Naar de inhoud

Mijn eigen wondere wereld.

Mijn persoonlijke belevingswereld.
akke.beakke.be
Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Archief

Donderdag 12 mei 2005

De appel!

In de hof ven Eden heeft de slang gepoogd, Eva te verleiden met een appel. En volgens de overlevering liet zij zich verleiden. Een nonnetje van de kleuterschool in mijn dorp moet gedacht hebben, wat toen lukte kan nu ook nog lukken. Wij gaan de proef op de som nemen en kijken hoe sterk de wil is van dat kleine meisje, en of zij aan de bekoring kan weerstaan.
Ik was als kind niet bezonder verwend met lekkernijen. Ons huisgezin bestond uit verschillende kinderen en mijn ouders spaarden zich de knopen van het hemd om voldoende centjes opzij te kunnen leggen om een eigen huis te bouwen.
 Dus het woord "verwennen" kwam in onze vocabulair echt niet voor. Wij hadden geen boomgaard en dus ook geen overvloed aan appelen of ander heerlijk fruit. Als er dan al fruit in huis was, was dat gekocht, en daarvoor was er over het algemeen niet genoeg geld. Dat diende voor noodzakelijker dingen. Zo dacht men in die tijd. Bovendien was het de tijd direct na de oorlog, waarin de meeste mensen het niet te breed hadden.

Op een mooie zomernamiddag gingen de kleutertjes, waaronder ik, op wandeling met de zuster. We maakten dan een mooie rondgang door het dorp en rustten een tijdje uit op een groene weide juist buiten de wallen. We plukten bloemen, die we tot kransen vlochten, speelden, lachten en hadden plezier.
Het betreffende nonnetje, dat duidelijk een boontje voor mij had, had mij een prachtige appel toegestoken. Deze appel moest ik heel de wandeling bewaren in mijn zak, en ik mocht er absoluut niet in bijten. Als ik dat deed, moest ik hem na de wandeling teruggeven. Had ik er niet in gebeten, dan was de appel voor mij en mocht ik hem later opeten.
Kun je je voorstellen, wat het betekent voor zo'n kleine uk om met een prachtige appel in haar zak rond te lopen en er te moeten afblijven!
Na het afsluitend gebed in de kerk ging het nonnetje samen met de heel de bende kinderen terug naar school, waar we op de speelplaats samenkwamen met de andere kinderen, vooraleer we naar huis mochten.
Het uur van de waarheid was aangebroken! Ik werd bij het nonnetje geroepen en de appel kwam tevoorschijn!
Ik heb steeds heel stevige nagels gehad en blijkbaar vroeger ook al. In elk geval ik had tijdens die lange wandeling, het speeluurtje op de weide en het afsluitend gebed in de kerk, voortdurend met mij kleine nageltjes stukjes uit die appel geknepen en die stiekem in mijn mond gestopt.
Die arme appel zag er niet uit en het nonnetje stond sprakeloos naar mijn kunstwerk te kijken, en ik stond met grote bange ogen naar haar te kijken. Want van één ding was ik wel zeker: die appel kreeg ik  niet. Ik had nog niet gezien, hoe ik hem toegetakeld had, maar daar lag hij nu open en bloot en echt niet mooi om te zien.
Wat in haar hoofd is omgegaan, weet ik natuurlijk niet, maar het nonnetje moet echt wel in tweestrijd gestaan hebben, wat ze hier nu mee aan moest.
Plots zegde ze: Tja, ik had gezegd, dat je er niet in mocht bijten, en dat heb je duidelijk niet gedaan. Die appel is dus van jou. Eet hem maar smakelijk op.
Ik kon mijn oren niet geloven, en trots als een pauw en zielsgelukkig trok ik met mijn appel op weg naar huis.
Mijn eerste moeilijke les in zelfbeheersing!
Geschreven door Michelly om 22:53 3 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 10 mei 2005

Mijn eerste vriendje.

Als ik aan mijn kleutertijd op school denk, zie ik steeds datzelfde beeld van de speelplaats vol spelende kinderen op een warme zomerdag. In het midden van de "koer" stond een groot beeld omgeven door den smalle gordel van planten en bloemen, en daar omheen weer een afrastering, om al te enthousiaste leerlingen op eerbiedige afstand te houden. Je kwam de speelplaats op via een groot metalen hekken, onderverdeeld in twee grote vleugels en aan weerszijden een smal poortje, waarlangs men ook naar binnen kon. Direct naast de poort aan de rechterzijde waren de toiletten, met van die mini-deurtjes,  beneden hoog en boven laag zodat ze steeds je voeten konden zien en als je rechtstond, je hoofd: kwestie van controle!
Als je de speelplaats overstak kon je het gebouw binnegaan via een monumentale poort, die toegang gaf tot de inkomhal. Aan de linkerzijde van de poort, helemaal aan het uiteinde van de muur, was het keldergat; waardoor de kolen voor het stoken van de kachels, naar beneden werden gestort.
Die keldergaten, die behoorlijk groot waren, waren afgedekt met een zwaar metalen rooster. Om echter te verhinderen, dat de spelende kinderen allerlei afval, zoals snoeppapiertjes en klokhuizen van appelen door de tralies naar beneden zouden gooien, was over dat rooster een zinken afdak geplaatst. Iets hoger tegen de muur bevestigd en naar beneden lopend tot op het rooster aan het uiteinde. Dit zinken dak hield natuurlijk ook de regen tegen. Het was echter als het ware een kleine glijbaan.
Daar was ons lievelingsplekje! Mijn vriendje en ik zaten steeds op het zinken dakje naast elkaar en babbelden en keken naar de spelende kinderen. Dat zinken dak werd behoorlijk heet in de zon, dus het was oppassen geblazen bij warm weer! Maar niets kon ons tegenhouden, we troonden als het ware op dat plaatsje en het gekke was: het werd nooit door andere kinderen ingenomen. Mijn vriendje was een speciaaltje omdat zijn moeder een française was en zijn vader zich op hoog niveau met muziek bezig hield. Alleen al zijn naam: Janot, gaf hem een waas van geheimzinnigheid. 
Ik was een vrij rustig en dromerig kind, gefascineerd door verhaaltjes en sprookjes. Bovendien werd ik behoorlijk streng opgevoed, en dus zeker geen brutaaltje! Straf resulteerde steeds in dubbele straf thuis.
Op een goede dag kwam een van de nonnetjes naar ons toe en poogde mij over te halen om mijn vriendje in de steek te laten, want "meisjes moesten met meisjes spelen, en niet voortdurend bij de jongens zitten."
Ik had hier helemaal geen oren naar, en maakte dan ook geen aanstalten om mijn bevoorrechte plaatsje te verlaten. De non probeerde haar woorden kracht bij te zetten, door mij resoluut aan een arm te nemen en van het zinken dak te trekken.
Dat stille, brave kind, dat ik was, vergat dat ze steeds gehoorzaamde, en heeft de nonnetje zonder verpinken tegen de schenen gestampt! En het moet behoorlijk hard zijn aangekomen want de straf volgde prompt en langdurig!
Dat was mijn eerste, en zeker niet de laatste,  kennismaking met de ongegronde en redeloze bemoeizucht van volwassenen in mijn liefdeleven.
Geschreven door Michelly om 23:52 1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 6 mei 2005

EMOTIE (Michelly 06.05.2005)

Muziek overspoelt mij
met golven ontroering.
Trekt mij naar onder
en dan weer omhoog.
Ik zie alle kleuren
in gouden beroering.
Heb het gevoel, dat ik
hemelhoog vloog!

Wil niet dat het stopt,
wil steeds verder en verder,
gewiegd op de klanken
en hoog, "hemelhoog",
verdwijnen in wolken
en regenboog.
Geschreven door Michelly om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht
Donderdag 5 mei 2005

ZOMERMIDDAG (Michelly 04-05-05)

Er waren bloemen en weiden,
er was zon een hoog gras,
daar was water met lelies,
en dan plots....jouw lach!

Jij liep door het gras
als een nimf zonder vleugels.
Je haar danste los
om je stralende blik.
En ik, ja ik rilde...
wist niet wat er gebeurde.
De wereld viel stil
in mijn hart, met een snik...

Die blik in je ogen,
dat stralende blauw,
ik heb MIJ verloren.

Ik hou van jou!
Geschreven door Michelly om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 4 mei 2005

Prikkeldraad!

Ik was een jaar of zes en mijn broertje één jaar jonger. Samen wandelden wij van het dorp, waar wij op school waren, naar huis. Dat was een behoorlijk eindje, maar het was zomer en het was stralend weer en niets kon ons deren. Dat dachten we tenminste... Ons dorp had een echt kasteel en een kasteelgracht, waarover een brug liep en over die brug moesten wij steeds tweemaal per dag, éénmaal heen en éénmaal terug. Het water was fascinerened en de weiden waren groen en bebloemd met wilde varianten, die je nu nauwelijks nog ziet. Het gras stond hoog en wij hadden geen haast, zoals kleine kinderen nu eenmaal zijn. We stonden regelmatig stil langs de weg, in de grasboord en bemerkten voortdurend allerlei dingen, die onze aandacht gevangen hielden.
Wij vonden die weg naar school en naar huis héérlijk, want eenmaal thuis, mochten wij niet meer de straat op om met buurkinderen te spelen. Mijn ouders waren behoorlijk streng en wilden ons een "gedegen" opvoeding geven, of tenminste wat zij daaronder verstonden.Daarom hadden wij ook geen haast op weg naar huis, en alle dingen waren interessant! We stonden daar dus samen te keuvelen over vanalles en niets, zoals kleine kinderen doen. Een oudere buurjongen had ons intussen ingehaald en stopte bij ons Wij waren niet bijzonder op hem gesteld omdat hij brutaal was en een echte straatjongen, die niet voor veel dingen terugdeinsde. Hoe het kwam, dat kan ik mij niet meer herinneren, maar op een bepaald moment zegde hij tegen mijn broertje: "Zal ik je eens naar beneden duwen?" Met beneden,bedoelde hij de lager gelegen weilanden, die zeker drie meter lager lagen dan de straat, en allemaal afgezet waren met prikkeldraad met extra lange, ijzeren pinnen, die door de jaren heen totaal verroest waren.
Ik nam mijn broertje direct in bescherming en zegde opstandig: "Dan zeg ik het tegen mama!"
Buurjongen en straatvechter bedacht zich geen seconde en duwde mij met een rotvaart naar beneden, waar ik met mijn bovenbeen in de prikkeldraad terechtkwam, die de weide omzoomde.
Ik schreeuwde moord en brand, begeleid door mijn broertje, terwijl de schuldige er als een haas vandoor ging. Daar hing ik in de draad als een gestrikt en bang konijntje en kon mij met geen mogelijkheid bevrijden, doordat ik van boven uit in die ijzeren pinnen gevallen was. Ik huilde hartverscheurend en mijn broer met mij. Achter de weiden en de slotgracht was een man in zijn tuin aan het werk en werd opmerkzaam op ons geween. Toen hij van ver merkte, dat er blijkbaar iets ernstigs gebeurd was, stak hij zijn spade in de grond en rende dwars door de weiden naar ons toe, telkens over de prikkeldraad springend. Hij moet dus vrij jong geweest zijn, als ik daar nu over nadenk.
Hij zag wat er gebeurd was en heeft mij voorzichtig omhoog getild en op zijn armen naar huis gedragen.Ik weet dat ik op de tafel gezet werd en mijn mama de wonde zuiver maakte, die natuurlijk behoorlijk bloedde en vol roest zat van de prikkeldraad. Mijn moeder was er de vrouw niet naar om gaan te schelden op straat of ruzie te maken met de buren, maar dit was zelfs haar een beetje te gortig. Ze liep op hoge poten naar de overbuurvrouw en vertelde haar, wat er gebeurd was. De buurvrouw riep haar beruchte zoon bij zich en vroeg hem, of hij dat gedaan had. Natuurlijk ontkende hij dat in alle toonaarden.
Ze keerde zich naar mijn moeder en zegde doodleuk: Hij zegt dat hij het niet gedaan heeft. Trouwens mijn zoon doet zoiets niet! Daarop kon mijn moeder inpakken.
Zoonlief heeft haar later nog behoorlijk wat problemen bezorgd.
Als ik nu de naam van die man hoor, of ik kom hem tegen in mijn geboortedorp, kan ik alleen maar aan dat feit denken, en hij, hij durft mij nooit aan te kijken.  Hij is voor mij voor eeuwig en altijd met die laffe daad verbonden! En ik realiseer mij tenvolle, dat ik nog héél veel geluk heb gehad! Ik had net zo goed met mijn gezicht in die prikkeldraad terecht kunnen komen!
Hoe had ik er dan uitgezien en hoe zou dat mijn leven hebben beïnvloed!!
Geschreven door Michelly om 23:13 Reageer op dit bericht
Donderdag 28 april 2005

De Kunstenaar.

Als klein meisje moest ik een behoorlijk eind lopen van huis naar school en 's avonds weer terug. Gewoonlijk waren wij met meerdere kinderen,waarvan enkele oudere, die ons kleintjes dan op sleeptouw namen.
Toch gebeurde het wel eens, dat ik alleen de weg naar huis moest maken, om wat voor reden dan ook; nablijven misschien, of muziekles of gewoon door treuzelarij.
 Op een zonnige namiddag was ik inderdaad in mijn eentje op weg naar huis. Ik had een omwegje gemaakt door het centrum van het dorp en kwam voorbij de jongensschool. En daar zat hij weer! De grote robuuste man met de cape om zijn schouders en een breedgerande hoed op. Hij zat daar op een soort draagbaar krukje en had een schildersezel voor zich staan. Zijn doos met attributen lag naast hem op de stoep en hij zat schuin gericht naar de kerk. Heel stil, zonder een geluid naderde ik hem. Hij moet mij gezien hebben maar gaf geen enkel teken en sprak geen stom woord. Ik ging half achter hem staan en bleef roerloos kijken naar hetgeen hij aan het maken was. Het was natuurlijk een dorpszicht met kerk. Ik was gewoon sprakeloos, dat hij dat zomaar uit zijn potlood tevoorschijn toverde. Want hij tekende op dat ogenblik en wat mij nog meer verbijsterde was, dat hij het met zijn linkerhand deed! Ik heb daar héél lang gestaan, en vergat uur en tijd.
Tot op een bepaald ogenblik, de kunstenaar zijn spullen begon in te pakken mij zonder een woord te zeggen een knikje toewierp en wegliep, nagestaard door mij.  Hij leek mij een figuur van een andere planeet, geheimzinnig in het zwart, zelfs op deze warme zomerdag, met zijn breedgerande hoed, zwijgzaam en geheimzinnig. Zijn rechterhand hing slap langs zijn zijde, krachteloos, verlamd.

Ik liep de andere kant op en fantaseerde, dat ik ooit eens net zo mooi zou kunnen tekenen als de "zwarte man".

Ik had aardig wat te verklaren, toen ik eindelijk, véél te laat thuis aankwam.
Geschreven door Michelly om 23:52 2 reacties Reageer op dit bericht
Woensdag 27 april 2005

De groene kathedraal.

Totdat ik een jaar of tien was woonden wij in een piepklein huisje in de buurt van de Maas, de grens met Nederland. Mijn ouders hebben dan een huis gebouwd aan de andere zijde van het dorp, bijna op de grens met het buurdorp en in een mooie laan, overschaduwd met oude eiken. Als ik nu voorbij het oude huisje rijd, het staat er nog steeds, dan begrijp ik niet hoe wij met ons gezin daarin gepast hebben. Tussen het huisje en onze tuin liep een soort van aarden weggetje, dat doodliep in het veld, maar waarlangs niettemin nog verschillende huisje lagen, die ook bewoond waren door gezinnen met kinderen.
In één huis was het zelfs een bonte mengeling van kinderen, met allemaal dezelfde moeder maar verschillende vaders. Zij waren de sexuele revolutie lang vooruit! De grotere meisjes uit dat huisgezin en uit enkele huizen verder namen ons, de kleine ukken, steeds op sleeptouw op de weg naar school.
Ik herinner mij een stralende zomernamiddag, die in die tijd steeds warmer en zonniger leken dan nu. De "grote" meisjes gingen wandelen en vroegen of wij ook mee mochten. Dat mocht en met een klein emmertje en een speciaal steekwerktuig om paardenbloemen uit te steken ( wij noemden het ganzentongen) trokken wij op pad. Waarom dat emmertje en het werktuig? De paardenbloemen werden uitgestoken en in het emmertje meegnomen en dat was voer voor de konijntjes, die daar zeer verlekkerd op waren. Steeds het aangename aan het nuttige paren, was de leuze in die tijd! Wij liepen met z'n allen samen door de velden richting oude Maas en kwamen dan in de uitgestrekte weiden waar ook de paardenbloemen te vinden waren. Ik was in die tijd nog behoorlijk klein maar nog steeds loop ik in gedachten door het groene hoge gras, met de keuvelende groten achter ons aan op die verdroomde zomermiddag. Wij waren ondertussen op een plaats aangekomen, die steeds in mijn herinnering zal gegrift blijven als "de groene kathedraal"! Toen was ik te klein om dat woord ooit gehoord te hebben of te begrijpen, maar bij een terugblik kan ik geen andere omschrijving geven van wat ik toen zag. Weiden en weiden ver stonden er allemaal abelen, lang en slank en kaarsrecht. En zo onnoemelijk hoog, vooral voor een klein meisje. Ze filterden het zonnelicht tot een groen diffuus licht en alles had een onwaarschijnlijk sprookjesachtige sfeer, zodat zelfs de kleintjes stiller spraken en rustiger werden.
Het was als een bovennatuurlijke wereld, waarin wij per ongeluk terecht gekomen waren.
Nooit heb ik dat beeld en gevoel vergeten : "mijn groene kathedraal".

Geschreven door Michelly om 21:32 Reageer op dit bericht
Woensdag 27 april 2005

MEISJE( Michelly 09/2003)

Jij bent het meisje,
dat ik ooit wilde zijn:
stralend helder als
zonneschijn,
lachend, fonkelend als
 duizend sterren,

stil en verdroomd,
soms nabij, soms
heel verre!

Kind van mijn kind,
jij bent als de wind,
die speelt in de bomen
met duizende dromen,
die ritselt en streelt
en zich nimmer verveelt.

Jij bent als de zee,
oneindig en ver.

Jij bent onze mooie,
stralende ster.
Geschreven door Michelly om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Mijn eigen wondere wereld.

↑ Terug naar de berichten