Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Archief

Maandag 21 september 2009

Familiedag.

M. is net binnengekomen van de zoveelste vergadering en zelf ben ik de hele dag bij mijn kleinkinderen geweest en daarna rechtstreeks naar de repetitie van het koor gereden. Eten zal ik seffens nog wel iets.
Hebben gisteren een familiedag gehad van mijn zijde van de familie en we hadden natuurlijk geweldig veel geluk met het weer. Een prachtige zomerdag, want het was inderdaad nog zomer! Wij zijn naar het jenevermuseum in Hasselt geweest en aansluitend gaan eten in de Zwaan in Godsheide. Het is een soort van bruin café, echt oud en klein. Maar aansluitend aan dat oude gebouw is een glazen constructie gebouwd, die als restaurant dienst doet. Het zou van minachting spreken, als je dit een veranda zou noemen. We zaten daar heerlijk met z'n allen en buiten was er nog een terras, waar eveneens kon geëten worden. We aten à la carte en het eten was heerlijk en opgediend door zeer vriendelijk personeel, wat het allemaal nog een stuk aangenamer maakte. Het is wel ooit anders!
Toen de inwendige mens gesterkt was, zijn we een
bezoek gaan brengen aan de Japanse Tuin in Hasselt. Die is erg mooi en rustgevend met een prachtig theehuis. Je kunt daar wel in maar alleen in de gangen om de plaatsen van dichtbij te zien. De vertrekken zelf kun je niet betreden en dat is heel erg spijtig. In heel de tuin zijn er waterpartijen en zelfs een prachtige waterval en in het water krioelt het van de koi's, zo dik dat ik ze gewoon akelig vond. Ze bedelen voortdurend om eten en aan de ingang kan er zakjes met visvoer gekocht worden.
Aansluitend zijn we dan naar de tennisclub gereden van Kiewit, die uitgebaat wordt door mijn jongste broer. Bij een drankje en een hapje hebben we verder gekeuveld. Ik was behoorlijk in mijn nopjes omdat de twee dochters van mijn oudste broer nog nagekomen waren en één van hen is mijn petekind. Had haar al zo lang niet meer gezien, dat we als het ware vervreemd waren. Het doet goed om dan een beetje bij te praten en te voelen, dat familie bij elkaar hoort, ook al kun je dat met z'n allen maar éénmaal per jaar verwezenlijken, maar dat is dan ook een feest.
Toen we naar huis reden 's avonds laat, voelde ik me gelukkig en tevreden, want de dag en het gezelschap was mooi geweest.

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 23 augustus 2009

Mijmeringen.

Het zijn 25°C in de schaduw op het noorden en het is een van die prachtige zomerdagen, zoals we er al heel wat hebben gehad dit jaar. Ik kijk door de glazen deur van het bureel naar buiten en volg het wiebelen van de bladeren aan de grote beukenbomen achter het huis. Het zonlicht speelt en dartelt met flitsen door het groen. En ik realiseer me, dat ik nog nooit zo weinig heb buiten gezeten in de zon als deze zomer. Hier achter op het zuiden wordt het gewoon veel te heet en dan is het alleen maar lekker in de schaduw van het bladerdak. Als ik buiten zit moet ik kunnen lezen en dat lukt dan niet al te best want het zonlicht speelt een lichtspel door de bladeren en flitst dan voortdurend over mijn boek.Een paar jaren geleden gingen M. en ik dan gewoonlijk fietsen langs het kanaal en daar kreeg ik nooit genoeg van. Af en toe een stoppen en op een of ander terrasje iets gaan drinken en loom genieten van de warmte en het gevoel dat alles kan en niets moet. Maar dat lukt allemaal niet meer door mijn gezondheidsproblemen. Verleden week heb ik nochtans nog eens een poging gewaagd na drie jaren en we hebben een ritje gemaakt van 20 kilometers zonder problemen. Er mogen dan geen hellingen aan te pas komen en waaien mag ook al niet, want dan wordt de inspanning te groot.

Ik vraag me af hoe onze kinderen het stellen in het zuiden van Frankrijk. Hoe heet mag het daar wel zijn? Ze hebben op een camping een huisje gehuurd en gisterenavond belden ze om te zeggen dat alles opperbest was. Het huisje is een droom met alles erop en eraan en uitermate proper en de camping heeft alles wat kinderen verlangen, met op kop natuurlijk een prachtig zwembad.
Het gekke is dat ik ze ongelooflijk mis als ze in verlof zijn.
Ik zie hen normaal ook maar éénmaal per week maar ver weg is méér weg voor mijn gevoel.Zal dat toch nog even moeten volhouden want ze komen eerst op 05 september terug.
Tegen die tijd is alles weer in zijn normale ritme teruggekeerd. De repetities van het koor zijn terug gestart
en twee familiefeesten gepland.
En daarna weer enkele dagen naar zee met een vriendin. Daar kijk ik ontzettend naar uit en verlies me nu al in dromen van lange wandelingen en verre einders.
Op de achtergrond hoor ik de reportages van de atletiekwedstrijden in Berlijn en ik droom verder van zand, zon en water.

Geschreven door Michelly om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 14 augustus 2009

Een lach en een traan.

Neen het is er niet gemakkelijker op geworden. Mijn schoonzus staat voor een borstamputatie. Met mijn schoonbroer gaat het goed maar moet zeker een half jaar alle inspanningen vermijden. Een vriendin van mijn schoondochter en zoon, die ik al verschillende keren bij hen heb ontmoet, heeft borstkanker en is gisteren geopereerd (39 jaar). Nu volgt er chemo en bestraling. Van een koppel, met wie ze erg close zijn,en waarmee ze al jaren bevriend zijn, is de man opgenomen met een gezwel van 8 x 9 cm tussen lever en gal en men onderzoekt al twee weken en kan niet aan een behandeling beginnen omdat men niet weet wat er gaande is. Gezwel kan niet verwijderd worden maar zou, indien kwaadaardig, met chemo en bestraling moeten behandeld worden. Hij is veertig en een hoopje ellende van de pijn en de onrust. Hij en zijn vrouw werken allebei als verpleegkundigen in het ziekenhuis, waar hij behandeld wordt. Ze hebben nu al voor de derde maal een biopsie van de lever genomen voor onderzoek en nu moet er weer gewacht worden op de uitslag vooraleer er met een behandeling gestart wordt.
Als je niet aan de ene denkt, dan denk je wel aan de andere en dan mag een mens nog "blij" zijn, dat het niet aan zijn eigen vel gaat of dat van de kinderen en kleinkinderen. Is dat egoïstisch?? Ja, natuurlijk is het dat maar ook oh zo menselijk, en ik kan het echt niet helpen!
Er brandt hier reeds maanden elke dag een kaarsje omdat het maar niet ophoudt en in een kring rondom ons ellende en kommer is.

En toch zijn er momenten van puur genieten en gelukkig zijn. Onze kleinzoon was met M. in de garage aan het knutselen. Er werd gezaagd, geschuurd en gehamerd. PLots wees hij op de handen van M. en vroeg hoe hij aan die rimpels kwam. M. antwoordde dat dat door de ouderdom kwam. Hij bekeek hem eens goed en zegde: Opi ik denk dat jij 100 jaar wordt. Ja, hoezo, vroeg mijn man. Ja jij bent zo actief antwoordde hij ernstig.
Maar als wij dood zijn, wil hij het huis wel overnemen want hij vindt het hier heel leuk wonen.
Mijn man vond op een zeker ogenblik dat er genoeg geknutseld was en wilde naar boven komen. Dat was buiten de waard gerekend. Kleinzoon maakte hem er fijntjes op attent, dat er eerst opgeruimd moest worden, want hij vond het maar een "zootje"!

Enkele weken geleden waren hij en zijn zusje samen met de andere oma in de trein op weg naar Amsterdam naar een voorstelling. Er zaten heel wat mama's met kinderen in de wagon.Oma had eens rondgekeken en merkte dat zij de enige oma was. Ze zegde tegen onze kleinzoon: Michiel, ik denk dat ik de enige oma ben tussen al die jonge mama's hier in de trein.
Hij keek eens rond, wendde zich tot haar en zei troostend: Oma als iemand daar iets over zegt, zeg dan maar gewoon dat je gisteren vergeten hebt je anti-rimpelcrême op te doen!
Uit de mond van een achtjarige is dat een hilarische uitspraak.
Er wordt dus niet alleen getreurd maar ook heel wat afgelachen. En dat laatste dank zij onze schatten van kleinkinderen.

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 6 augustus 2009

Turbulente dagen!

Die zijn het dus inderdaad en af en toe vraag ik me af wanneer de rust terugkeert en het leven weer voortkabbelt, zoals we het graag hebben.
Heeft dat met ouderdom te maken?? Het zal wel zeker.
Toch is dat niet alleen de reden, dat ik alweer een tijdje niets geschreven heb. Ik heb het boekenvirus weer te pakken. Kan gewoon niet stoppen met lezen. Had vanmiddag een joekel uit van 478 bladzijden in kleine druk en ben prompt weer aan een nieuw boek begonnen. Verlies dan dag en uur uit het oog en leef tussen de romanfiguren in mijn boek. Ik moet natuurlijk mijn huishouden doen en alle karwijtjes, die daarbij horen. Als ik M. dan af en toe naar me zie kijken, merk ik dat ik helemaal van de wereld ben. Hij weet dat ook en als ik dan zeg: ja,ja, ik zit in mijn boek, grinnikt hij even en laat me met mijn romanfiguren stoeien.
Wij zijn dan ook nog voor een lang weekend, van vrijdagmiddag tot maandagnamiddag naar zee geweest samen met de zoon, zijn vrouwtje en mijn mupjes. We hadden een flat gehuurd van vrienden van een van mijn broers en dat is helemaal meegevallen. Een prachtflat met drie slaapkamers en helemaal mooi ingericht. Zelf hebben ze het appartement eerst verleden jaar gekocht in Bredene.
Ik was daar nooit aan zee geweest en de kust daar is niet te vergelijken met de rest, die ik wel ken. Je moet eerst over de duinen om op het strand te komen. We hebben een paar maal echt de duinen beklommen en éénmaal via een verharde weg door de duinen naar het strand gegaan. Het viel me op hoeveel fietsers daar aankwamen. Terwijl de kinderen uren in het zand en het water speelden, trokken wij ons af en toe terug op het terras van een surfcafé voor een natje en een droogje. Het was er heerlijk zitten met uitzicht op de zee en het strand. Er was ongelooflijk veel ruimte en weinig volk op het strand en dat geeft zo'n heerlijk gevoel van oneindigheid. Geen flatgegbouw in de buurt alleen zee, zand en zon en heerlijke wind, die voor afkoeling zorgde.
Dat waren de heerlijke momenten maar de minder heerlijke vonden plaats aan het thuisfront. Een van M.'s broers kreeg een bloedklonter in het hoofd door een scheurtje in een ader en een van zijn zussen kreeg bericht dat het mis zit in een van haar borsten met alle gevolgen vandien aan onderzoeken, onrust en verdriet.
Morgen verjaart mijn schoondochter en volgende week mijn kleindochter. Het roept allemaal zo'n complexe gevoelens op en dan trek ik me gewoonlijk in mezelf terug om die te kunnen hanteren.
Maar goed dat er mijn blogvrienden zijn om mij dan aan te porren en aan hun lokroep kan ik dan niet weerstaan, zodoende....

Geschreven door Michelly om 00:44 7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 16 juli 2009

Mijn lieve mupjes.

Dat ik twee kleinkinderen heb, heb ik reeds eerder aangegeven: Juulke en Michiel.
Juulke, mijn kleindochter is elf en wordt in augustus twaalf jaar en Michiel is acht en wordt in september negen. Twee kinderen en zo totaal verschillend dat je het nauwelijks voor mogelijk houdt. Juulke tekent graag en erg goed, speelt klarinet, en heeft iets met taal. Ze heeft samen met een schoolvriendinnetje twee jaar lang een artikel geschreven voor een wijkkrantje. Ze is rank en slank en heel tenger gebouwd. Ze kan zich uren bezig houden met knutselen, lezen, schrijven, tekenen. Kortom, je hebt er geen kind aan en ik vind haar een ongelooflijke schat. Ze is vanaf het allereerste begin de inspiratie geweest voor veel van mijn gedichten.
Michiel is een totaal ander paar mouwen! Hij is veel drukker en doet spontaan dingen, die oh zo goed bedoeld zijn, maar regelmatig verkeerd aflopen. De kristallen kandelaars en vaasjes, die hier gesneuveld zijn, probeer ik maar zo snel mogelijk te vergeten. Dat is allemaal vervangbaar, maar hij heeft altijd wel ergens een wonde, snee of blauwe plek. Als ik dan vraag, waar heb je dat opgedaan, krijg ik soms een antwoord maar meestal weet hij niet eens meer waar het vandaan komt. Hij is voortdurend in beweging en heeft een energie, die blijkbaar nooit opgeraakt. Ik zat dinsdagnamiddag op een bank langs het tennisplein te kijken naar hun trainingslessen. De trainster K. heeft dan zes kinderen onder haar hoede, die ze voortdurend laat rennen, huppelen, naar achter lopen en weer terug, om hun conditie op te voeren en hen alert te maken voor het tennisspel.
Op een zeker ogenblik moesten ze zeer snel naar een korte bal lopen en die proberen op te vangen. Hij maakte een sliding en ging door zijn been en schoof over zijn knie door de diamantgravel. Het gevolg laat zich raden. Knie helemaal geschaafd en het bloed droop langs zijn been. Niet getreurd, hij veegt af en toe en loopt gewoon verder.
Vandaag zaten we hier samen op het terras en terwijl opi en omi met papa en mama keuvelden, rende hij blootvoets over het gazon heen en weer. Plots zag hij in de weide, achter de onze, het paard van de buurman lopen. Zonder zich te bedenken rende hij naar achter en verdween door het poortje naar onze weide, die zich achter het gazon bevindt. Daar staan enkele bomen, zoals een kersenboom, een notenboom, lindeboom en kastanjeboom. En daar stond hij dan op zijn blote voeten onder de kastanjeboom vlak bij het paard.
Hij was echter niet meer in staat om terug te komen. Hij stond namelijk met zijn blote voeten in de stekelige omhulsels van de kastanjes, waarmee de grond bezaaid was. Mama naar achter, zoonlief over de schouder gegooid en op een krukje op het terras gedeponeerd. Van lopen was geen sprake meer, want zijn hele voetzolen en tenen zaten vol stekels. Heb dan een badje gehaald met lauw water, een pincet en een naald en papa mocht al die stekels er één voor een uithalen. Hij weent niet en geeft geen kik en het was een werk van barmhartigheid, dat kan ik wel vertellen. IK zie zijn hoofd met die ongelooflijk witte haren, gebogen over zijn geteisterde voeten en hoor hem bedachtzaam zeggen: Dat doe ik dus nooit meer!
En mijn hart zwelt van liefde voor mijn twee lieve mupjes.

Geschreven door Michelly om 00:00 15 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 25 juni 2009

"Singing Dinner"

Ja hoor, de editie van 2009 zit er weer op en het werd een daverend succes.
Om 09u30 waren wij al in de zaal om die volledig aan te kleden en de echtgenotes van de vrouwen uit het bestuur, hadden er al voor gezorgd dat de tafels en stoelen in de zaal stonden. Dus mouwen opgestroopt en alles zorgvuldig afvegen met een natte, en vervolgens droge doek.
Eén van onze koorleden is een ongelooflijk talent op gebied van versiering en decoratie. Ze schudt ze als het ware uit haar mouw. Ik sta steeds weer opnieuw in bewondering, waar ze de ideeën blijft halen. En niet alleen dat, ook de tijd, die ze eraan besteedt, want buiten koor en decoratie heeft ze ook nog zoiets als een zware job, n.l. verpleegster, en een man en huishouden om voor te zorgen.
Maar ze had het weer klaargespeeld hoor. Alles was in de tinten crème, wit, en bruin gehouden, zelfs de onderleggers op de tafels en de vaasjes en flesjes, zeesterren en schelpen, die het allemaal afmaakten.
Toen alle tafels mooi aangekleed waren en ook de twee hoeken van het podium mooi versierd waren, konden we beginnen met de laatste repetitie, samen met de pianist, die intussen gearriveerd was, en de twee heren van de djembé.
Tegen 12u15 waren we zover klaar en mochten we even naar huis om te eten, te verfrissen en ons om te kleden. Ook alle vrouwen waren gekleed in tinten van wit, over écru naar beige en bruin. Wij waren assorties met de zaal!

Om 17u00 stip was iederen opnieuw present om in te zingen en onze stemmen soepel te maken.
De mensen werden verwacht om stipt 19u00 om te komen eten en werden door leden van het koor naar hun voorziene plaats aan de tafels geleid. Voordien, om 17u30 aten wij samen met onze mannen, die daarna de taak van ober en kelner op zich namen, samen met alle dames van het koor.
Er hadden 247 mensen ingeschreven om te komen eten en luisteren en er waren ook nog eens 70 schotels, die afgehaald werden door mensen, die ons wilden steunen maar niet in de gelegenheid waren om te komen.
Zoals elk jaar kon men kiezen uit een vis-, kaas- of vleesschotel en als nagerecht waren er verschillende koeken voorzien, gebakken door enkele dames van het koor.
Na het hoofdgerecht was het dan eindelijk het grote ogenblik van ons optreden.
Wij treden steeds op zonder partituur en alle teksten en muziek is dus volledig vanbuiten gekend.
We openden de show met het lied: "Willkommen" uit Cabaret. Eén van de koorleden heet iedereen in de zaal en ook de pianist, djembé-spelers en ons welkom en noemt iedereen "Beautiful!"
Wij zingen verder en als orgelpunt van dit lied vliegen onze witte bolhoeden door de lucht.
Na een sketch komen we allemaal terug op en zingen achtereenvolgens "Hopelessly Devoted" uit Greace, "De Koningen" uit Romeo en Julia, en "America" uit West Side Story.
Daarna verlaten wij het podium en volgt er weer een sketch.
Vervolgens komen wij terug op en zingen een Medley uit Hair, daarna "Laat je droom bestaan" uit Joseph en dan "I know him so well" uit Chess.
We vervolgen met het eindnummer "Money" uit Cabaret.
Het is moeilijk te beschrijven, welke gevoelens er door je heen gaan als je met hart en ziel deze prachtige liederen zingt en de respons van de mensen in de zaal hoort. je wordt totaal warm van binnen en dat straalt door je huid naar buiten. Op een andere manier kan ik het niet uitleggen. Je ogen gaan schitteren en je voelt jezelf intens gelukkig. En dat gevoel geef je ook weer door aan de mensen in de zaal en die vinden het prachtig en genieten met volle teugen.
Als we het podium verlaten hebben, gaan de mouwen weer omhoog, want er moet voortdurend afgeruimd en afgewassen worden en drank en dessert rond gebracht.
Maar dat zinderende gevoel van geluk omdat alles zo goed verlopen is, verlaat je niet meer. En rond 0u30 gaan we naar huis, héél erg moe maar mateloos gelukkig.

Geschreven door Michelly om 23:31 10 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 juni 2009

Memorystick (3)

Ja inderdaad, niet alle herinneringen zijn kommer en kwel! Daarvoor zijn ze allemaal te zonnig en dat associeer ik dan weer met geluk en blijdschap.
Als er nichtjes of neefjes bleven overnachten, dan waren er natuurlijk slaapplaatsen tekort, en daar moets iets op gevonden worden. In die tijd bestonden er nog geen opblaasbare matrassen, die snel zorgeen voor bijkomende bedjes.
En we werden in bed gelegd, om en om! Aan hoofd- en voeteinde lagen kussens en één kind lag met het hood aan het hoofdeinde, , dat ernaast met het hoofd aan het voeteinde. En raar maar waar, zo ging het dubbel aantal kinderen in een bed, 4 in plaats van 2. Blijkbaar had niemand last van zweetvoeten, want er werd helemaal niet geprotesteerde tegen die regeling, maar wel heel veel gelachen en gegibberd.

Wij moesten als kleine kinderen erg vroeg naar bed, omdat we er elke morgen vroeg uit moesten. Het was een lange weg naar school en van brengen met auto of fiets, was in die tijd helemaal geen sprake.
Klokslag 19u00 trokken we naar boven, winter of zomer, maakte niet uit. In de zomer was het dan echter nog hellichte dag en van slapen kwam dan niet veel in huis. Zolang we rustig waren en niet teveel kabaal maakten, was er niets aan de hand, maar oh wee als dat anders was! En dat gebeurde natuurlijk vrij regelmatig. We speelden o.a. mis in bed. Eén van de kinderen was pastoor en het bovenlaken werd rond zijn hals geknoopt en diende als kazuifel. De pantoffels waren het water- en wijnkannetje, en de bel voor de consecratie was het koordje aan het lichtknopje. Dus zodra de consecratie eraan kwam, werd het licht voortdurend uit en aan getrokken. Niettemin waren we stomverwonderd, als pa of ma aan de trap riep, dat we als de bliksem in ons bed moesten gaan liggen en moesten slapen, of dat er anders behoorlijk wat zwaaide. Ze hoorden beneden natuurlijk het licht voortdurend uit en aan gaan.

En zo kan ik blijven doorgaan en terwijl ik dit alles vertel, komen er telkens nieuwe herinneringen bovendrijven. Maar dan ben ik vannacht nog bezig en dat kan ik me niet permiteren, want morgen is er weer de grote dag van ons "Singing Dinner". Het jaarlijks feest van ons koor, waarbij mensen kunnen komen eten en wij de zaal versieren en aankleden, alles op- en afdienen, afwassen, opruimen en ook nog optreden en zingen. Dit jaar zijn het allemaal liedjes uit musicals.
Ik geef daarom hier en nu de stick door aan Uilenspiegel, en ik ben ongelooflijk benieuwd naar wat hij allemaal te vertellen gaat hebben!

Geschreven door Michelly om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 17 juni 2009

Memorystick (2)

Op een zonnige namiddag na schooltijd liepen mijn broertje Nic en ik naar huis. Nu ja, lopen, het had meer weg van slenteren en op tijd en stond stilstaan om vanalles te bekijken en te bepraten. De weg lag een heel stuk hoger dan de weilanden aan weerszijden ervan. Die waren allemaal afgemaakt met prikkeldraad met van die heel lange tanden en geloof maar zeker dat die de dieren in de wei hielden. Er was geen doorkomen aan. Nic en ik stonden naar beneden te kijken, naar iets wat onze aandacht getrokken had, toen een buurjongen, die enkele jaren ouder was, kwam aangefietst. Het was geen lieverdje, maar eigenlijk hadden wij zelden of nooit met hem te maken.
Hij stopte bij ons en was ons een beetje aan het jennen. Op een zeker ogenblik vroeg hij, hoe ik het zou vinden, als hij me naar beneden zou duwen. Kleine uk, die ik was, antwoordde ik: Dan zeg ik het wel tegen mama. En wat denk je? Hij gaf me een fikse por en ik tuimelde recht naar beneden in de prikkeldraad. Ik hing er in met mijn bovenbeen en kon er niet meer uit omdat de doornen veel te lang waren. De dader fietste ervan door en mijn broertje en ik huilden om ter hardst. Hij van schrik en ik van schrik en pijn. De weilanden waren aan de linkerzijde door de slotgracht van het kasteel gescheiden van de tuintjes, die daar achter de huizen lagen. Een man, die in zijn tuin aan het werk was, hoorde ons gebrul en merkte aan de intensiteit van het geluid dat het menens was. Hij liet zijn spade in de steek, waadde door de slotgracht en sprong over de verschillende prikkeldraden, totdat hij ons bereikt had. Hij zag direkt wat er loos was en heeft me heel omzichtig uit die prikkeldraad geheven en mij op zijn armen naar huis gebracht. De wonde van die roestige prikkeldraad was niet mooi en moest behoorlijk gereinigd en ontsmet worden en het litteken herinnert me na al die jaren een die gemene buurjongen, die nadien glashard ontkende, dat hij het gedaan had. Zelfs nu nog, als ik hem als volwassen man tegenkom, durft hij me niet aan te kijken. Later, als volwassene, besefte ik eerst dat dit heel veel erger had kunnen aflopen, want ik had net zo goed met mijn gezicht in de prikkeldraad kunnen vallen en wie weet hoe dan mijn leven gelopen was.

Op diezelfde weg liepen op een namiddag naar school met enkele meisjes en jongens aan een zijde van de weg. Mijn tweede broer Bert, liep aan de andere kant.
Er kwam ons een motorrijder tegen, die met een rustige gangetje naar het veer reed, dat de mensen over de Maas naar Nederland bracht. De man reed echt niet hard maar Bert koos net dat ogenblik om naar ons toe te komen en de weg over te steken. De motorrijder was bijna voorbij maar hij liep net tegen het achterste wiel aan en werd door de motor meegsleurd. Vooraleer de man kon stoppen was hij een stukje meegesleurd en er was bloed alom. Zijn rechterslaap lag open en andere kwetsuren herinner ik me niet meer. Wij waren in paniek en huilden en riepen op onze kleine broer. De bestuurder van de motor legde zijn machine langs de kant van de weg , hief mijn broertje over zijn schouder en zo liepen we naar huis. De man droeg een lederen lange jas en die zat op zijn schouder en rug helemaal onder het bloed van mijn broertje. Het is allemaal goed gekomen maar ik herinner me het beeld van die open slaap en daar de witte korreltjes van de astreptine-poeder, die gebruikt werd om te ontsmetten.
De motorrijder is verschillende keren op bezoek gekomen om te zien of alles wel goed was.

(Wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 22:16 3 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 16 juni 2009

Memorystick (1)

Zoals jullie begrepen hebben, heb ik die stick doorgekregen van Natoken en is het aan mij om in mijn verleden(!) te graven en maar zien wat er dan boven komt!
Veel van die jeugdherinneringen heb ik reeds vroeger met tussenpozen verteld op mijn blog. Maar de meesten zullen dat wel niet meegekregen hebben, want het is ook al enkele jaren geleden.
Juiste ouderdom kan ik daar allemaal niet opplakken, maar het zijn herinneringen van een klein meisje. Ik verwonder er mij steeds weer over, dat het echt specifieke beelden zijn en dan een hele tijd niets en dan weer opnieuw een flashback. Onze memorie is een eigenaardig iets en waarom net die beelden of die geuren en die geluiden of kleuren?
Ik denk dat mijn verste herinnering is, de dag dat we in de kelder van ons piepklein huisje stonden. Het was een kelder zonder betegeling maar met een zandvloer en mijn moeder (waar was mijn vader??) kon er niet rechtop staan. We schrijven het jaar 1945 en ik ben ongeveer 2,5 jaar oud (geboren 14 januari 1943). Mijn broertje die van mei 1944 is, zit in een "voiture" (kinderwagen) en ik sta ernaast. Mijn moeder beveelt me op Nic te letten en toe te zien dat hij niet uit de kinderwagen valt en onder geen beding aan het keldergat te staan. Zij moet nog iets gaan halen en laat ons alleen. Buiten hoor ik fluitende en zoevende geluiden en wat daar gebeurt is natuurlijk veel interessanter dan mijn kleine broer. Dus sta ik gebiologeerd aan het keldergat naar boven te kijken als mijn moeder weer verschijnt. Ik krijg een fikse draai tegen mijn oren omdat ik ongehoorzaam geweest was. Buiten floten de kogels in het rond en zoals jullie begrepen hebben was het nog oorlog en we woonden vlak bij de Maas, de grens naar Nederland.

In die tijd zie ik me ook boven over de slaapkamer van mijn ouders lopen, rechtstreeks naar het venster waar ik maar net mijn mijn neus aan het vensterblad kan en dus wel naar boven maar niet vooruit of naar benden kan kijken. In de hoek van de slaapkamer, waar geen meubelstuk te speuren was, lag stro en zaten of lagen er enkele soldaten. Blijkbaar waren dat reeds geallieerden, die bij ons een onderkomen gevonden hadden. Van mijn moeder weet ik dat er een Schot en een Ier bij waren en een van twee had me telkens op de schoot en zong liedjes voor me. Dat herinner ik me dus niet. De man in kwestie had een dochtertje thuis van mijn ouderdom, en had heel veel heimwee. Van de Ier zegde mijn moeder, dat die vuurrood haar had.
Jarenlang hebben we een lepel en vork van de soldaten thuis gehad.

Op een andere dag ging ik met mijn ma op bezoek op het bureel, waar mijn pa werkte in die tijd, nl bij de ravitaillering. Hier werden de voedselbonnen uitgereikt. Ik herinner me alleen maar dat pa mij in de draaistoel zette, die boven op het bureelmeubel stond (om te poetsen?) en dat hij mij ronddraaide tot ik het uitgierde.

Toen ik 2 jaar en 7 maanden was, ging ik al naar de bewaarschool (kleuterschool) en liep dan tussen grote meisjes uit de buurt en vond het allemaal geweldig.
De kinderen uit de kleuterklas gingen erg veel wandelen, als het weer het toeliet. Op grote speelweiden groeide een soort gras (riet?) met holle stengel en daarvan vlochten we matjes, stoeltjes, tafeltjes. Weet niet eens meer hoe het zou moeten, maar toen konden wij dat allemaal. Waarschijnlijk aangeleerd door de nonnetjes. We vlochten kransen van margrieten, madeliefjes, boterbloemen en "Lieve Vrouwehandjes", een soort blauw bloemetje, dat men nu maar zelden meer ziet. Die zetten we dan op ons hoofd en namen we mee naar huis. Allemaal kleine gekroonde hoofdjes! ;-))

Op school had ik één speciaal vriendje, Janot, en we waren niet van elkaar weg te branden.
Tijdens de speeltijd zaten we steeds op de schuine zinken plaat, die de grote keldergaten afschermde voor regen en vuil.
Die zinken platen werden in de zomer behoorlijk warm, maar toch zaten we daar met z'n tweetjes naast elkaar. Ik heb geen idee, waarover we praatten, maar blijkbaar hadden we gesprekstof genoeg, want we hadden geen behoefte aan andere kinderen. Op een dag riep zuster Alexia, een echte lieve non, me bij zich en probeerde me te overtuigen om in het vervolg niet meer bij Janot te gaan zitten maar met andere kindjes, vooral meisjes, te spelen. Ik was best een gezeggelijk kind maar toen werd ik zo boos, dat ik de non tegen haar schenen gestampt heb. Van "mijn" Janot moesten ze afblijven! Welk staartje deze gebeurtenis gehad heeft, kan ik me niet meer herinneren maar dat is zeker niet zonder gevolgen gebleven!
(Wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 15:37 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 28 mei 2009

Uitgerust en opgeladen!!

Hier zijn we dan weer, terug van weggeweest en heerlijk uitgerust. Ofschoon dat laatste niet lang zal duren als ik in hetzelfde tempo als deze week blijf doorgaan.
We zijn met de bus naar Salou geweest en de plaats en het hotel kennen we reeds van vorige verblijven. Gewoonlijk deden we deze trip met een groep van kennissen en de mannen hadden de koersfiets mee om elke dag hun kilometers te trappen. Dit jaar zijn M. en ik alleen gegaan, lekker onder ons tweetjes, gewoon wat bijtanken en doen waar we zin in hadden, dus niet teveel. Alhoewel, M. maakte elke dag urenlange wandelingen en als je de gegevens op zijn horloge- stappenteller aflas, dan waren dat er héél veel. Zo'n 23.000 tot 28.000 stappen per dag kan al tellen, niet dan?
Zelf kan ik dat niet aan sinds mijn gezondheidsproblemen maar elke avond na het eten, maakten we een wandeling van een kleine 5 km. We liepen van het hotel naar de zeeboulevard, die een van de mooiste van Europa genoemd wordt. Overal staan er banken, afwisselend met hogere en lagere zit. Goed bedacht, voor die lange Europeanen hogere en voor de kleinere Spanjaarden, Fransen of Italianen, wat lagere zit. Ongelooflijk veel mensen flaneren hier elke avond, en niet alleen vakantiegangers maar ook Spanjaarden, die met hun kroost of vrienden en familie genieten van de zee en de warme avonden. Een temperatuur van 21°C om 22u00 is mooi meegenomen en zéér aangenaam om te genieten. De terrassen zaten dan ook al overvol. Voor elk restaurant staat er een jonge man of vrouw, die probeert je naar binnen te lokken met de gekste argumenten en gebaren. Dat is een nieuwe trend, die me niet echt bevalt en me er echt niet toe zal aanzetten om op hun uitnodiging in te gaan.
Vlak langs het strand is er ook een wandelpad, zodat je dichter bij de zee kunt lopen. Regelmatig gingen we wat zitten. Ik zat dan dromerig over de zee te staren en liet me meevoeren door het geruis van de aanrollende golven. Ik had daar wel eeuwig kunnen blijven zitten. Voel dan ook geen enkele behoefte om iets te zeggen of te doen. Alleen maar zitten en mateloos genieten en het gevoel van : ik wil hier nooit meer weg.
De eerste weken was het in het hotel relatief rustig, alhoewel ik verstomd stond van het aantal kinderen, die er waren. Vooral Engelsen schijnen ten allen tijde in het jaar op verlof te kunnen gaan. Hoe zit het daar eigenlijk met de leerplicht? Veel Belgen waren er niet en in de tweede helft van de week, was er een toevloed van Russen. Niet mijn favoriete volkje. Het gebrek aan opvoeding van ouders en kinderen is onvoorstelbaar.
Aan tafel kon je maar beter niet zien wat ze allemaal deden en als je samen met een ouderpaar en kinderen in een lift stondt, mocht je van geluk spreken dat het ding niet blokkeerde. De kinderen timmeren op alle knopjes en geen mens maakte een opmerking dat het wel genoeg geweest was.
Er was nog iets, wat ons allebei opviel. Er liepen ongelooflijk veel héél dikke mensen rond, vooral Engelsen, en vooral erg jonge vrouwen. Niet gewoon mollig of een beetje zwaar, maar onvoorstelbaar dik! Als de man dan niet onderdeed voor de vrouw, kan ik me moeilijk voorstellen, dat ze in een normaal bed kunnen slapen! Daar moet een speciale versteviging voor gemaakt, dat kan niet anders.
Ik vraag me dan af, hoe die mensen zich voelen bij die warmte? Vreselijk gewoon!
Het hotel was, zoals we gewoon waren, erg goed, met prachtige buffetten en zoveel keuze aan gerechten en nagerechten, dat je goed op je tellen moest passen of je ging niet meer in je kleren. Zelfbeheersing was dus de boodschap.
En wat deed de zon goed aan die botten. Het was niet te heet en gewoonlijk waaide er een zacht windje, dat voor genoeg verkoeling zorgde. Er was jacuzzi, binnenzwembad, massageruimte, fitnesruimte, schoonheidssalon, en aan het buitenzwembad werden door de animators voortdurend allerlei spellen en bezigheden aangeboden. En wat me vooral opviel en meeviel was, dat aan het zwembad alleen achtergrondmuziek te horen was en niet de ganse dag luide knallende muziek uit de luidsprekers galmde!
Ik moet zeggen, dat ik alleen maar lui geweest ben , gesoezeld heb en twee kanjers van boeken heb uitgelezen. En van het nietsdoen was ik 's avonds zo moe, dat ik ook nog als een blok sliep! Waar blijft een mens het halen, maar wat heeft het me deugd gedaan.
Ik heb nu echter de neiging om heel die energie alsmaar op te gebruiken, dus zal ik mijn verstand moeten gaan gebruiken en alles goed doseren of ik ben zo weer afgeladen in plaats van opgeladen!

Geschreven door Michelly om 13:36 15 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Meer van Mijn eigen wondere wereld.