Maandag 26 augustus 2013
Paolo Conte - Max
Paolo Conte - Max
Paolo Conte (Asti, 6 januari 1937) is een
Italiaanse zanger, componist en tekstschrijver van liedjes voor andere
zangers en later voor zichzelf. Zijn korrelige, holle stem voegt een
speciale charme toe aan zijn treurige, soms melancholische teksten. Hij
heeft in 1998 een verzamelalbum uitgebracht onder de naam The best of
Paolo Conte. Hij componeerde filmmuziek en een musical, Razmataz. Als
beeldend kunstenaar had hij tentoonstellingen in Londen van zijn grafiek
en schilderijen. Paolo Conte studeerde rechten en was advocaat.
Hij was de zoon van een notaris en een telg uit een familie van landeigenaars. Voor zijn vierde kreeg hij al pianoles, samen met zijn broer Giorgio, die ook zanger en liedjesschrijver zou worden. Hij leerde daarnaast de vibrafoon en de kazoo bespelen. Van jongs af aan was Paolo Conte al geïnteresseerd in de diverse stromingen binnen de jazzmuziek. In zijn studententijd speelde hij als vibrafonist in het jazzorkest Taxi For Five. Met zijn Paul Conte Quartet maakt hij zonder succes zijn eerste grammofoonplaat in 1962, een ep voor RCA Italiana. Andere jazzplaten volgden. In de jaren zestig zong hij aanvankelijk niet zelf maar was hij (deels samen met zijn broer) liedjesschrijver voor Bruno Lauzi en Adriano Celentano, en verder vertolkten ook Patty Pravo, Johnny Halliday en Shirley Bassey zijn nummers.
Pas in de jaren 70 kwam Paolo Conte ertoe om zelf te zingen en te spelen. Zelf vond hij zijn zang op proefopnames verre van geweldig, maar producer Lilly Greco hoorde echter wel het degelijk talent van de praktiserend advocaat en hielp hem op weg. Het eerste studioalbum verscheen in 1974 heette eenvoudigweg Paolo Conte. In 1979 werd Un Gelato al Limon(Citroenijs) een grote hit maar de wereldwijde doorbraak kwam met Max (1987) waarin hij een pas overleden vriend bezingt.
De teksten vol associaties en impressionisme gezongen met een monotone (brommende en mompelende) stem, soms sober dan weer uitbundig begeleid door zijn muzikanten spreken vele mensen aan. Er volgt een lange reeks van studio- en livealbums. In 2005 komt de dvd 'Arena di Verona' uit, opgenomen in dezelfde stad waarin Paolo Conte op 18 december 1976 voor zo'n tweehonderd geïnteresseerden zijn eerste concert geeft.
In 2008 verscheen een nieuw album, Psiche, wat aanleiding was voor een kleine tournee begin 2009 waarbij hij ook Nederland en België aandeed.
Conte's nummer "Colleghi Trascurati" (Verwaarloosde Collega's) werd gebruikt als indicatief bij het VRT-programma "Confidenties in Toscane". Conte's nummer "Via con me" (Ga met mij mee) werd gebruikt in een reclame voor een bekend biermerk uit het zuiden des lands. In de reclame laat een man twee slakken een snelheidswedstrijd houden, terwijl hij het betreffende bier drinkt.
Hij was de zoon van een notaris en een telg uit een familie van landeigenaars. Voor zijn vierde kreeg hij al pianoles, samen met zijn broer Giorgio, die ook zanger en liedjesschrijver zou worden. Hij leerde daarnaast de vibrafoon en de kazoo bespelen. Van jongs af aan was Paolo Conte al geïnteresseerd in de diverse stromingen binnen de jazzmuziek. In zijn studententijd speelde hij als vibrafonist in het jazzorkest Taxi For Five. Met zijn Paul Conte Quartet maakt hij zonder succes zijn eerste grammofoonplaat in 1962, een ep voor RCA Italiana. Andere jazzplaten volgden. In de jaren zestig zong hij aanvankelijk niet zelf maar was hij (deels samen met zijn broer) liedjesschrijver voor Bruno Lauzi en Adriano Celentano, en verder vertolkten ook Patty Pravo, Johnny Halliday en Shirley Bassey zijn nummers.
Pas in de jaren 70 kwam Paolo Conte ertoe om zelf te zingen en te spelen. Zelf vond hij zijn zang op proefopnames verre van geweldig, maar producer Lilly Greco hoorde echter wel het degelijk talent van de praktiserend advocaat en hielp hem op weg. Het eerste studioalbum verscheen in 1974 heette eenvoudigweg Paolo Conte. In 1979 werd Un Gelato al Limon(Citroenijs) een grote hit maar de wereldwijde doorbraak kwam met Max (1987) waarin hij een pas overleden vriend bezingt.
De teksten vol associaties en impressionisme gezongen met een monotone (brommende en mompelende) stem, soms sober dan weer uitbundig begeleid door zijn muzikanten spreken vele mensen aan. Er volgt een lange reeks van studio- en livealbums. In 2005 komt de dvd 'Arena di Verona' uit, opgenomen in dezelfde stad waarin Paolo Conte op 18 december 1976 voor zo'n tweehonderd geïnteresseerden zijn eerste concert geeft.
In 2008 verscheen een nieuw album, Psiche, wat aanleiding was voor een kleine tournee begin 2009 waarbij hij ook Nederland en België aandeed.
Conte's nummer "Colleghi Trascurati" (Verwaarloosde Collega's) werd gebruikt als indicatief bij het VRT-programma "Confidenties in Toscane". Conte's nummer "Via con me" (Ga met mij mee) werd gebruikt in een reclame voor een bekend biermerk uit het zuiden des lands. In de reclame laat een man twee slakken een snelheidswedstrijd houden, terwijl hij het betreffende bier drinkt.
