ZONSONDERGANG - ISLA LA PALMA

Nee! Het is geen komkommertijd met de bloemekes uit mijn tuin ;-). Dit is werkelijk een ééndaagse schoonheid.

De bloemen van deze tropische cactus zijn befaamd als "Koninginnen van de nacht". De bloemen openen

zich tijdens hun glorieuze nacht en blijven tot 's morgens tegen de middag geuren. Met de zon op de middag

vallen ze slap, verwelken 'rapido' en vallen een dag later reeds verslenst op de grond.

***

***

De kroonbladeren zijn zuiver wit. In het centrum bevinden zich roomkleurige meeldraden met gele stamper.

De bloem wordt hier bij ons in de vroege uurtjes bestoven door de bijtjes.

***

***

***

***

Helipad in sight, clear to land

***

Het onverhard pad naar de betonnen cirkel was afgesloten voor auto's. tevoet kon je er wel doorheen. Al een

hele tijd had hier geen 4x4 meer gereden. Het pad door het oude lavaveld in dit wijde dal was mysterieus.

Hier en daar stonden lavasculpturen die reeds meer dan 500 jaar de wacht hielden. De wind liet de wolken

krijgertje spelen. "Het is hier met een stevige wind uit alle richtingen geen sinecure om met een helikopter te

landen." Dacht ik zo. Het was koud maar de wandeling leverde wel intrigerende fotobeelden op. Een kilometer

verder kwam ik bij een poort die wagenwijd open stond. Geen borden met verboden toegang (Prohibido).

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Waarom dit helikopter platform hier is gebouwd is mij nog steeds een raadsel. Geen andere voorzieningen.

Het enige dat ik mij kan inbeelden is dat een blushelikoper in moeilijkheden hier eventueel veilig kan landen,

weg van de hoogspanningslijnen op de hoogvlakte.

Een van de indrukwekkenste fenomenen op het eiland La Palma is de wolkenwaterval over de bergrug van de

Cumbre Nueva. 's Morgens spelen de wolken daar krijgertje en proberen een wokenwaterval te formeren.

Soms is de wolkenval er dagen na mekaar als creme fraiche op een taart, maar er zijn ook dagen van blauwe

hemel. Dan is het moment er, om over de bergkam van de Cumbre Nueva te wandelen. Je wordt beloond

met de mooiste vergezichten over de vallei van Aridane. Terwijl ik daar genoot van het spel der wolken en me

voelde als een vrije vogel in de lucht, zag ik beneden mij de lavastroom uit de historische vulkaan Tacande

(tussen 1470 en 1490). Midden deze donkere vlek was er een wit punt. Een heliplatform in de middle of

nowhere? Mijn nieuwsgierigheid was gewekt! Morgen ga ik daar beneden op onderzoek uit ;-)

Foto genomen vanaf 'Torre Del Time'. Rechts boven de vulkaan Tacande.

***

Vanaf El Time met de stad Los Llanos de Aridane op de voorgrond en in de verte El Paso.

***

***

***

Tussen de twee vulkaanheuvels in de verte wonen wij.

Pijl rechts onder, het wit punt. Heliplatform? 

***

Ik zie daar in de lava paden lopen naar het wit punt. Ze staan niet op mijn kaart. Ben benieuwd

Christo was hier

***

http://nl.wikipedia.org/wiki/Christo_Vladimirov_Javacheff

Bananen inpakken als kunst

Wij verpakken bananen op La Palma

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Ergens aan de ruige steile kust van Puntagorda is er een geitenpad steil naar beneden. El Palito staat niet op

mijn vrij recente freytag&berndt kaart (1:30.000) en ook niet in de door mij geraadpleegde reisgidsen. Het

steile pad langsheen de klif ligt iets ten zuiden van het haventje Punta Gorda (dikke punt). Toen ik de daling

inzette zag ik dat het pad 1 km. lang was op 500 m. loodrecht naar beneden. Na een stuk dalen was er een

poortje dat zorgvuldig geopend en gesloten moest worden zodat geen geitjes konden ontsnappen. De geiten

hielden me gezelschap tot aan de eerste grot. Het was alsof ze me uitnodigden om een kijkje te nemen bij

hen thuis in de hoop dat ik wat lekker vers groen bij me had. Een geitje begon zelfs aan mijn broek en veters

te knabbelen. 

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Ik zette de daling verder zonder geitjes die het voor bekeken hielden en in de koelte van de grot bleven.

Toen ik voorbij een tweede grot kwam zag ik op mijn zak-hoogtemeter dat ik al 300 meter gedaald was.

"Ik kreeg het op mijne H...h...asem!" (Antwerps dialect en niet medische term voor 'Tot hier en niet verder'.

Vergeet niet je moet nog terug omhoog!)

Vanuit deze grot was er een prachtig uitzicht over de ruige westkust van het eiland. Gelukkig had ik mijn

rugzakje met koffie en koekjes bij me. Ik voelde me een koning te rijk. Een echte Mencey (Guanchen-koning).

***

***

***

***

Tijdens de klim terug naar boven, wederom met de geiten, bleven ze telkens staan wachten en keken

verontwaardigd waarom ik achterbleef. Alsof ze de oude bok uitlachten met z'n talloze rustpauzen ;-)

***

***

Foto onder: Voor de veiligheid!

ZON - dag

***

***

Aan de oostkant van het eiland ziet men de zon alle dagen opkomen maar niet steeds met "rozengeur en

maneschijn". Soms wordt het gewoon licht ;-)

***

Voor bewoners van niet door het weer verwende landen zijn de herfst en de winter op La Palma een mooie

tijd met aangename temperaturen om een vakantie door te brengen. Het drukste bezoek door de noord

Europeanen is van november tot na Pasen. Daarna wordt het stil tot juli, met augustus als topmaand voor de

Spaanse vakantiegangers. De mooiste tijd om te wandelen en te genieten van de flora op het eiland is juist in

die stille tijd namelijk de lente. Na de regens zijn de landschappen fris en groen en bloeien de meeste

planten. De natuur is dan op z'n best. Uit de meteorologische statistieken van de Canarische Eilanden blijkt

dat het weer niet altijd bestendig is. Piloten van Transavia vertelde me dat ze nog nooit La Palma hadden

aangevlogen zonder bewolking en dat het noord-oosten steeds in een wolkendek gehuld was. Natuurlijk, als

de zon alle dagen de ganse dag zou schijnen, dan was het hier ook niet om uit te houden. Toch zou ik op

sommige dagen de wind wel wat minder hard willen laten waaien. Als op een dag het weer niet aan je

verwachtingen voldoet, zullen de Palmeros je met grote stelligheid verkondigen dat mañana de zon schijnt.

En vaak hebben ze nog gelijk ook! De Canarische Eilanden laten zich graag de eilanden van de zon noemen,

maar de zon laat aan de oostkant van La Palma vaak verstek gaan. Ondanks dat is er steeds wel ergens zon

aan de westkant van het eiland.

San José met links de luchthaven van La Palma.

***

SPC de luchthaven Santa Cruz de La Palma. Het eerste vliegtuig van de dag moet nog landen.

***

Het wordt lichter...

***

San Pedro

Af en toe wat meeuwen schieten op zee. Ik vraag me af of het verboden is. Ik vind het zo leuk om te doen

(grapje)

***

***

***

***

***

Urban Exploration

UrbEx

Urban exploring, urbex of UE is het bezoeken en fotograferen van meestal verlaten gebouwen en

omgevingen die doorgaans voor het publiek niet opengesteld zijn.

***

Deels voor de kick en deels voor het uitzicht heb ik de vulkaanheuvels van de vallei van Aridane beklommen

om foto's te maken. Het gaf me een gevoel een explorer te zijn. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt om

verder te exploreren. Het eiland ligt natuurlijk niet bezaaid met Urbex locaties zoals op het vaste land. Ik ken

wel enkele locaties, maar... het is een sport voor de Urban Explorer om een unieke urbex locatie te vinden en

de gouden regel is dan ook: geef niet zomaar het adres van een locatie weg. Dit met name omwille van het

selectief of geheim houden en het beschermen van een locatie tegen materiaaldieven en vandalen.

***

Het was nog vroeg in de ochtend de zon kwam nog maar net piepen boven de bergkam. Dit is ook het beste

moment om aan 'urban exploring' te doen, er was nog niet veel volk op de been en kon ik ongestoord mijn

'werk' doen

***

Af en toe komt men wel een verlaten bouwval overwoekerd met onkruid tegen. Bij het betreden van deze

ruïne voelde ik de aanwezigheid van entiteiten, energieën (grapje). In ieder geval hield ik mij aan de

ongeschreven regelgeving van de Urban Explorer, "Laat slechts voetstappen achter, neem slechts foto's mee"

Verwonderlijk maar ruïnes staan meestal op uitzonderlijke locaties.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Normaal moeten de washingtonias (ook wel Mexicaanse waaierpalm genoemd) alle jaren gesnoeid worden,

ttz het verwijderen van de droge bladeren die een baard of een rok vormen rondom de stam. Dit werk wordt

steeds uitgesteld. De laatste keer was in october 2011! Er hingen dus fameuse baarden aan. Er zijn mensen

die de baarden of rokken mooi vinden en ze laten staan. "In den beginne" toen de palmen nog klein waren

deed ik het zelf. Eerst vanaf de begane grond, dan op een ladder, maar dat is al lang niet meer mogelijk.

Sommige washingtonias zijn om en bij de 15 meter hoog. Je hebt dus een professionele palmensnoeier nodig

die de klus komt klaren. De man heeft vijftien washingtonias gesnoeid in één dag tijd. Ongelooflijk lenige en

sterke gast! Nu nog zestien Canarische palmen snoeien, maar dat is voor een andere keer.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Gedumpte autobanden (5)

Voor sommige mensen is de ontluikende natuur blijkbaar de ideale plek om gratis, gemakkelijk en

gewetenloos van hun versleten autobanden af te komen. Af en toe vindt men ander de rotzooi zoals een

stoel, een matras of bouwafval maar autobanden spannen de kroon. Even een bosweg inslagen de versleten

banden uit de auto slingeren en wegwezen en ze blijven daar liggen tot in de eeuwigheid. 

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Autobanden project 2010 (1)

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1293499268&stopdatum=1293585668

***

Autobanden project 2011 (2)

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1303582201&stopdatum=1303668601

***

Autobanden project 2012 (3)

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1330996858&stopdatum=1331083258

***

Autobanden project 2013 (4)

https://blog.seniorennet.be/wim_del_arte/archief.php?startdatum=1384823356&stopdatum=1384909756

***

Uitbreiding van de haven van Bombilla (Ampliación del Puerto de Bombilla)

Bombilla (letterlijk vertaald Gloeilamp) is een gehucht aan de kust met voor het grootste deel eenvoudige

huisjes langsheen stoffige straatjes. Net een mini favela maar dan zonder criminaliteit, drugshandel of

gewapende bendes. In de zomer vanaf +/- eind mei tot eind september liggen er bootjes voor de kust aan

'muertes' (betonnen gewichten). In de jachthaven van Tazacorte is het liggeld voor een bootje gewoonweg

voor veel mensen onbetaalbaar. Hier voor de kust van Bombilla is het een ganse zomer gratis en kunnen de

vissers toch alle dagen de zee op om een maaltje te vangen.

***

In de winter van 2010 heeft een brutale golf een stuk steiger weggeslagen en die wordt nu met veel

gepalaver door de 'vecinos' buurtbewoners hersteld. Ik vermoed dat er ook een stuk politiek cliëntelisme

een rol speelt, kleine gunsten in ruil voor stemmen.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

ZON-dag

***

***

Selfies op de langste dag van het jaar.

***

***

***

***

***

Als ik eens vroeg uit de veren moet om naar de luchthaven te gaan vertrek ik een uurtje vroeger en rij naar

de rand van de krater die deel uitmaakt van een oude vulkaanstructuur met de naam Risco de La Concepción.

Ik heb dan een thermos bij me om daar te genieten van de koffie en het schitterend uitzicht met blik op

Santa Cruz de La Palma. De halve vulkaankrater is landschappelijk verbonden met de hoofdstad. Het is alsof

de stad als rode hete lava uit de vulkaan vloeit. 

***

Regen op komst

***

's Nachts komt de vulkaan tot leven.

***

***

Santa Cruz de La Palma ontwaakt

***

Verleden week slenterde ik aan de rand van het bos, vandaag maak ik een wandeling in het donkere bos.

En donker is het! De stammen van de Canarische pijnbomen zijn zwart geblakerd door de brand van enkele

jaren geleden, maar voor de rest is er veel nieuw groen en hersteld het bos zich langzaam maar zeker.

Bosbranden keren om de zoveel jaren terug, alsof het een vast onderdeel is van het leven op de beide Cumbre's.

***

Ik bevind me hier tussen de gitzwarte stammen van de pijnbomen op de westflank van de Cumbre Vieja net

boven de 900 meter. De schors bestaat uit vele plaatjes waardoor de bomen de bosbrand konden overleven.

De knalgroene naaldjes ontspringen terug tussen de spleten van de verbrande bast, ze zijn extra lang om het

vocht uit de laaghangende wolken te kunnen krabben (laten condenseren). De diversiteit aan planten in het

pijnbos is klein. Het  Palmees endemische kruiskruid (Encimba - Senecio Papyraceus) bloeit. het staat te

schitteren in de ochtendzon tussen het felle frisse groen van de varens.

***

***

***

Dit uniek gelegen huis midden in het bos is wonder bij wonder gespaard gebleven van de brand maar het

staat er verlaten bij.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

De gemiddelde Palmero daalt in het weekeinde af naar de kust om daar in eenvoudige huisjes met zoveel

mogelijk mensen te barbecueën. De Palmeros eten bij voorkeur grote hoeveelheden gegrild vlees. Ook

hebben ze vaak grote aluminium stoofpotten meegesleurd gevuld met "sopa de garbanzos" die op open vuren

worden klaargemaakt (soep met kikkererwten, varkenvlees en brokken maïs).

***

Hieronder een impressie van de vele "open keukens" die ik aan de kusten van het eiland ben tegengekomen. 

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

In de hete zomermaanden (juli en augustus) gaat men ook barbecueën in de bergen op speciaal daarvoor

aangelegde plaatsen. Een fenomeen van de laatste jaren zijn de zwarte schooiers. Overal waar mensen

bijeenkomen zoals op de kleine parkings, komen ze brutaal aangevlogen in de hoop dat je hen een morzel

toewerpt. De raven zijn geringd! Ik vraag me af,:

"Zouden ze gekeekt en uitgezet zijn als toeristische attractie?"

***

***

Bezoekerscentrum Caldera de Taburiente.

***

Toen dit bezoekerscentrum gebouwd werd zo'n twee decennium geleden waren er voor- en fervente

tegenstanders. Velen konden niet wennen aan het modernistisch stuk beton midden in de natuur en hadden

liever een centrum in traditioneel Canarische architectuur gezien. Het was toen ook het eerste gebouw in de

wijde omtrek, enkele uitzonderingen nagelaten. Na al die jaren is de duivel het branden gewoon geworden en

is het stuk beton vergeeld en hier en daar overdekt met klimop. Uiteindelijk heeft het zijn plaats gekregen in

de natuur en is minder opvallend geworden. De tijd heelt vaak wonden.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***