als landschap. Hier en daar
staan er nog bouwsels en ruïnes van voor de wet. Om die te restaureren ben je aan strikte regels
gebonden. 


Het gebied waar men de golfterreinen wilde inplanten.



Hogerop zijn de lava stromen bedekt met pijnbossen die ondanks de bosbranden van de laatste
tientallen jaren enorm zijn uitgebreid. Misschien zijn het de lavastromen, de frequente lage
bewolking en de dreiging van de bosbranden, de redenen dat dit landschap gevrijwaard is
gebleven van de bouwwoede.












Op deze beschermde berghellingen liggen de historische lavastromen van de vulkanen Tahuya
(1585) en El Charco (1712). Deze lavastromen hebben ten zuiden van Puerto Naos, Charco Verde
en El Remo terassen gevormd waarop heden intensief bananenteelt wordt bedreven.


Een groot gedeelte van deze streek bestaat uit lavastromen over oudere lavastromen.

Begroeing langsheen de LP-4 via Hoyo Grande naar de Astrofísico.

***

De top van het eiland is te bereiken langs twee kanten. In het oosten via de LP-4, iets ten noorden
van Santa Cruz de La Palma. Een interessante weg met mooie vergezichten over de hoofdstad.
En in het westen (daar waar de meeste slimme toeristen verblijven, meer kans op zon) ook via de
LP-4 maar aan de afslag in Hoyo Grande naar boven. Mijn préféré of lievelings weg naar de
astrofísico. De steile en kronkelige weg veranderd in de maanden mei en juni in een fascinerend
geel landschap van de bremsoort Codeso genaamd. Het is een endemische Palmese soort  met
een intense bloeiwijze en komt voor tot boven de boomgrens.

Honderdduizenden tonnen plastic afval drijven rond in de oceanen. Lange tijd werd aangenomen
dat plastic niet afbreekt in het milieu. Niets is minder waar, zeggen Japanse onderzoekers:
plastics breken wel degelijk af en daarbij komen grote hoeveelheden giftige stoffen vrij.




Plastic wordt een steeds groter probleem. Van het vuil in oceanen is 60 tot 80 procent plastic,
en dat percentage stijgt. Wetenschappers spreken steeds vaker over enorme plastic 'eilanden'
in de oceanen, gevormd door ontelbare stukjes plastic die door verschillende zeestromen naar
elkaar toe drijven.



Plastic vormt een groot gevaar voor dieren die in en rond de zee leven, zoals zeeschildpadden,
zeevogels en vissen. Ze zien het plastic aan voor voedsel en stikken of worden vergiftigd. Ook
kunnen dieren sterven van de honger omdat microdeeltjes plastic zich in de darmen ophopen en
een vol gevoel geven.



Het plastic afval is jaarlijks verantwoordelijk voor de verstikking en verdrinking van vele
honderdduizenden vogels, zeezoogdieren en vissen die het plastic eten of erin verstrikt raken.
Maar er dreigt nog een ander gevaar van de zogenaamde ‘plastic soep’ in zee, waarschuwen
Japanse onderzoekers. En dat is het effect van de diverse chemicaliën die uit de plastics in het
milieu lekken.



Een nieuw gevaar vormt de chemische stof Bisfenol A (BPA), afkomstig uit de veelgebruikte
harde plastics polycarbonaat en epoxy. BPA verstoort het hormonale evenwicht van mensen en
dieren en kan onvruchtbaarheid en mogelijk ook bepaalde vormen van kanker veroorzaken.



Een bedreiging voor onze kustgebieden. Het zeewater en de koraalriffen kunnen bijvoorbeeld
vervuild worden met pesticiden uit de landbouw of afval uit rioleringen. Bodemdeeltjes in de
zee vertroebelen het water en leggen een 'filmpje' over het koraal. Hierdoor verstikken de
koraalriffen.








Voor koraalriffen leidt vervuiling tot 'verbleking' (bleaching). Verbleking verwijst naar de kleur
van afgestorven koraal. Koraaldiertjes leven in een gezonde situatie nauw samen met algjes.
Maar zodra de omgeving van deze algjes verstoord raakt, maken ze te veel voedingsstoffen en
giftige stoffen aan.



Het koraaldiertje stoot het algje uit zelfbescherming af en trekt zich terug in een schijndode
toestand. Het groeit niet meer en plant zich niet meer voort. Duurt deze situatie te lang, dan
sterft het koraal ten slotte af en blijft alleen het witte, dode kalkskelet over.



Het bestaan van de kunststofarchipel werd reeds voorspeld in 1988. Deze voorspelling was
gebaseerd op experimenten gedaan door onderzoekers in Alaska tussen 1985 en 1988, waarbij
de hoeveelheid drijvend plastic in zee werd gemeten. Bij dit onderzoek bleek de concentratie
van zeeafval extra hoog te zijn in gebieden waar zeestromingen elkaar kruisten. Gebaseerd op
bevindingen in de Japanse Zee berekenden de onderzoekers dat soortgelijke situaties in de
Grote Oceaan tot de formatie van enorme hoeveelheden afval konden leiden.



In het noordelijke deel van de Stille Oceaan drijft een gigantische berg afval rond. Dit ‘plastic
eiland’ is ruim twee keer groter dan Texas. Oude plastic flessen, tassen, wegwerpaanstekers,
jerrycans en speelgoed worden door oceaanstromingen aangevoerd en gevangen in de North
Pacific Gyre. En zo zijn er wereldwijd nog meer van deze ‘plastic afval gyres’. Hier blijft het
afval eindeloos ronddobberen, terwijl het onder invloed van zonlicht uit elkaar valt en afbreekt.



Deze kunststofeilanden bevat een van de hoogste concentraties van plasticdeeltjes in water ter
wereld. Als gevolg daarvan is het een van de plekken waar veel onderzoek wordt gedaan naar
de effecten van fotodegradatie van plastic. In tegenstelling tot afval dat verdwijnt door
biodegradatie, blijft afval dat door fotodegradatie verdwijnt altijd bestaan uit polymeren,
zelfs wanneer het wordt afgebroken tot moleculair niveau. Door het zout zeewater en
ultraviolet licht valt het plastic uiteen in heel fijne snippertjes, die in een voedselketen
kunnen worden opgenomen.

Elke bezoeker van  Puerto Naos, het toeristenoord aan de westkant van het eiland, kent de lelijke
weg doorheen de bananenplantages naar "Playa de Los Guirres". Om deze weg een beetje
aantrekkelijker te maken is men begonnen met de toegangspoortjes tot de bananen finca's te
schilderen in felle kleuren. Het zal wel niet de bedoeling  geweest zijn, maar met een beetje
fantasie rijdt men doorheen een expositie van 'Colorfield Paintings'. 

Colorfield Painting is een variant binnen de abstract expressionistische schilderkunst in de
Verenigde Staten. Er wordt gewerkt met kleurvlakken of kleurvelden om een meditatieve
stemming te wekken bij de kijker. De nadruk wordt gelegd op grote eenkleurige vlakken, om op
die wijze aan het fenomeen kleur een zo groot mogelijke uitdrukkingskracht te geven. Mark
Rothko ontwikkelt al in 1947 deze formule, waarbij hij verklaart "Ik streef ernaar ingewikkelde
gedachten eenvoudig weer te geven." Vierkante of rechthoekige vlakken, in egale kleuren en
onderling verschillend in hoogte of breedte, worden zodanig op doek gebracht, dat ze in
eindeloosheid lijken te zweven en de indruk wekken niet te worden beperkt door de begrenzing
van het doek.
 
 



Een van de bekenste Colorfield meesters is : http://nl.wikipedia.org/wiki/Mark_Rothko




























Naast abstract expressionistische schilders als Clyfford Still, Rothko en Barnett Newman worden
ook kunstenaars die gerelateerd zijn aan de post-painterly abstraction tot de kleurvlakschilders
gerekend. Tot de belangrijkste behoren Morris Louis, Kenneth Noland, en Jules Olitski.

Een verwant kunstenaar is Josef Albers, die uit het Bauhaus kwam, en vanaf 1950 een reeks
Hommage aan het vierkant creëerde.

Andere colorfield-meesters zijn Edward Avedisian, Richard Diebenkorn, Sam Francis, Helen
Frankenthaler, Al Held, Hans Hofmann, Ellsworth Kelly, Robert Motherwell, Larry Poons, Ad
Reinhardt, Frank Stella, Larry Zox.

Zon-dag

Belevenissen in de tuin: een oliekever.

Zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Oliekevers