Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Archief

Maandag 6 mei 2013

Zo eenvoudig is genieten!

Het is eindelijk lente of tenminste een dag, die deze naam waardig is. Ik heb in de voormiddag alles aan de kant gemaakt en hoef me dus geen greintje schuldig te voelen dat ik nu lekker in een ligstoel lig te genieten van dat heerlijk zonnetje.
Ik heb de plaats en de mogelijkheid/tijd daarvoor en ik voel dankbaarheid en contentement ingepakt in zonnewarmte. Op een paar meter van me verwijderd staat een kersenboom in volle bloei en bij elk zuchtje wind strooit hij een regen van witte bloemblaadjes over me uit. Ze sieren zelfs mijn haren en lijken in het gras op honderde witte bloempjes, die de madeliefjes gezelschap houden..
Achter de fruitboom staat een notenboom, een lindeboom en een kastanjeboom, maar die hebben geen bloemen om over me heen te strooien.
Ik sluit mijn ogen en luister naar alles rondom mij. Zoveel geluiden en toch zo stil.
In de verte hoor ik het gelach en geklap van mensen. Het geschater wordt gedempt door de afstand. Een auto toetert, misschien uit haast, misschien als groet.
Een haan kraait voortdurend en heeft blijkbaar de morgen gemist! In de weide van de buurman klinkt het geblaat van enkele schapen, dat prompt beantwoord wordt door het gemekker van de geiten. Ik hoor getrappel van paarden. Waarschijnlijk ruiters van de manege in de buurt op stap voor een boswandeling in het bos vlakbij.
Ergens ver weg klinkt met tussenpozen het gepiep van een vrachtwagen, die achteruit rijdt. Waarschijnlijk op een of andere bouwwerf van een huis in aanbouw.
Een buurman klopt matten uit of misschien wel kussens voor de tuinmeubelen.
Vogels van allerlei pluimage zingen elk hun eigen lied, zo totaal verschillend van elkaar en tussendoor het gepiep van hun jongen in de nesten, verscholen in de bomen en struiken.
Een merel hupt tot gans dicht bij me en blijft dan roerloos staan en vliegt niet eens weg als ik even beweeg. Even later hupt hij verder en verdwijnt al scharrelend onder de struiken.
Iemand in de buurt heeft blijkbaar ganzen en kalkoenen en die dieren laten regelmatig met hun schril geluid op luidruchtige wijze van zich horen. Betere wachters bestaan er niet. Af en toe zorgt een briesje voor verfrissing en daarna wordt het weer warm. De weide van de buurman ziet geel van de paardebloemen.
Een gele vlinder fladdert reeds van struik naar struik. De lucht is stralend blauw met hier en daar een wattig wolkje, dat geen kwaad in zich heeft. Ik hoor ergens het zoemend geluid van een electrische grasmaaier. Die dingen maken toch aanmerkelijk minder lawaai dan de andere.
Op de wasdraad flapperen enkele lakens en er bestaat geen twijfel dat die binnen de kortste keren droog zijn. Ze nemen de geur van buiten en zon op in elke vezel.
Heel ver weg zaagt iemand hout en het geluid van de electrische zaag weerklinkt, met tussenpozen onderbroken door stilte.
Ik hoor zelfs een stofzuiger! Iemand die zijn auto poetst?
Ik zie hoe klimop langs de stammen van de beukebomen omhoog klimt.
Ik laat alles op me inwerken, zoveel geluiden en zoveel stilte.
De wind heeft enkele slierten van mijn haar losgewaaid en die friemelen over mijn gezicht en ik krijg de neiging om te niesten. Met een clips zet ik ze terug vast en verlies me dan in wazige gedachten en dromen.

Geschreven door Michelly om 00:45 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 1 mei 2013

Mijmeringen.

Mijn blog lijkt me verwijtend aan te staren en dan realiseer ik me hoe lang ik al niets meer geschreven heb. Waarom?? Ik heb soms zoveel dingen in mijn hoofd, waarover ik wil schrijven, dat er helemaal niets uitkomt en ik geen letter op papier zet. Raar maar waar. Ben ook erg veel met mijn gedichtenbundel bezig geweest en dat slorpt nogal wat tijd en aandacht op. En natuurlijk weer druk, druk met het repeteren van ons koor. Op 15 juni hebben we weer ons Singing Dinner en daar komt een en ander bij kijken. Een volledig nieuw repertoire en daar wordt heel hard op gestudeerd. Het thema is "Folk" en een mens zou verschieten van wat er allemaal onder die noemer te ondekken valt en wat mooie melodieën we zullen brengen. Toen onze dirigente het aanbracht, had ik zo'n reactie van "Oh neen toch!" Maar dat gevoel is nu verleden tijd en we genieten volop maar studeren superhard om weer het beste van onszelf te kunnen geven.
En als ik dan de flyer met de aankondiging van ons optreden heb doorgestuurd naar familie, vrienden en bekenden, en de reacties en inschrijvingen beginnen binnen te stromen, word ik helemaal vrolijk.
Ik bevind me dus nu in een vrolijke toestand om heel begrijpelijke redenen.

Toch is het niet allemaal vreugde bij ons koor. Wij hebben namelijk enkele weken geleden een heel verdrietig mededeling gekregen. Onze voorzitster, die het koor al jaren met hart en ziel toegedaan is, heeft darmkanker met uitzaaiïngen. Ze heeft het ons zelf meegedeeld op een repetitieavond en daar gelijk aan toegevoegd, dat ze blijft komen naar de repetities en haar taak als voorzitster blijft uitoefenen, zolang het ook maar even kan. Ze heeft ons dat meegdeeld, en dan gevraagd om er niet meer op terug te komen, zodat ze niet elke keer opnieuw hierover moet uitwijden. We waren allemaal muisstil en totaal van de kaart. Mij overviel een gevoel koude en van totale machteloosheid. Wil haar zo graag helpen en heb daar de kennis en de mogelijkheid niet voor. Ze is ergens tussen 55 en 60 jaar. Ze krijgt nu chemo om de andere week en dat zal zo blijven doorgaan.
En als ik naar haar kijk en zie hoe ze haar best doet, hoe moedig ze is, vraag ik me af hoe het er diep vanbinnen uitziet en hoeveel verdriet een mens in stilte kan verwerken.

Geschreven door Michelly om 12:41 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 13 maart 2013

Kleine ingreep.

Vanaf mijn bureel kijk ik door de glazen deur naar buiten en zie een donzig witte vlakte van sneeuw, af en toe onderbroken door een half bedekt palmstruikje. Die donzige witheid is reeds deels weggewaaid door de wervelende wind, die gisteren het landschap teisterde. Lees net dat het vandaag de koudste 13de maart is sinds 160 jaar. Dat wil al wat zeggen, als je het mij vraagt. Bij dit weer steek ik normaal mijn neus niet buiten maar deze voormiddag kon niet anders, want mijn kasten grijnsden mij leeg tegemoet en dus moest er aangeschaft worden.
Toen ik bij het grootwarenhuis aankwam werd mijn vrees bewaarheid. De parking was een ijsvlakte van aangevroren sneeuw en zwart glimmend ijs. Heel voorzichtig een plaatsje gezocht en gevonden en dan uiterst voorzichtig uitgestapt. Mijn voeten schoven gelijk onder mij uit en ik hield me dan ook erg goed vast aan de deurklink. Ik had geen zin om mijn botten te breken en schuifelend zocht ik mijn weg naar binnen. Toen ik al het nodige in mijn kar geladen had en aan de kassa stond aan te schuiven, hoorde ik mensen praten over iemand, die wel plotseling gestorven was. Er viel een familienaam, die vrij veel voor komt in het dorp. Ik ken niet zoveel mensen hier maar wel enkele met genoemde naam. Daarom vroeg ik aan de kassadame, wie er gestorven was. Ze noemde de naam van de overledene en daar schrok ik van. Iemand, die ik kende en een jaar ouder was dan ik en steeds in het onderwijs gestaan had. Ze was blijkbaar tijdens of direkt na een medische ingreep overleden. Later hoorde ik van de overbuurvrouw, die ook in het onderwijs staat, dat ze in het ziekenhuis was voor behandeling van spataderen. Een behandeling, die aan de lopende band wordt uitgevoerd en zogenaamd niets meer voorstelt!
Wat het overlijden veroorzaakt heeft, weet ik niet maar dan begrijpt een mens opnieuw, dat elke operatie, hoe klein ook, een risico inhoudt, hetgeen door elke goede arts ook steeds vermeld wordt.

Geschreven door Michelly om 16:05 4 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 februari 2013

Mijn zoon.

mijn gevoelens voor jou

worden elke dag sterker

kon dit niet voorzien

toen je een baby was

die trots,

dat vertrouwen

die tederheid

dat houden

van jou is verweven

gebrand in mijn hart

part van mijn leven

mooiste deel ervan

nog steeds mijn jongen

reeds lang een man

jij hebt mijn leven

zo prachtig

bekroond

meer dan dat alles

ben jij

mijn zoon.

Geschreven door Michelly om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 17 februari 2013

Roots

Iedereen zal ze wel kennen, die programma's, waarin kinderen op zoek gaan naar hun biologische ouders, vader en/of moeder en daarvoor de halve wereld afreizen en beroep doen op bepaalde instanties of verenigingen. Regelmatig komt er op maandagavond zo'n programma op een van de Nederlandse zenders. Hier gaat het dan gewoonlijk over kinderen, die geadopteerd zijn en uit een of ander ver land komen, maar af en toe is er ook iemand, die op zoek is naar een naamloze donor van een zaadje, dat aan de oorsprong ligt van haar of zijn leven. Het is telkens weer aangrijpend om te zien, hoe die jongeren en soms ook volwassenen hun gevoelens hieromtrent proberen te verwoorden en proberen uit te leggen, wat ze nu eigenlijk missen en waarom het voor hen zo belangrijk is om te weten, wie er aan de oorsprong van hun leven ligt. Gelijken ze op hun vader? Hebben ze zijn talenten of gebreken, zijn ziekten of zijn karakter geërfd? Vraagt hij zich ook wel eens af, waar zijn "kinderen" rondlopen, en zoveel meer onbeantwoorde vragen. De meeste van die zoekenden, krijgen nooit antwoord op hun vragen en blijven gefrustreerd en verloren achter.
En nu las ik in de krant en hoorde op TV, dat men op zoek was naar spermadonoren. Hieruit groeien weer zoveel potentiële ongelukkigen, die hun afkomst nooit kunnen achterhalen. Als ik daar dan over nadenk, moet het toch niet denkbeeldig zijn, dat, in zo'n klein land als het onze, een halfbroer en halfzus verliefd worden op elkaar en met elkaar trouwen. Ze kunnen toch geboren zijn uit het zaadje van één en dezelfde man, zonder dat ooit te weten??? Als die donoren anoniem blijven, kan toch nooit achterhaald worden wie hun kinderen zijn. Ofwel zou het DNA moeten opgeslagen worden in een databank en het DNA van jongeren, die uit donorsperma geboren zijn en gaan trouwen, vergeleken worden met die gegevens in die databank. Maar dat is allemaal wel een beetje laat hé en weten alle kinderen, die op die manier verwekt zijn, ook dat dit zo is?
Ikzelf vind dit allemaal zo problematisch, dat het een afschrikkende uitwerking op me heeft. Om nog maar te zwijgen van alle hierboven aangehaalde gevoelens en vragen, waarmee ze hun hele leven blijven zitten zonder hoop op een antwoord. Zie ik het allemaal te somber en verkeerd???

Geschreven door Michelly om 17:10 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 2 februari 2013

Die oogjes toch!

Als je op een dag naar de oogarts gaat met het idee, dat je bril moet aangepast worden, en
dan te horen krijgt dat je cataract hebt in een gevorderd stadium is dat wel even schrikken. De enige manier om hieraan te verhelpen was, nieuwe lenzen inplanten. Het probleem zou alleen maar verergeren en een sterkere bril kon dat ook niet oplossen, omdat het zicht steeds waziger zou worden. Ik ben niet iemand, die zo'n beslissing voor zich uitschuift. Wat moet gebeuren,moet gebeuren, en dan liefst zo snel mogelijk.

Ik had reeds enkele artikels gelezen over de mogelijkheid om multifocale lenzen in te
planten en dat leek me wel wat. Voor altijd van een bril verlost zijn, heeft zo zijn voordelen. Nooit meer zoeken, waar dat ding nu weer ligt. Geen nieuwe uitgaven omdat hij hopeloos verouderd is en nooit meer tot de vaststelling komen, dat je hem weer eens vergeten hebt, net als je hem groot nodig hebt! Heb dan wat informatie opgevraagd, want voor deze lenzen kwam er een bedrag van ca
1.000€ te betalen op het hoofd van de patiënt. Maar dat was het me allemaal wel waard, dus werd er een afspraak gemaakt voor de operatie, die door het hoofd van de oogartsen zou uitgevoerd worden. Hij is de
enige in de praktijk, die de operaties met multifocale lenzen uitvoert. Hij is een heel rustige arts, aangenaam in de omgang en zonder de attitude, die veel artsen kenmerkt.

Eind november werd het rechteroog onder handen genomen en op 07 december het
linkeroog. De operatie verliep onder plaatselijke verdoving en viel goed mee,
ondanks het feit dat het linkeroog gevoeliger was dan het rechter. Uit een gesprek met een verpleegster na de operatie wordt dat door elke patiënt zo ervaren.;-)) Na de operatie kreeg ik een schelp op het betreffende oog om te voorkomen dat men er onverwacht in wrijft. Die moet er dan enkele nachten op blijven. Ik zag er zo'n beetje uit als
"The phantom of the opera""

Nu kwam dus de tijd om te herstellen en te druppelen, driemaal per dag, dag na dag in
elk oog . In eerste instantie leek alles geleidelijk aan beter te gaan. Maar dan merkte ik dat mijn rechteroog waziger werd. Ik moest verschillende keren op controle voor beide ogen en de druppels voor het rechteroog werden aangepast naar antibiotica met cortisone. Maar niets verbeterde en elke keer moest ik zeggen op de controle dat het niet in orde was. Ik kreeg het gevoel dat ik een
zeur was en raakte gefrustreerd. Bij andere mensen hoorde je geen of nauwelijks klachten en bij mij moet er, wat de ingreep ook is, steeds iets fout lopen. Bij de laatste controle zegde ik dan ook tegen de arts, dat ik verschrikkelijk vond, dat ik voortdurend klachten had, maar dat het echt niet goed zat. Hij stelde me gerust en benadrukte, dat ik me
daar niet schuldig over mocht voelen en het absoluut moest zeggen, als dat zo was en dat hij moest zorgen dat die klachten verdwenen. Hij controleerde weeral extra het rechtse oog, wat me zorgde baarde en zegde: de lens geneest mooi, staat mooi in het midden, maar trekt ovaal en ik weet niet hoe dat komt. Hij zat daar wat te peinzen en zegde dan: ik ga wat proberen. Je zult geen pijn hebben,
het voelt alleen een beetje irritant aan. Hij druppelde wat vocht in mijn oog sperde die open, ging er met een werktuigje in, haalde iets van het draadje achter de lens vandaan, knipte dat af en haalde het eruit met een pincet. Zo, zegde hij, misschien gaat dit helpen, en zou je dat weldra moeten merken, en je
komt binnen drie weken terug op controle. Is het dan niet helemaal verbeterd, dan zal er gelaserd moeten worden of moet ik een nieuwe ingreep doen. Ik mocht vertrekken en een uur later merkte ik reeds dat het zicht van mijn rechteroog verbeterde.

En nu sta ik elke morgen op met het gevoel dat het allemaal goed komt en ik binnenkort heldere kijkers en de blik van een arend
heb!;-)))

Geschreven door Michelly om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 20 januari 2013

Luie zondagnamiddag......

Buiten ruizelt de sneeuw en dikt in een gestadig tempo het tapijt, dat reeds eerder viel, nog wat aan. Door dat sneeuwtapijt buiten, lijkt het binnen een stuk klaarder dan tijdens het regenweer van de vorige weken.
Een droogrekje staat besneeuwd op het terras en elke dag zie ik verschillende keren een merel erop neerdalen en parmantig alles overschouwen. Het zwart van zijn verenkleed lijkt nog zwarter in de witte sneeuw. Als hij zijn inspectie volbracht heeft vliegt hij naar het vogelhuisje aan de andere kant van het terras en doet zich tegoed aan de lekkernijen, die daar in een netje zijn opgehangen voor hem en zijn gevederde vriendjes.
De stilte ruist en het is alsof mens en dier een middagpauze nemen en alle geluid is verstomd. Blijkbaar heeft iedereen de waarschuwingen van de weerman ter harte genomen en waagt zich geen mens op straat. Waarom zou je ook risico's lopen als dat totaal niet nodig is. Dus maken we er een heel luie, warme zondag van. De koffie is net doorgelopen en de koekendoos is goed gevuld met een keur aan allerlei lekkers. Toch maar een beetje rustigaan doen met al die snoep, want de dinertjes volgen elkaar op in een rap tempo. Heb daarbij dan ook nog mijn verjaardag gevierd verleden week, en zo komen de caloriën in massa naar binnen en dat vind ik niet zo'n prettige gedachte! Waar is de tijd, dat ik me daar geen fluit van hoefde aan te trekken en eten en drinken kon, zoveel ik wilde, zonder een grammetje aan te komen! Dat waren onze gouden jonge jaren en ook dat is nu voorgoed voorbij.
We houden het dus matig en gezellig en tokkelen wat op het toetsenbord van de PC. Een boek lezen gaat nog steeds niet echt, want mijn ogen zijn, na die cataractoperatie nog steeds niet in orde en de voorhanden brillen, kunnen niet van dienst zijn, want zijn aan de oude ogen aangepast en dus niet geschikt voor de multifocale lenzen, die nu ingeplant zijn. En de hemel zij dank dat ik wel kan computeren, want anders liep ik helemaal verloren! TV kijken gaat ook zonder problemen. Toch merk ik 's avonds laat dat mijn ogen veel vlugger vermoeid zijn dan vroeger, maar dat zal allemaal wel nog wat tijd nodig hebben zeker en ik ben nu eenmaal niet iemand met een zee van geduld, zeker niet waar het mezelf betreft!;-))
Ik zoek en klasseer allerlei teksten, die ik door de jaren heen geschreven heb en probeer ze in een bepaalde volgorde samen te voegen. En kom dan later tot de conclusie, dat die luie zondag toch zo lui nog niet was!;-)))

Geschreven door Michelly om 15:55 4 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 29 december 2012

Gezond en gelukkig 2013!!

Lieve blogbezoeker.
Ik wil jullie van harte een prachtig eindejaar wensen en een schitterend 2013 in goede gezondheid. Ooit las ik het volgende en het verwoordt perfect, wat ik voor iedereen wens in het komende jaar.

Ik wens jullie zonnige ochtenden en een glimlach van een voorbijganger op een grijze dag.

Ik wens u kranten, die het ook over gelukkige en gulle mensen hebben.

Ik wens u brieven van vrienden en boeken van dichters.

Ik wens u geschonken bloemen en gekregen boeketten.

Ik wens u een defecte TV en gezellige gesprekken in familiekring.

Ik wens u bioscoopjes met z'n tweetjes en leuke muziek, echte Bordeaux en Oosterse kruiden.

Ik wens u tijd om na te denken en tijd om te dromen.

Ik wens u onverwachte reisjes en aangenaam verloren rijden.

Ik wens u veel vrije tijd voor alles wat ongewoon, verrassend en wonderlijk is.

Ik wens u veeleisende vrienden en begripvolle vrienden.

Ik wens u nuttige afzondering en geheime oorden om gelukkig te zijn.

Kortom ik wens u allemaal een schitterend, overrompelend en ongelooflijk grappig en wonderlijk 2013.

Geschreven door Michelly om 16:30 3 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 17 december 2012

Virtuele en reële vrienden..

Ik zit hier weer te tokkelen voor dit schermpje
en het is niet meer weg te denken uit mijn leven.
Hoe is dat zo gekomen? Zat daarover te peinzen en alles is begonnen op het ogenblik dat ik met brugpensioen ging. Voor die tijd had ik een drukke baan, werkte met drie verschillende computers op mijn werk: één Mac waarop nogal wat teksten getypt werden. Een IBM rechtstreeks verbonden met de banken, waarmee ik via het programma Isabel wekelijks de betalingen naar de verschillende windstreken deed! Dan een PC die verbonden was met de andere in de verschillende bedrijven en die alleen maar materie bevatte, die voor het werk nodig was.
Behoefte of tijd voor een PC thuis was er dan ook niet, want ik had ook nog een huishouden te runnen, een huis te onderhouden zonder hulp, sporten om in conditie en gezond te blijven en tijd om aan mijn sociale verplichtingen te voldoen. Had mijn handjes dus meer dan vol. Daar bovenop kwam elke week babysitten bij de kleinkinderen, eerst één en later twee.
Toen op 1 februari 2001 mijn actieve loopbaan een einde nam en ik vrolijk uitgewuifd werd door de collega's, veranderde dat natuurlijk mijn leven drastisch.
IK was niet van plan om in dat zwarte gat te vallen en dus mijn plannen waren gemaakt. Direct werd er een desktop besteld en biebieke ging computerles volgen. M. vond dat te gek voor woorden en totaal overbodig want ik had toch altijd met PC gewerkt op het werk. Ja hoor, voorgeprogrammeerde dingen, maar dat heeft nauwelijks iets te maken met het echte werken op een PC en de mogelijkheden, die dat leuke ding biedt. En wat had ik een plezier met mijn nieuwe speeltje. Op een dag las ik ergens in een folder iets over seniorennet en nieuwsgierig ging ik op onderzoek via de PC.
Bekeek het allemaal wat aarzelend en vroeg me af of ik het zou wagen om me daar in te schrijven of in te loggen en op verkenning te gaan in de wereld van de senioren. Na enige aarzeling besloot ik de kans te wagen en als het niet meeviel, kon ik me altijd afmelden. Simple comme bonjour of poepsimpel!
En zo kwam ik op het forum terecht en hield me eerst op de achtergrond en las de mailtjes die andere schreven en de reactie die uit veschillende hoeken kwam. Toen ik eens de moed verzameld had om mijn virtuele stem te laten horen was de trein vertrokken en werd het een dagelijkse ontmoeting met mensen, die je langzaamaan steeds beter leert kennen. Maar toch bleven het namen en woorden waar geen gezicht achter zat. Tot de dag dat wij de afspraak maakten om elkaar te ontmoeten en om er een gezellige dag van te maken. Het was op een plaats in Antwerpen en opeens hadden al die nicknames een gezicht en al die stemmen een klank. En door de jaren heen zijn die virtuele vrienden en vriendinnen, vrienden en vriendinnen van vlees en bloed geworden. En één van hen is mijn soulmate geworden. Ik zou haar nooit hebben leren kennen zonder dit kastje en zonder die stap om mij aan te sluiten bij een forum en later naar die bijeenkomst te gaan, die nadien jaren lang steeds weer verschillende keren per jaar herhaald wordt.
Een kleine groep van hen is mijn "fanclub" geworden en zijn present bij elk optreden van het vrouwenpopkoor, waarin ik meezing.
Door deze blog heb ik nog lieve vrienden leren kennen, die ik dan wel niet in levende lijve ontmoet heb, maar waarvan ik het gevoel heb, dat we heel erg op dezelfde lijn zitten en elkaar wonderwel verstaan. Héérlijk is dat, en dat zou allemaal nooit mogelijk geweest zijn zonder die af en toe verguisde computer!

Geschreven door Michelly om 18:47 6 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 november 2012

Daar gaan we weer!!!

Ik dacht dat het vandaag een rustige zaterdag zou worden. Niet teveel op het programma en alleen wat prullen en me bezighouden en zo genieten van het weekend Maar dat was
dus duidelijk verkeerd gedacht.

Ik kwam tot de vaststelling, dat ik maar beter nog even naar de Colruyt reed om wat inkopen te doen. Volgende week zou daar niet veel van in huis komen door een operatie aan mijn rechtse oog. Na die ingreep mag er niet gebukt of getild worden en dat is niet erg handig hé, als je van alles en nog wat mee naar huis moet slepen!;-)

Maar eerst reed ik even naar de winkel van een nichtje, die allerlei mooie dingen als accessoires te koop aanbiedt. Voor het komende kerstconcert worden we verondersteld volledig in het zwart te verschijnen, maar dat zwart wel opgefleurd met vuurrode attributen. Dat kan dan van alles zijn: halssnoer, oorbellen, rode roos, rode oorbellen, rode sjaaltje, laarzen enz....

In de schattige winkel dus wat rondgesnuisterd en mijn keuze gemaakt.

Daarna maar verder op weg naar de winkel. Het was er ongelooflijk druk, en dat is ondermeer één van de redenen dat ik normaal gesproken nooit op vrijdag of zaterdag naar een grootwarenhuis ga. Er was nauwelijks een parkeerplaats te vinden op de grote parking en dat wil al wat zeggen. Ik was blij als de inkopen afgerekend waren en ik alles in het koffer van de wagen kon laden.

Ik stond heel kort bij de uitrit geparkeerd en hoefde alleen maar achteruit te stoten en enkele meters te rijden tot aan de uitrit van de parking. Snelheid had ik dan ook absoluut niet. Ik wilde net de draai naar rechts nemen, maar had de parking nog niet verlaten toen er een kleine Opel Corsa met een rotvaart van rechts aangereden kwam en de parking opreed en mij helemaal sneed terwijl hij de helft van mijn bumper meenam.

Kan niet beschrijven wat er door me heen ging. Niet weer! De auto was nog maar hersteld van in het begin van het jaar en dat voor dezelfde stukken.

Er stapt een jonge kerel met een petje op uit de auto en hij zegt doodleuk: je had me toch kunnen zien aankomen!! Maar ik stond helemaal correct en hij snijdt mij de hoek af en dat vindt hij niet eens abnormaal. Na wat tevergeefse pogingen om M. te bereiken belde ik zijn broer, die in Bree woont. Deze is direct naar me toegekomen om me behulpzaam te zijn bij het invullen van de gegevens. Plots kwam er een jonge vrouw naar ons toe en ze zegde zachtjes: ik raad u aan om de politie in te schakelen, want ik ken die jonge man en die is heel dikwijls onder invloed. Er had me ook al een man aangesproken, die me een briefje in de hand duwde met zijn naam en telefoonnummer en de opmerking: als je me nodig hebt, bel me maar, ik ben getuige van hetgeen gebeurd is.

Ik heb dan de politie gebeld en na een lange tijd wachten kwamen die om de toestand op te nemen. Ik stond te beven van de spanning en de koude en dan is méér dan een uur buiten staan echt geen opkikker!

Mijn schoonbroer had de ongevalaangifte al ingevuld en ik moest maar even in de combi van de politie gaan om nog wat toe te voegen en te ondertekenen. De jonge man had nog niets ingevuld en dat moest allemaal gebeuren in de combi. Nadien kwam de agent en overhandigde mij mijn exemplaar. Het was half vijf en begon al donker te worden. Als ik thuis het ingevulde papier opnieuw bekeek, zag ik dat de aanrijder onderaan geschreven had, dat ik midden op de uitrit stond, wat pertinent onwaar was. Maar zelfs als dat waar geweest was, moet hij me daar nog niet aanrijden!

Ik voel me nog steeds opgefokt en boos en dat ligt als een steen op mijn maag!

Voor zover mijn fijne rustige zaterdag!!!!

Geschreven door Michelly om 20:09 2 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Meer van Mijn eigen wondere wereld.