Archief

Minister Weyts sluit Olmense Zoo: “Wie niet horen wil, moet voelen”

De Olmense Zoo moet vandaag al de deuren sluiten. Minister Weyts (N-VA) trekt de vergunning in omdat de dierentuin in Balen al jaren de regels rond dierenwelzijn met de voeten treedt. “Wie niet horen wil, moet voelen.” De politie ziet erop toe dat het dierenpark gesloten blijft.

De derde grootste dierentuin van Vlaanderen gaat dicht nadat het Antwerpse park al tien jaar de pv’s aan elkaar rijgt. Zo kunnen de wilde beesten er niet schuilen voor de regen en worden uitwerpselen onvoldoende opgekuist. In de voederbakken werden rottende eendagskuikens aangetroffen en een luipaardwelp werd weggehaald bij zijn moeder om in een ronde kooi te zitten waar hij langs alle kanten kon worden bekeken. 

Een terugkerend probleem is dat de zoo te veel dieren houdt en kweekt, wat steevast tot plaatsgebrek leidt. Ondanks de vele boetes en de voortdurende vraag om aanpassingen kwam er geen structurele verandering. Daarom trekt Vlaams minister van Dierenwelzijn Ben Weyts de vergunning in. “Wie blijft volharden in de boosheid moet de gevolgen dragen”, klinkt het. “Er is zeker plaats voor dierentuinen in Vlaanderen: ze kunnen een positieve rol spelen in dierenbescherming en in educatie. Maar het welzijn van de beesten moet gegarandeerd zijn.”

“Betreurenswaardige beslissing”

De familie Verheyen, die de zoo uitbaat, heeft nog 60 dagen om beroep aan te tekenen bij de Raad van State, maar allicht moet er voor de bijna duizend dieren een nieuw onderkomen worden gezocht. De Antwerpse Zoo en dierenpark Planckendael hebben vooralsnog geen vraag gekregen om dieren over te nemen van de tot sluiten gedwongen Olmense Zoo in Balen, maar zijn naar eigen zeggen wel bereid om de mogelijkheden te bekijken, zegt woordvoerster Ilse Segers.
De Balense burgemeester Johan Leysen (CD&V) noemt de beslissing van minister Weyts “betreurenswaardig”. “Rond het dierenwelzijn hebben we enkel in 2015 een kopie van een brief aan de dierenarts ontvangen” stelt hij. “Over het vervolgtraject heb ik niets meer vernomen. Ik ben geen specialist, maar ben deze week nog door het park gelopen en heb daar geen problemen gezien die van die orde zijn dat een onmiddellijke sluiting nodig zou zijn.”

Volgens Leysen investeerden de uitbaters van de Olmense Zoo de voorbije jaren nog fors in de verschillende dierenverblijven. (br.hln)

Mijn ouders verzwegen dat ik blind was, tot ik het op mijn 17de bij toeval zelf ontdekte

Aan het woord is Caroline Casey. In de Britse krant The Telegraph vertelt de vrouw uit Dublin ook hoe ze uiteindelijk te weten kwam wat er aan de hand was met haar. “Ik was bij mij oogarts en vertelde langs mijn neus weg dat ik mijn rijbewijs wilde halen”, zegt ze. “Hij keek verwonderd. Hadden mijn ouders het me dan niet verteld? Ik bleek ‘oculair albinisme’ te hebben, een genetische aandoening die maakt dat ik zo goed als niets zie. Ik zou niet leren rijden. Toen niet. Nooit.”

Haar ouders bleken het al die tijd al geweten te hebben: sinds ze amper zes maanden was en de ziekte was vastgesteld. Ze hielden het in de gaten, maar repten er met geen woord over. “Mensen vragen me vaak of ik niet kwaad ben op hen”, zegt ze. “Dat is niet zo. Ik heb hun beslissing nooit in vraag gesteld. Het enige wat ik nog weet is dat mijn moeder begon te huilen, toen ze uiteindelijk de waarheid vertelde. Ik denk dat het haar hart brak dat ze me niet meer kon beschermen voor de harde werkelijkheid.”
Lastig
Zelf had ze het er heel lastig mee. Ze had zo lang een ‘gewoon’ leven geleid, hoe kon ze nu blind zijn? Maar met de tijd begonnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Ze begreep nu plots waarom ze alleen vage schimmen kon zien en een gezicht pas als ze er vlak voor stond. En waarom ze alles op een halve meter zag als door een onscherpe camera. “Ik begreep nu waarom ik altijd zo bang was om een kamer met mensen binnen te stappen (omdat ik niet kan zien wie ze zijn), waarom ik zo slecht ben in sport en waarom ik met mijn neus tegen het scherm ga zitten als ik televisie kijk.”

Het weerhield Caroline er niet van om het te maken in het leven. “Ik wilde mezelf niet labelen als iemand met een beperking en daarom hield ik mijn aandoening verborgen terwijl ik aan de universiteit studeerde en daarna aan de managementschool. Alleen enkele dichte vrienden uit mijn jeugd wisten het. Ook mijn sociaal leven leed er niet onder. Ik stond bekend als de luide van groep, waarschijnlijk een compensatie voor het feit dat ik amper iets zag.”
Muur
Pas op haar 28ste liep ze tegen een muur aan. “Ik werkte als management consultant voor het internationale organisatieadviesbureau Accenture toen mijn wereld opeens instortte”, vertelt ze. “Ik was te trots om hulpmiddelen te gebruiken die me konden helpen met mijn blindheid - zoals spraakgestuurde software - en bleef mijn aandoening verstoppen. Maar dat kostte me zo veel energie dat mijn zelfvertrouwen in vrije val ging en ik er uiteindelijk mee voor de dag moest komen.”

Caroline stapte naar de HR-afdeling van het bedrijf en zei dat ze blind was en hulp nodig had. “Ik was erg nerveus. Maar toen het eruit was, voelde ik me meteen een pak lichter. De beslissing om mijn beperking te aanvaarden, zette iets in gang. Ik ging via het werk bij een dokter langs en die zei dat ik er tussenuit moest. Want ik had mijn breekpunt bereikt”, vertelt ze.
Sabbatjaar
Na een sabbatjaar besloot ze Accenture te verlaten en een vzw op te zetten die een positief beeld promoot van mensen met een beperking. “Momenteel ben ik halverwege een trektocht van 1.000 kilometer te paard door Colombia om aandacht te vragen voor de waarde van mensen met een beperking, ook in het bedrijfsleven”, zegt ze. “Ik probeer het nog altijd te vermijden om hulp te vragen, tenzij het niet anders gaat. En ik heb technieken ontwikkeld die me helpen om op eigen benen te kunnen staan. Maar ik heb tegelijk een evenwicht gevonden tussen sterk zijn en je kwetsbaarheid tonen. Mede dankzij mijn man en mijn stiefkinderen.”   (br.hln)

Mijn stiefvader ontvoerde me toen ik 12 was en verkrachtte me 19 jaar lang bijna elke dag

 Vorig jaar lag Rosalynn McGinnis (32) nog te kermen van de pijn in een tent op het platteland van Mexico, terwijl ze herstelde van een primitieve galblaasoperatie. Desondanks moest ze van haar voormalige stiefvader Henri Piette (62) het huishouden doen. In een interview met het magazine People vertelt ze hoe ze erin slaagde om te ontsnappen aan de man die haar naar eigen zeggen in 1997 ontvoerde van school in het Amerikaanse Oklahoma en sindsdien bijna elke dag verkrachtte.

Bijna twee decennia lang zou de man haar geslagen, gefolterd en verkracht hebben, nadat hij haar dwong om met hem te ‘trouwen’ achterin een bestelwagen. Maar op dat moment, daar in die tent, wist ze dat ze iets moest doen. “Ik besefte dat als ik er niet weg zou raken, ik ofwel gek zou worden ofwel zou sterven. En dat laatste zou betekenen dat ik de kinderen die ik intussen met hem had zou moeten achterlaten bij hem”, vertelt ze.

In juni vorig jaar slaagde ze erin weg te komen, met acht van hun negen kinderen. Haar oudste zoon was toen al weggelopen. “Ik was het moe om te bedelen om geld en voedsel”, zegt ze. “Ik verdiende wat geld door honing, koffie en ijs te verkopen en schraapte alles samen om te vluchten naar Oaxaca City. Ik had eerder een vrouw leren kennen aan wie ik alles had verteld en zij beloofde me te helpen.”
Contact
Dankzij haar kon Rosalynn contact maken met het National Center for Missing & Exploited Children (NCMEC) en aan die organisatie vertelde ze haar verhaal. “Het was zo fijn om eindelijk iemand de waarheid te zeggen”, vertelt ze. “Ik was wel bang, maar het was zo een fijn gevoel om niet meer te hoeven liegen, zoals ik jaren verplicht was te doen.”

Twee maanden leefde ze nog met haar kinderen op een onderduikadres, voor de NCMEC met de hulp van het Amerikaanse consulaat in Mexico paspoorten kon regelen om hen naar de VS te laten komen. “Het vroeg heel wat moed”, zegt Robert Lowery van de cel Vermiste Kinderen van de NCMEC over de vlucht van Rosalynn. “Ze dacht niet alleen aan zichzelf, maar ook aan haar kinderen.”

Intussen is de FBI een onderzoek gestart naar wat er precies gebeurde. Na maanden op de vlucht geweest te zijn, werd Piette donderdag opgepakt, uitgeleverd en beschuldigd van verkrachting in Oklahoma. Volgens de FBI zou hij ook diepe banden hebben met criminele organisaties in Mexico. Hij wacht nu zijn proces af in de gevangenis.  (br.hln)

Mountainbikers kunnen ijzerdraad op parcours maar nipt ontwijken

Een groepje mountainbikers is zaterdagmiddag aan een vreselijk ongeluk ontsnapt. De mountainbikers troffen tijdens hun rit een ijzeren draad aan die rond twee bomen op keelhoogte gespannen was. “Dat is levensgevaarlijk en dus gewoon poging tot moord”, klinkt het bij een van hen. Politiezone Druivenstreek laat alvast weten extra controles te houden bij mountainbike-evenementen.

“Ik had met enkele vrienden een parcours uitgestippeld om te gaan mountainbiken in Terlanen. Dat doen we wel vaker”, zegt een van de mountainbikers die liever anoniem wil blijven. Maar zaterdagmiddag scheelde het geen haar of de rit was tot een abrupt en catastrofaal einde gekomen. “Tijdens een afdaling heeft een van mijn vrienden de draad gelukkig zien hangen. Hij heeft die net op tijd kunnen ontwijken. We hoorden hem roepen dat we moesten oppassen en afremmen.” De mountainbikers besloten daarop de ijzeren draad meteen te verwijderen en de politie in te lichten.

Vergunning

De korpschef van politiezone Druivenstreek, Sébastien Verbeke, bevestigt dat de groep een klacht heeft ingediend. “Zij hebben ons laten weten dat die draad daar gehangen heeft. Het is de eerste keer dat we zo’n klacht hebben binnengekregen. Ik wil ook meteen verduidelijken dat die groep een vergunning heeft om daar met de mountainbike te mogen rijden. Buurtbewoners zijn soms gefrustreerd omdat ze vinden dat de mountainbikers snelheidsduivels zijn en gaan dan domme dingen doen. Via deze weg wil ik dan ook vragen aan de mensen om vooral niet het heft in eigen hand te nemen, want dat lost niets op. Indien er problemen zijn, nemen de buurtbewoners het best contact op met de politie zelf.”

“Wij proberen altijd alles en iedereen te respecteren en we zorgen ervoor dat we altijd een vergunning hebben”, klinkt het bij het groepje mountainbikers. “Mensen laten hun hond wel eens loslopen, maar daar proberen wij zeker rekening mee te houden. Als we in dat soort situaties terecht komen, dan gaan we trager rijden. Dat is absoluut geen probleem. Veiligheid boven alles.”

Groendienst

“We hebben nog geen flauw benul van wie de daders kunnen zijn, maar ik denk wel dat we die kant op moeten zoeken”, aldus de korpschef. Omdat de draad werd gevonden op de grens van Terlanen met Ottenburg, werd ook de hulp ingeschakeld van politiezone Voer en Dijle. Die is ondertussen met een onderzoek gestart.

”Naast het onderzoek van de politie, wil de gemeente er ook voor zorgen dat de mountainbikers veilig zijn”, zegt Sven Willekens (Open Vld), schepen van infrastructuur. “Zo heb ik bijvoorbeeld aan de werknemers van de groendienst gevraagd of ze tijdens hun werkzaamheden niet een oogje in het zeil kunnen houden. Voornamelijk op de trage wegen. Ook de lokale wielerorganisatie gaat meer controles houden”, aldus de schepen.


Als de dader gevat wordt, riskeert hij tot maximaal drie jaar celstraf en een geldboete voor het opzettelijk toebrengen van slagen en verwondingen met voorbedachte rade. Aangezien er in dit geval geen verwondingen zijn, zou hij er met een minimumstraf van één maand kunnen vanaf komen. (br.hln)

Het is officieel: maandag is écht de ergste dag, volgens de wetenschap

Lijk jij dat ochtendhumeur op maandag maar niet van je te kunnen afschudden? Je bent niet alleen. Volgens een analyse van sociale media voelen we ons namelijk allemaal het slechtst op maandag.

Dat blijkt uit miljoenen berichten op Twitter, die al sinds 2008 door het Complex Systems Center van de University of Vermont  bestudeerd worden. Aan de hand van de berichten wordt vervolgens een algemeen geluksgevoel in kaart gebracht. Wat blijkt nu? Over het algemeen voelen we ons beter tijdens de rest van de week, met een gelukspiek op zaterdag, gevolgd door een crash op maandag.
De analyse stoelt op een willekeurige selectie van een dagelijkse selectie van 50 miljoen Twitterberichten, zo’n 10 procent van het totale verkeer op de website. Daarvoor hebben de onderzoekers meer dan 10.000 veel gebruikte woorden een score gegeven van 1 tot 9, waarbij het geluksgevoel steeds toeneemt. Op die manier krijgen ook de verschillende dagen een algemene geluksscore.

Volgens de geluksmeter zou geluk, of toch zoals het wordt uitgedrukt op Twitter, over het algemeen in gelijkmatige golven komen: de echte dieptepunten komen er meestal na natuurrampen, de dood van celebrities en terroristische aanslagen, hoewel de verkiezing van Donald Trump ook erg hoog in dat droevige lijstje staat. De hoogtepunten worden meestal genoteerd op feestdagen zoals Moederdag en Kerstmis, of vrolijke gebeurtenissen zoals de royal wedding.

Natuurlijk heeft de meter ook zijn beperkingen, Twittergebruikers zijn niet altijd representatief voor de hele bevolking, maar volgens onderzoeker Danforth lopen de resultaten globaal genomen wel gelijk met die van publieke peilingen. En er is meer: gemiddeld zijn we minder gelukkig dan pakweg 18 maanden geleden. “Als we inzoomen op de grafiek over de jaren heen, dan zien we dat ons geluksgevoel over het algemeen gedaald is,” aldus Danforth. “Zeker na de terroristische aanslagen in Orlando en Londen, de Amerikaanse verkiezingen en nu natuurlijk ook Las Vegas.”

“Ons geluksgevoel is de laatste acht jaren steeds constant geweest, tot nu”, gaat hij verder. “Onze dieptepunten liggen een stuk lager, dus onze emoties swingen veel meer de pan uit. Zeker de laatste maanden zijn erg moeilijk geweest, als we Twitter mogen geloven. Er is heel wat stof tot nadenken, de dag van vandaag.”  (br.hln)

5 dingen waar obers een hekel aan hebben die we allemaal doen op restaurant

Niets zo leuk als een zondagavond afsluiten met een gezellig etentje buitenshuis. Maar waar jij ongetwijfeld de tijd van je leven beleeft, zitten obers vaak met de handen in het haar door het gedrag van de restaurantgangers. “Vooral hulpvaardige gasten zijn de ergste nachtmerrie van een ober,” verklapt restauranteigenaresse Suzanne Perry aan TIME.

1. Je neemt iets van het dienblad

Je ziet een ober voorzichtig rond jullie tafeltje draaien terwijl er een gevaarlijk vol uitzien dienblad op zijn handpalm balanceert. Dus besluit je hem een handje te helpen en alvast de glazen van je tafelgenoten te nemen. Geen goed idee. Vanuit jouw oogpunt lijkt het alsof je de ober helpt door het dienblad minder zwaar te maken. Zo zorg je er echter ook voor dat het evenwicht verstoord wordt, en voor je het weet krijg je een heuse wijndouche over je heen. Niet doen dus.

2. Je ruimt het servies zelf al op

Jullie hebben gedaan met eten, en het duurt nog even voor de ober langskomt. Waarom hem niet een handje helpen en zelf het servies en bestek al op elkaar stapelen? Goed bedoeld, maar liever niet, verklapt Perry. “Borden en bestek worden vaak op een heel specifieke manier gestapeld, zodat het goed in evenwicht is. Laat het dus vooral aan de professionals over.”

3. Je stopt je servet in je glas

Oeps, de borden zijn al weg maar je servet ligt nog op tafel. Wat doe je dan?? Je stopt het snel in je glas. Op die manier heeft de ober minder werk, want dan is de tafel helemaal proper, toch? Klopt, maar nu zadel je iemand met het niet zo leuke taakje op om die vochtige servetpropjes uit de glazen te gaan peuteren. Laat ze dus toch maar gewoon op tafel liggen.

4. Aan een vuile tafel gaan zitten

Het lijkt logisch: de enige vrije plek is een tafel die nog niet is opgeruimd. Dus ga je alvast zitten, en wacht je tot het personeel komt opruimen. In het vervolg doe je dat beter niet, en blijf je gewoon even rechtstaan tot de tafel is opgeruimd. Door te gaan zitten, verplicht je de ober om alles te laten vallen waar hij of zij mee bezig is en meteen te komen opruimen, nieuwe gasten aan een vuile tafel is immers geen goede klantenservice. En daarbij moeten ze over je heen gaan hangen om de tafel te kunnen schoonvegen. En zeg nu eerlijk: dat is voor iedereen een beetje genant.

5. Zelf je tafel kiezen

Als er een bordje staat dat aangeeft dat je best even wacht voor je gaat zitten, doe dat dan ook. Vaak werken deze restaurants met schema’s, gebaseerd op het aantal tafels dat door iedere ober bediend wordt. Als je zelf lukraak een tafeltje gaat kiezen, stuur je het systeem in de war waardoor de ene ober plots veel meer werk heeft dan de andere. (br.hln)

Robert Cray - Don't Be Afraid Of The Dark

Klik op de foto om hem te beluisteren

Hij was een van de artiesten, zoals ook Stevie Ray Vaughan en George Thorogood, die een breder publiek bereikten op de radio met het spelen van vernieuwende gitaarblues en schrijven van liedjes in de jaren 80. Hij startte met gitaarspelen in zijn tienerjaren.
In het middelbaar onderwijs begon de liefde voor blues en soul te groeien doordat hij begon platen te verzamelen. Tegen z'n 20e had Cray reeds zijn helden Albert Collins, Freddie King en Muddy Waters live gezien, en besloot zijn eigen band op te richten. Deze begon op te treden in de steden aan de westkust. Na vele jaren van regionaal succes, kon Cray beginnen bij Mercury Records in 1982.
Zijn derde release, Strong Persuader, won een Grammy Award, en de single "Smokin' Gun" gaf hem naamsbekendheid bij een breder publiek. Cray was een openingsact voor de grote sterren. Begin jaren 90 werd zijn naam steeds verbonden met zijn soulstem, proper gitaarwerk en een vernieuwend bluesgeluid.
Cray hanteerde voornamelijk Fendergitaren (Telecasters en Stratocasters), en speelde in een band die gewoonlijk bestond uit een bas, drums, keyboard, saxofoon en trompet. Hij  neemt nog steeds platen op en tourt nog rond .
In 2011 werd Cray opgenomen in de Blues Hall of Fame.

Waarom een weekend eigenlijk drie dagen zou moeten duren

Nu al geen zin in morgen? Dan is er goed nieuws, want volgens de Britse universitair Alex Williams verdienen we eigenlijk nóg een vrije dag. En ja, hij werpt daarbij zelfs goede argumenten in de strijd.

“Een weekend van drie dagen zorgt ervoor dat je meer tijd hebt om met vrienden en familie door te brengen, de wereld buiten de werkmuren te ontdekken en te ontspannen van alle druk die het professionele leven met zich meebrengt,” zo begint Alex Williams zijn betoog, lector aan de City University van Londen. Daar kunnen we ons alvast in vinden. Maar er is meer, en zijn argumenten zijn zelfs maatschappelijk relevant te noemen.

Goed voor het milieu

“Weekends van drie dagen zijn ook één van de makkelijkste stappen die we kunnen zetten om onze impact op het milieu te verkleinen én onze economie te versterken,” zo gaat Williams verder. Hij baseert zich hiervoor op onderzoek dat een verband aantoont tussen minder werkuren en een lagere energieconsumptie: als de lichten, air conditioning en computers een dag in de week minder aan moeten staan op kantoren, kan je heel wat op verbruik besparen. Bovendien worden de wegen en het verkeer minder belast als mensen nog maar 4 keer per week naar hun werk gaan met de wagen.
Betere gezondheid en productiviteit

Betere gezondheid en productiviteit

Als extra bewijs haalt Williams een experiment uit 2007 in Utah aan, waar vrijdag als werkdag werd afgeschaft door van maandag tot donderdag langere uren te werken. De staat kon zo 1,6 miljoen energiekosten besparen na de eerste tien maanden, en de vermindering van het woon-werkverkeer zorgde voor een jaarlijkse vermindering in uitstoot van 12.000 ton CO2, aldus de lector. We vrezen dat Alex Williams met zijn voorstel niet meteen alle regeringen wereldwijd tot inzicht doet komen. Maar we kunnen er maar van dromen. Met argumenten als een betere nachtrust, sociaal leven, gezondheid en productiviteit op het werk probeerden we eerder al eens om een extra dagje weekend aan te kaarten. Proberen gaat mee. (br.hln)

Atlas uit 1603 brengt 106.000 euro op in Brugge

Bij veilinghuis Van de Wiele in Brugge is een Latijnse atlas van Ortelius uit 1603 voor 106.000 euro onder de hamer gegaan. Ook de collectie van de oude kloosterbibliotheek van het Augustijns Instituut van Eindhoven werd geveild.

Vooral de werken van de Franse 17e-eeuwse kunstenaar Jacques Callot sprongen in het oog tijdens de tweedaagse veiling met ruim 1.000 loten. Daarnaast konden geïnteresseerden ook werk van Belgische graveurs zoals Rassenfosse en Rops op de kop tikken.
Een Latijnse atlas van de Brabantse cartograaf Abraham Ortelius uit 1603 ging voor 106.000 euro onder de hamer. Theatrum orbis terrarum bevat 151 kaarten en vijf platen, allemaal handgekleurd. Een handgeschreven Brugs rekeningenboek uit 1475 werd voor maar liefst 7.000 euro geveild.

Kloosterbibliotheek
Van de Wiele veilde daarnaast ook 160 loten uit de oude kloosterbibliotheek van het Augustijns Instituut van Eindhoven. De rest van de collectie uit de voormalige Wetenschappelijke Bibliotheek Marienhage gaat pas in 2018 onder de hamer. De achtdelige reeks ‘De Aanmerkenswaardigste en Alomberoemde zee- en landreizen der Portugeezen, Spanjaarden, Engelsen en allerhande natien’ ging voor 24.000 euro onder de hamer. De uitgave van Pieter van der Aa uit 1727 bevat meer dan 100 geïllustreerde ontdekkingsreizen.

Tijdens de veiling werden de loten in totaal voor een bedrag van ruim 450.000 euro verkocht. (br.hln)

Natalie Imbruglia (Sydney, 4 februari 1975) is een Australische zangeres en actrice.

Net als enkele andere Australische artiesten (zoals Jason Donovan en Kylie Minogue) speelde Natalie ook in de soapserie Neighbours ("Buren").

In 1997 bracht ze haar eerste nummer Torn, een cover van Ednaswap, uit als voorbode van haar eerste cd, Left of the middle. Dit nummer werd één van de best verkopende singles aller tijden in Groot-Brittannië, met meer dan 1 miljoen verkochte exemplaren. Ondanks de grote verkoopcijfers heeft "Torn" nooit de top van de Britse Hitparade bereikt. In de 'UK radio chart' waarbij naar airplay wordt gekeken haalde Torn wel de hoogste positie, voor maar liefst 11 weken. Ook bij de "Billboard Airplay Chart" van de Verenigde Staten stond het nummer veertien weken bovenaan de lijst. In totaal heeft het nummer veel records op de radio verbroken. "Left of the middle" bevatte nog drie andere commerciële singles, waarvan de tweede single "Big Mistake" de grootste impact maakte op de Britse hitparade door de tweede plaats te bereiken. Het album heeft het in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk de top 10 bereikt. In haar thuisland Australië en in Nederland bereikte het album zelfs de eerste plaats. In totaal is "Left of the middle" tussen de 6.5 en de 7.0 miljoen keer verkocht en wordt het als een commercieel succes gezien. Critici waren niet altijd even enthousiast over het album. Natalie werd in enkele professionele recensies een fotogenieke schoonheid genoemd die met behulp van muzikale professionals een indruk op de hitlijsten zou willen maken. Ook werden de overeenkomsten met tijdgenote Alanis Morissette erg zwaar bekritiseerd.