DE KERKTOREN VAN EL PASO

Een  van de redenen waarom er op de kuststroken zoveel landschaps-ontsierende
bananenplantages overdekt met plastic staan, is de wind.













Nog een oorzaak waarom de bananenplanten omvallen is een worm (lokale benaming roca) die de
wordtels opvreet. De bananenboom is niet meer verankerd in de grond en met het minst zuchtje
wind valt hij om. Een van de redenen waarom er veel gebruik wordt gemaakt van insecticiden.



Op een eiland waar de economie meer dan 80% afhangt van het verbouwen van bananen vindt
men de met plastic overdekte plantages (die een doorn in het oog zijn van de toeristenindustrie)
van ondergeschikt belang. Waarschijnlijk een van de redenen waarom de lokale bevolking hier
op het eiland nog steeds in de meerderheid is. Dit is op bv. Lanzarote niet meer het geval.

Rondslenteren in de haven van Tazacorte.
 
Sinds ik mijn bootje heb, vertoef ik natuurlijk vaak in de haven. Als ik niet ga varen, kuier ik wat
rond en maak kiekjes. De haven van Tazacorte staat bekend als een relatief rustige haven waar
veel bewoners 's morgens komen joggen en ook wandelen. Voor de meeste toeristen beperkt het
bezoek aan de haven zich tot een rondvaart op de oceaan op zoek naar dolfijnen. 

Sinds enkele jaren is de haven uitgegroeid van een kleine vissershaven tot de belangrijkste
jachthaven van het eiland.

Na de zware labeur ;-) van het aanmeren gisteren, zijn we nog even de oceaan op gevaren.


















El Puerto de Tazacorte, in de volksmond "El Puertito".




Hier kan men bijna het ganse jaar door zwemmen in de oceaan.









I proudly present you my "Wanenonlie".














En zo heb ik heel lang geleden iemand gevonden om samen mee in zee te gaan

Zaterdag ll waren we met de grote boot gaan spelen, weliswaar alleen maar foto's genomen van
het cruiseschip. Eergisteren (zondag) zijn we met de kleine boot gaan spelen. Aan de afmetingen
van een nieuwe boot moet je wennen, bootbeheersing noemen ze het. Mijn vorige boten waren
sloepen t.t.z. zonder cabine. Met zo'n opbouw is het toch een beetje anders varen. Als er bij het
aanleggen  wind staat moet je rekening houden met de cabine die fungeert als een zeil. Dan moet
men wat meer manoevreren, laveren, besturen en een ietsepietsje meer of minder snelheid enz...
Met tweeën aanmeren is bijna nooit een probleem. Nog een tijdje meer expertise opdoen en het
aanleggen zal alleen ook wel lukken. 

Ervaring is de optelsom van alle vergissingen die je hebt begaan.
  



























Terug opnieuw.









Deze keer met foto's genomen vanaf de overkant van de aanmeerstijger.














Het gaat goed




Perfect aangemeerd




De foto's zijn gemaakt door mijn "Wanenonlie". Zij heeft ook enkele filmpjes gemaakt, 'Zo kan
ik achteraf bij het bekijken, leren van mijn fouten' vertelde ze mij

Verleden week zaterdag lag er een cruiseschip in de haven van Santa Cruz de La Palma.
Het is steeds indrukwekkend zo'n immens hotelschip te zien liggen aan de havenpier.



Vanuit de auto al een glimp opvangen




De Adventure of the Seas is een cruiseschip van Royal Caribbean International.








De "Adventure of the Seas" is geen reguliere bezoeker van de Canarische Eilanden. Normaal
vaart hij rond in de Caraïben, zie bijlage ... 


















Het schip kan zeker 3.800 passagiers en 1.385 bemanningsleden vervoeren over zee.
De maximumsnelheid van het schip is 24 knopen (wat ongeveer gelijk is aan 40,7 km/u).

De zon op zondag.

Enkele voorbeelden van en of het ontstaan van lenswolken op het eiland.

Meer over Altocumulus lenticularis of lenswolk zie hier of in bijlage :

http://nl.wikipedia.org/wiki/Altocumulus_lenticularis

Verwar de blauwbaard hagedis niet met de gekko. De hagedis is overdag actief om zijn buik vol
te eten, de gekko ontwaakt wanneer de hagedis gaat slapen. Pas wanneer de avond valt verschijnt
stilletjes de gekko op de muren en plafonds met zijn grote zwarte kraalogen en poten met een
ingenieus soort zuignappen. Met alle geduld van de wereld jaagt de gekko op vliegend vlees,
terwijl hij af en toe lachende geluidjes maakt waaraan de gekko zijn naam heeft te danken
(hé-khó, hé khó). Het vertederende diertje houdt het huis vrij van mugen, kakkerlakken en
vliegen, maar laat hier en daar op de muren wel eens een poepje achter, wat voor een enkele
schoonmaakster een reden is om een helse heksenjacht te ontketenen op deze nuttige nachtbraker.

Uit de reisgids van Siepko, zie: http://www.oceaanzicht.nl/






































Gekko's zijn eierleggend. In huis gebeurt het wel eens dat een gekko haar eieren (meestal twee)
aan de achterkant van een kaderlijst plakt. Daar de gekko's geen broedzorg kennen moeten de
pasgeborenen die uit het ei kruipen al direct voor zichzelf zorgen en ook uitkijken voor de
ouderdieren, omdat deze geen verschil maken tussen een insect en hun nageslacht. Gekko's zijn
vrij kannibalistisch. Zo vindt men al eens tijdens de schoonmaak piepkleine verdroogde gekko's
achter een lijst, kast of raamwerk.

De gemeente Tazacorte telt 5559 inwoners (2011) en de bewoonde kernen bestaan uit twee
gedeeltes. De haven en het daarnaast gelegen gehucht met strandje van "El Puerto" in de
volksmond El Puertito genoemd. Honderd meter hoger ligt het dorpje Tazacorte, bekend als
El Pueblo de Tazacorte. 

   Iedereen is het er over eens dat Tazacorte het zonnigste klimaat heeft van gans Europa. 
Als de passaatwolken het hele eiland bedekken is er zon in Tazacorte
 

Kantvissers.

Je hebt zo van die momenten dat je met je camera op het juiste tijdstip en de juiste plaats bent om te schieten.


Één foto vandaag maar een goeie, al zeg ik het zelf  

Het ontstaan van een dennenappel.

Zondagsmorgens gaan we al eens slenteren over de nieuwe promenade in Puerto Naos. Op het
strand was er een visserswedstijd aan de gang. Voor sommige mensen is zeevissen vanaf het
strand het leukste wat er is op visgebied. De strandvissers zijn  tegenwoordig geweldig
geëquipeerd. Als je wil weten wat de uitrusting van een strandvisser tegenwoordig behelst,
zie hier of in bijlage: 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sportvissen









Wie bespioneert wie










Tegelijkertijd namen we ook poolshoogte van de verfraaingswerken aan de nieuwe boulevard. 

Zo zag de bestrating er uit vóór de verfraaingswerken.









De oude plavuizen worden netjes bedekt met de nieuwe.




Zo ziet de nieuwe bestrating er uit.




Dag dag... nieuwe promenade

De mysterieuze "Twilight zone"

De beste uren op zee zijn 's morgens vroeg of in de late namiddag, de zon staat laag en is niet
meer zo heet, want met de lola in het zenith is het geen pretje. Met een beetje geluk zijn er
passaatwolken en is het aangenaam vertoeven op zee. 
 
































Vuilstortplaats - Vroeger was het verwijderen van huisvuil en afval een simpele zaak. Het
huisvuil werd gewoon door de vuilophaaldienst vanaf de klif (zie pijltje) rechtstreeks naar
beneden gekieperd de oceaan in. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig van verleden eeuw
werd deze manier van vuilstorten een last voor de omgeving, een gevaar voor de gezondheid en
een blaam indien men het toerisme wilde aantrekken. Men heeft toen deze stortplaats gedempt
met zand en puin er over heen te storten en zo aan het oog onttrokken. Op dezelfde wijze werd
een vuilstortplaats in de Barranco de Las Angustias gedempt.  



Wat kan men zoal vangen buiten de gebruikelijke bonito, tonijn of peto (wahoo) en af en toe een
zwaardvis. Een lekkere sama, mero en alfonsiño. Deze laatste is mijn visje préféré



Terug naar de haven voor dat de zon ondergaat en het donker wordt.




Popeye Catalufa Soldiersfish - Lokale naam "pikente" (ik weet niet of het juist geschreven is en
heb er op het 'net' niets van teruggevonden). Zoals de alfonsiño behoort hij ook tot de catalufa
familie. Het is een vis die rond het eiland dieper water opzoekt. Men kan hem vangen op dieptes
van 200 meter.



De alfonsiño heeft groter ogen en minder stekels en graten, maar van smaak zijn de beide vissen
bijna hetzelfde.

Af en toe gingen we de voorbije zomer op zondag poolshoogte nemen van de vernieuwing van
de boulevard van Puerto Naos. Werken die op mij een grijze, kleurloze en nutteloze indruk
nalieten. Een openbaar werk dat veel geld heeft of zal (ge)kost(en) want ik lees dat het geld nog
van Madrid moet komen, en absoluut niet het beoogde effect heeft opgeleverd. Let wel, ik vind
het prima als mensen een andere mening hebben, maar dit is mijn plek waar ik onafhankelijk mijn
gedachten ventileer.

Wat me wel aantrok waren de restauratiewerken aan het kasteeltje bij de laurierboom. Dit
gebouwtje is een van de eerste vakantiewoningen die als buitenverblijf gebouwd werden in
          Puerto Naos. Na grondige restauratie is het terug een pareltje op de boulevard.           








Antieke foto van het kasteeltje (begin 20ste eeuw). Toen kwam de oceaan tot aan de rots waar
het kasteeltje op gebouwd is. Nu loopt de boulevard er voor en in de winter, bij springtij en hoge
golven, is er vaak aanzienlijke schade.
Foto: http://emendezalvarez.blogspot.com.es/



Grondige restauratie. De bogen zijn gebouwd met rode baksteen van gebakken klei, een
zeldzaamheid op het eiland.


















Voor de grap maakte mijn 'Wanenonlie' een foto van me, alsof ik mijn pand betreed. Het was dan
nog de verkeerde voordeur

Het haventje van Puerto Naos is in feite niets meer dan een trailerhelling voor de tewaterlating
van motorbootjes, kano's en kajaks.




In de zomer liggen er voor het strand van Puerto Naos meerdere bootjes en het is, anders dan
in de haven van Tazacorte, gratis. In de maand juni worden er voorbereidingen getroffen om
dit gebeuren veilig te begeleiden.

















De betonnen blokken noemt men hier "muertes" letterlijk vertaald 'sterfgevallen'. Dit zijn dode
gewichten die als aanhechtingspunt worden gebruikt voor de meer- en andere boeien.



Diegenen die alleen in het weekend hun bootje tewaterlaten varen uit tussen de gele boeien met
aan het eind groen aan stuurboord en rood aan bakboord.









Daar het strand van Puerto Naos ook wordt gebruikt voor andere activiteiten zorgt de afbakening
met gele boeien van de in en uitgang naar de trailerhelling voor de veiligheid van de zwemmers. 

De schijfcactus (ook wel vijgencactus) komt oorspronkelijk uit Mexico en is een echte 'survivor'.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Opuntia





De schijfcactus, een harnekkige overlever met op de achtergrond Las Breñas en Mazo.







I'm a survivor









Luciano is hier geweest




Het oud gedeelte van de schijfcactus wordt in de loop der jaren een bruine houtachtige stam met
vertakkingen. Om plaats te maken in de tuin hakt men ze in stukken en gooit ze op een hoop. In
korte tijd ontspruiten er jonge groene schijfjes. 




Omdat de schijfcactus bekend staat als een overlever zowel na bosbrand als in zeer arme en
droge grond heeft men in een afgedankte zoutpan een test gedaan. En ja hoor! De schijfcactus
gedijt prima in de zoute grond.



Wat ik me afvraag is, waarom men zoveel moeite doet om de schijfcactussen op deze plaats te
laten groeien, De cactussen staan hier overal langs de wegen. De vruchten die erg lekker zijn,
hebben bijna geen economische waarde en de schijven die weliswaar in Mexico als groenten
worden gekookt worden hier op het eiland niet gegeten.








Het verdroogde skelet van een cactusschijf. Sommige kunstenaars gebruiken de harde delen en maken er juweeltjes van.

Gisteravond gaan varen en tijdens het vissen even in de Cueva Bonita (mooie grot) geweest.
De grot wordt ook wel 'Cueva de Colores' (grot van de kleuren) genoemd.    



Foto genomen doorheen de plexiglas ruit van de cabine.  



We komen dichterbij en het wordt spannend ;-)



Het ondiepe water bij de ingang van de grot is gevoeliger voor blauw licht.



Nog even naar boven kijken naar de prachtige kleuren van de klif. Men weet niet waar eerst kijken ;-)




Het Beste moment om de Cueva Bonita te bezoeken is tijdens zonsondergang. De rode stralen
van de lage zon spelen dan met het water en het plafond in de grot en trakteren je op een waar
festijn van kleuren. De grot is dan op z'n adembenemenste best. Dit verschijnsel is moeilijk te
vangen in foto's, daarom ben ik iets vroeger in de grot gegaan, wel gebruikmakend van het licht
maar niet van het geflikker op het water dat sterke en scherpe schaduwen geeft op de foto's.








In januari 1997 zijn er twee mensen omgekomen tijdens een toeristische vaartocht in de Cueva
Bonita. De roekeloze kapitein vaarde de grot binnen met een deining tot zes meter hoge golven.
Toen er zo'n hoge golf de grot binnenkwam crashte de boot tegen de rotsen. De kapitein en een
vijftigjarige Duitse vrouw overleden ter plekke. Zeven andere toeristen overleefden de ramp en
hebben een dag en een nacht op het kleine strandje in de grot zitten wachten op hulp. Door de
konditie van de deining kon men de grot niet invaren en evacuëren. Duikers hadden wel
geprobeerd hulp te bieden. Met het licht de volgende dag werden de zeven gered en geëvacueerd.
Een oudere man had gebroken ribben en een meisje van vier was onderkoeld. 












De grot heeft een ingang en een uitgang maar deze laatste is niet voor ons bestemd, alleen voor bootjes zonder cabine.



















Vanuit de haven van Tazacorte vertrekken dagelijks vier boten. Een gerestaureerde en
omgebouwde oude schuit die ooit nog krabben heeft gevangen op een Duits wad. Een catamaran
met in de boegen vensters om de onderwater flora en fauna te bewonderen. De "Fantasy", een
snelle boot met doorkijkbodem en twee suppersnelle Inia ocean explorers, een soort extra lange
zodiac. Met deze boten kan men wanneer de omstandigheden het toelaten de Cueva Bonita
bezoeken. Kaartjes voor de avontuurlijke oceaantochten zijn te verkrijgen in de haven.
Vaarschema's en prijzen zijn net zo veranderlijk als het weer in Nederland en België ;-)


Behoedzaam draait mijn vriend de boot en varen we langzaam terug naar buiten om verder te
gaan vissen op de oceaan.

Vroeg op weg naar de luchthaven voor het eerste vliegtuig naar Tenerife, maar met zo'n mooie wolkenformaties haden wij bijna ons vliegtuig gemist.