Dinsdag 1 januari 2008
Verhaaltje
In het bos stond een tovenaar,
te turen naar de bomen.
Hij luisterde naar hun story's
uit lang vervlogen tijden.
De ene vertelde hem,
over zijn vruchten
die hij liet vallen
om de dieren eten te geven.
De andere vertelde hem
over een eenzaam kind
dat elke dag hem water gaf
met de tranen van het kinds verdriet.
De tovenaar nam zijn staf
en prevelde een naam,
die door het bos galmde,
om in de oren van het kind te vallen.
Plots als uit het niets,
verscheen het kind voor hem.
En hij vroeg met zachte stem:
Waarom zo sip en die tranen van verdriet?
Het kind zei tegen hem:
Sinds mijn ouders weg zijn,
heeft mijn leven geen zin meer,
omdat er niemand is die zegt wat ik moet doen
De tovenaar keek hem sip aan
en pinkte een traan weg,
die geboren was uit zijn oog,
bij het aanhoren van zoveel verdriet.
Hij zei met een diepe stem,
tegen het lieve kind.
Je wordt mijn leerling,
om met mij te samen te werken.
Eeuwen later, in onze tijd,
lopen nu 2 tovenaars naast elkaar.
Om bij de treurige gezichten
een glimlach te toveren.
