Ik ben Guilmet Michel
Ik ben een man en woon in Glabbeek (Belgiƫ) en mijn beroep is Accountant.
Ik ben geboren op 29/06/1947 en ben nu dus 77 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Zoals iedereen : lezen, genealogie, fietsen en wandelen en als het mogelijk is met vakantie gaan.
Dit schilderij heeft mijn zus Denise Guilmet van mij gemaakt voor mijn zestigste verjaardag in 2007
Zoeken in blog
Beoordeel dit blog
U kan mij vinden op blogplaats 203
12-11-2015
Lees dit voor je de haatmail t.o. vluchtelingen opent
'Zowel links als rechts weigert het juiste verhaal te vertellen over de vluchtelingencrisis', schrijft Aaron Ooms (voorzitter Jongsocialisten). 'Hoog tijd om wat recht te zetten. Ja, wij kunnen dit aan.'
Hoog tijd om wat recht te zetten, om heel even het verhaal écht te vertellen. Ja, wij kunnen de vluchtelingencrisis aan. Meer zelfs, als we vluchtelingen goed opvangen, ontvangen, integreren en betrekken zullen we als samenleving groeien. Dit economisch én cultureel, dit zowel in België als in Europa. Dat is geen ijdele hoop van een aantal jonge, linkse, naïeve optimisten. Dat is daarentegen een eenvoudige geschiedenisles die iedere geschiedkundige - tenminste als hij niet tegelijk partijvoorzitter, schaduwpremier, burgemeester en demagoog is - zou kunnen vertellen.
Trouwens, ook al is dat groeiscenario een verhaal van lange termijn, het is oorlog. En in heel wat conflictengebieden heeft het Westen meer dan een vinger in de pap te brokkelen. Om nog maar te zwijgen van de winsten die onze economieën gemaakt hebben met het leveren van wapens. En waar oorlog is, zijn er kinderen en ouders die vluchten. Mensen die ervoor kiezen om te blijven leven en hopen dat ook zij nog een toekomst hebben. Mag het? Gezinnen met kinderen, maar evengoed jonge alleenstaande mannen.
Verdomde plicht
Laat het vandaag jongeren zijn die geen wereldoorlogen hebben meegemaakt maar wél wapenstilstand mee vieren die het u vertellen: als welvarende samenleving is het onze verdomde plicht om mensen die letterlijk moeten lopen voor hun leven op te vangen. Het is de essentie van solidariteit: mensen in de miserie terug vooruit helpen.
Delen
Nieuwste campagnemiddel: angst verspreiden en dan opkomen als grote beschermheer
Uiteraard zijn hier uitdagingen aan verbonden. Hoe zorgen we voor voldoende kwalitatieve opvang? Hoe gaan we om met een veelheid aan culturen of een extra instroom in ons onderwijs, bijvoorbeeld? Die uitdagingen het hoofd bieden, is een kwestie van goed beleid. Dat besparingen op ons sociaal systeem of onderwijs hier niet bij helpen staat buiten kijf. Maar wat vandaag nog veel erger is, is dat de huidige machthebbers kosten noch moeite sparen om elke burger in dit land de daver op het lijf te bezorgen.
'Het land zit vol', 'sluit de grenzen', 'we kunnen het niet aan', of 'ons land zal er onderdoor gaan', klinkt het steeds luider. Het lijkt wel of onze regeringen op systematische wijze de zovele uitingen van solidariteit wensen te fnuiken door groepen mensen tegen elkaar op te zetten. Angst verspreiden en dan zichzelf opwerpen als grote beschermheer: het is het nieuwste campagnemiddel. En daarnaast, staat de oppositie en ze keek ernaar. Ook uit die hoek lijkt het wel alsof het verhaal niet meer echt mag verteld worden. Het verhaal van solidariteit lijkt opeens minder belangrijk. De zoektocht naar gelijkheid, vrijheid en verbondenheid moet even de koelkast in. De behaagzucht van de publieke opinie: terug van nooit weggeweest.
Welletjes geweest
Het is zo onderhand welletjes geweest. Terwijl rechts zich stevig op de borst klopt als stoere verdediger van het vaderland, toont links dat het echt wel begaan is met de vage angst voor het onbekende. Iedereen heeft zijn zegje gehad, de politiek heeft zich opnieuw van zijn schoonste kant laten zien.
Delen
Als we met ettelijke miljarden onze banken kunnen redden, dan hoeft niemand te komen vertellen dat een investering in de toekomst (van mensen) opeens niet mogelijk is
Wij, jongeren, willen vooruit. Omdat het de enige optie is, omdat we er samen zullen beter van worden en omdat het onze simpele plicht is als mens tussen andere mensen. Dat vraagt investeringen: niet alleen centen, maar ook de inzet van de juiste mensen. Maar als we met ettelijke miljarden onze banken kunnen redden, dan hoeft niemand te komen vertellen dat deze investering in de toekomst (van mensen) opeens niet mogelijk is. Die zijn nodig om voldoende lessen Nederlands en inburgeringscursussen te voorzien, psychologische begeleiding te verzorgen voor getraumatiseerde vluchtelingen, opvang mogelijk te maken en voldoende trajecten naar werk te voorzien.
Tegelijk moeten beleidsmakers discriminatie keihard aanpakken: op de arbeidsmarkt, de woningmarkt, op straat, op school, in de discotheek. Tot slot moet er een einde komen aan de afbouw van ons sociaal weefsel en moeten we dit ombuigen naar versterking: van sociale controle tot solidariteit onder mensen.
Ons huis is kapotgeschoten, de angst om te sterven grijpt iedereen naar de keel. Mijn oom en tante werden gisteren dood in hun woning gevonden. Wat moet ik doen? De meeste van de buren en dorpsgenoten zijn gevlucht. Wij zullen dan ook maar… Ik heb mijn spaarboekje leeggemaakt en een overlevingspakket samengesteld en in een rugzak gepropt. Mijn spaarcenten heb ik aan een man gegeven die mij beloofd heeft mij op zijn boot mee naar Europa te nemen. Stijf van de schrik nemen mijn vrouw, ik en de drie kinderen een gammele boot die ons misschien tot over de Middellandse Zee zal brengen. Waarschijnlijk zullen we verdrinken, maar alles is beter dan de uitzichtloze angst voor de terreur die we hier moeten ondergaan. Ik moet iets doen !
Na een lange tocht vol ontbering, honger, vermoeidheid en miserie komen we aan in het opvangcentrum in Brussel. We krijgen eten en onderdak en warmte .
Het is allemaal de schuld van de vluchtelingen, ze komen hier en krijgen onderdak, eten en warmte, terwijl wij zelf ons bezoek aan het restaurant moeten betalen en een toelage, bijna zo groot als ons pensioen, waarvoor wij ons leven lang hebben moeten werken. Zij krijgen hun medische zorgen gratis terwijl wij moeten betalen. Dat wij het nog nooit zo slecht hadden is hun schuld. Het is de schuld van de vluchtelingen dat wij allemaal een huis , een auto, een TV, een GSM …. Ik zal maar ophouden zeker.
Waar is de christelijke of zelfs humane plicht om de naaste te helpen en niet te zeggen “er is geen plaats in de herberg”. Mijn maag draait zich wanneer ik weer zo een mail krijg met verdraaide waarheden. Er zijn minder vluchtelingen dan supporters bij een match van de rode duivels. Het is een probleem, akkoord, maar het is niet de schuld van die sukkelaars, maar van hun leiders waar wij zo nodig wapens , en andere bucht moeten aan verkopen , en hun buurlanden waar wij zelfs geen opmerking tegen durven maken en die de oplossing in hun macht hebben maar het vertikken.
Toch is het allemaal de schuld van de vreemdelingen en meer speciaal van de vluchtelingen. Straks zijn we allemaal moslims en helpen we misschien onze broeders. Ja want de islamisering is bezig dagelijks bekeren zich belgen tot de islam, laat mij lachen….
Een wankelende verdwaasde bokser na een uppercut. Onze geest speelt een gevaarlijk spel met ons, we vergeten nare herinneringen en de eerste liefde wordt romantisch, niet het stuntelig gedoe en de lange stiltes die vielen en je niets interessant te vertellen wist en het nare gevoel in de maag omdat je niet wist wat te doen, hulpeloos helemaal niet de held uit de boeken. Gelukkig maar dat we vergeten.
17 october 2015 - inhuldiging standbeeld Eddy Merckx in Kiezegem
Gisteren is het standbeeld van Eddy Merckx in Kiezegem ingehuldigd. De kou kon niet beletten dat een warm gevoel door mij ging toen Eddy Merckx het doek dat over het standbeeld hing met een zwierig gebaar naar beneden haalde. De kunstenaar die het standbeeld maakte, Luc De Blick, legde zijn compositie uit, het stelt de eerste overwinning van Eddy Merckx in de ronde van Frankrijk voor en dan zijn werelduurrecord. Het is geen statisch beeld maar een mooie compositie die de loopbaan van Eddy Merckx perfect weergeeft. De fiets is die van het werelduurrecord.
Wij zijn deze morgen gaan varen - ballonvaren wel te verstaan. Het was prachtig, opgestegen in Lummen, achter het bejaardentehuis, zonder bijbedoelingen, en een uur en 18 km verder neergekomen in het midden van nergens in Oostham, Gerhees of zoiets, niet uit te spreken door onze westvlaamse piloot... Hergees? Erhees? Enfin, geen touch down maar zachtjes zette de mand zich neer in het gras en liet het hele gevaarte beweegloos achter. Perfect en een punt afvinken!
Ik sleep hem voor de rechter. Met de haren, op de grond liggend wordt hij voortgesleept tot voor de rechter die op een troon zit en meewarig naar de verschoppeling beneden staart. "Verdedig u", maar hij krimpt in mekaar en slaat de handen voor zijn ogen. "Heb mededogen!!" maar ik wuif het weg met een achteloos gebaar..
Een bandopnemer was de absolute toptechnologie van de zestiger jaren. We konden onze favoriete plaatjes zelf opnemen. En zelfs tussenteksten inspreken. Nu lijkt dat allemaal heel gewoon, maar toen....
De directeur van een groot autoconstructiebedrijf geeft een grove fout spontaan toe, zonder eerst staalhard te ontkennen, dan proberen het in iemand anders zijn schoenen te schuiven om dan zo iets van "wir haben es nicht gewusst" te proberen. Is de moraal dan toch veranderd ? Ik geloof er niets van, alleen de strategie is veranderd. De waan(zin) van de dag!
Spijtig dat bijdetijds gestopt is met dagelijks sonnetten te,produceren. Het waren prachtige gedichten, nu en dan gestoffeerd met een mooi liedje. Ik zou het willen overnemen maar ik kan het niet en ik weet niet hoe, ik weet niet hoe.
Er is de laatste tijd zoveel om te becommentarieren, anderen doen het wel, dat mij de goesting ontbreekt om er ook maar iets over te zeggen. De vluchtelingen bij voorbeeld, ik kan niet anders dan zeggen dat ik van mijn sokken geblazen ben door de totale ommezwaai van de sociale media, die van zacht uitgedrukt rassenhaat oversloegen naar "welcome" toen de foto van een dood jongentje op het strand getoond werd. Ineens had men mededogen voor dezelfde mensen die de dag ervoor uitgespuwd werden.
Ik kan daar niet tegen !
Zo is het ook met het voetbal, het nationale elftal. Mensen, mensen toch. Ze hebben een barslechte wedstrijd gespeeld, akkoord, maar ze maken een wereldgoal, geen gepruts maar een zuiver uitgespeelde counter volgens het boekje, balrecuperatie, zuivere pas naar de flank, doorgaan en 100 % zuiver terugleggen op de inlopende speler. En dan hadden ze zo al een tweetal andere wereldaanvallen gemist, De Bruyne en Naingolan. Vroeger kregen ze zo geen enkele kans voor mekaar. Een klasseflits en de wedstrijd beslissen daar gaat het om, de rest is zever in pakskes. Het negatieve gedoe nu :
Ik kan daar niet tegen.
Het laatste en dan zwijg ik. Wij gaan er zogezegd allemaal op achteruit, inleveren, besparen, straks denken de mensen nog dat ze geen eten meer gaan hebben. Ik vraag iedereen eens stil te staan en eens na te denken wat wij allemaal aan confort hebben dat onze directe voorouders niet hadden en wij kunnen missen. In een andere tijd en andere plaats was ik reeds lang dood en begraven geweest of in het beste geval overgeleverd aan de willekeur en mededogen van mijn nakomelingen. Wat zou het nu slechter zijn?
Dit mag zeker niet in mijn nonseum ontbreken, een werk van de architekt Hundertwasser. Deze was een oostenrijker en volgeling van Gaudi. Zijn motto was : "in de natuur is niets recht of symetrisch, heb je ooit een rechte boom of een symetrisch bos gezien? Waarom zou de architektuur dan recht en symetrisch moeten zijn!" Zijn werken zijn krommer dan de Segrada Familia, en steviger dan de dom van Keulen. Krom is de norm.
Het museum van nonsens of het museum van nutteloze zaken
Ik ga solliciteren voor de job als conservator in het museum, het "nonseum" in Herrnbaumgarten, Oostenrijk. Hieronder een voorsmaakje van soepborden met een afvoer. Prachtig toch.