Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Archief

Zaterdag 24 maart 2012

Sri Lanka (4)

Wij zijn aan de reis begonnen in Colombo en Negombo en zijn dan zo naar het noorden gereisd tot in Jaffna om dan weer richting het zuiden te keren en uiteindelijk weer aan te komen in Colombo.
Wij hebben een route afgelegd van 2.100 km en dat is niet niks, als je dan rekening houdt met de erbarmelijke staat van een gedeelte van het wegennet. We worden heen een weer gehost maar we schijnen het niet eens echt op te merken, omdat we voortdurend geboeid zijn door alles wat zich buiten ons voertuig afspeelt. Over de vegetatie heb ik het reeds gehad, maar elke dag weer zien we flora en fauna, die ons totaal verrassen. De ongelooflijk mooie en kleurrijke vogels brengen elke vogelliefhebber in verrukking en ik hoef zeker niet te vertellen, dat die voortdurend met hun fototoestel in aanslag liepen.
We bezoeken een onderkomen en kwekerij voor schildpadden. De dieren komen 's nachts in grote getale aan wal om hun eieren te leggen. Maar vooraleer ze de kans krijgen om die te komen uitbroeden, zijn er inlanders, die ze roven om ze te verkopen of zelf op te eten. Geen wonder, als je weet hoe arm deze mensen zijn. Vooral de vissers staan heel erg laag op de ladder en het kastesysteem mag dan al zogenaamd afgeschaft zijn, in werkelijkheid, heerst het nog steeds en overal. De mensen van de schilpaddenkwekerij gaan dan om de eieren op te halen en in de kwekerij worden die uitgebroed. We zagen er grote vierkante tonnen, tot aan de rand gevuld met water, waar honderden schildpadjes rondzwommen. In een bak waren ze één dag oud, de volgende bak twee dagen, en de derde bak, drie dagen. Deze laatste werden dan 's nachts terug in zee gezet en konden zo overleven. Er waren ook twee volwassen albino schildpadden, die nooit meer teruggezet werden, omdat ze niet overleven en een "lichtend" prooi zijn voor hun natuurlijke vijanden.
Als we richting het zuiden rijden, zien we aan de linkse kant de zee en de lange staken waarop de steltvissers zitten om te vissen. Onvoorstelbaar dat ze op zo'n lange staak de ganse dag kunnen zitten of hangen, en zo hun buit dag na dag binnenhalen.
Onze bus moet regelmatig stoppen voor de honden, die alom tegenwoordig zijn in het straatbeeld en overal elders. Duizenden zwerven rond en vermeerderen zich elke dag. Het Boeddhisme doodt geen dieren en dus ook geen honden, met het gevolg dat dit een overgroot probleem wordt en door de regering besloten is, dat er duizenden dienen afgemaakt.
Ze liggen rond de tempels, langs de weg, op de straat en gaan niet eens opzij als er een voertuig aangereden komt. Als dat voertuig toetert, staan ze op en verplaatsen zich, zoniet blijven ze gewoon liggen. Kun je je het getoeter voorstellen de godganse dag??
We bezoeken een weeshuis voor meisjes en maken de kindern blij met potloden, kleurpotloden en ballons. Wij hebben ook koeken gekocht onderweg en delen die uit. En de kinderen voeren wat sketchen op en zingen liedjes voor ons. Ze zijn proper en netjes gekleed maar van overdaad of weelde is er absoluut geen sprake en ze zijn dolblij met de geschenkjes die hen te beurt vallen.
Een halve dag later brengen we een bezoek aan een kleuterschool en het verschil is onbeschrijfelijk. Maar ook hier zijn ze blij met de kleurpotloden en ballons.
En dan is daar die eigenaardige geweldige verdraagzaamheid tussen de godsdiensten. Boeddhisten, islamieten en kristenen, ze leven met en naast elkaar, trouwen onderling en er is geen vuiltje aan de lucht. Een katholieke vrouw heeft een nieuwe auto gekocht en gaat naar de boeddhistische priester om hem te laten zegenen tegen ongelukken. We waren daar toevallig getuige van bij een tempel. In het weeshuis komt een boeddhistisch meisje elke dag de kapel poetsen. Waarom kan dat daar en hier niet?
Heb ik reeds verteld hoeveel we op blote voeten gelopen hebben? Elke tempel mag maar betreden worden met blote voeten en alle schoenen, van welke aard dan ook, moet buiten het tempelgebied achtergelaten worden in een stalletje, en daarvoor moet je natuurlijk ook weer betalen.,-))
We zagen er o.a. boeddhistische priesters in hun oranje gewaden. Het viel ons op dat dat er sommigen beide schouders bedekt hadden, en de meesten een schouder ontbloot. Allemaal zijn ze kaal geschoren, zelfs de kinderen. Het bleek dat de monnikken met beide schouders bedekt vrouwen waren. Iedereen kan zich bij hen aansluiten, voor een jaar, twee jaar, enkele maanden, of voor altijd. Er worden geen geloften afgelegd, want het boeddhisme is een levenswijze waarin je je kunt verdiepen en voor een korte of lange tijd intens aan kunt deelnemen.
Onderweg zien we dan ook de rijstvelden en de terrasbouw tegen de flanken van de berg, die aan het landschap het uitzicht van een lappendeken geeft. De ploeg wordt voortgetrokken door een buffel en diezelfde buffels kom je dan weer tegen midden op een kruispunt, terwijl ze doodgemoederd de weg oversteken en het hele verkeer tot stilstand brengen. Iedereen wacht rustig af tot de dieren op hun duizendste gemak het kruispunt hebben overgestoken om daarna weer met luid lawaai en getoeter verder te razen.
En dan zijn daar overal de resten van huizen en ruïnes, die de tsunami achtergelaten heeft. Huisjes vervallen tot krotten , waar de zee langs achter binnengespoeld is en met verwoestende kracht langs voor verder is geraasd, alleen vernieling achterlatend. Het lijken allemaal hologige spookhuizen.
Het is een rondreis, zo vol van nieuwe en ongewone indrukken, dat je op de duur het gevoel hebt, dat alles lijk een spons is opgezogen en dat die spons nu vol is en er niets meer bij kan.
De laatste dag komen we in Colombo aan, de hoofdstad met 1.000.000 inwoners. En daar nemen we opnieuw het vliegtuig naar Belgenland,via Mumbai (Bombay). Al die ervaringen en indrukken moeten gewoon tijd hebben om te bezinken en tot één mooi mozaïk samen te vallen.
Vandaar dat het even geduurd heeft vooraleer ik alles neergepend, of beter gezegd, neergetokkeld had!

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 7 maart 2012

Sri Lanka (3)

De hotels, die wij op onze rondreis aangedaan hebben,waren prachtig, en het ene nog mooier dan het andere. Ruime en luxueuze kamers, en zelfs met een salon en een bubbelbad. Soms bleven we maar één nacht en soms 3 nachten en daarna ging de reis weer verder. Vertrokken waren we in Colombo en van daaruit naar Negombo, Giritale, Kandy, Nuwara Eliya, Kataragama, Kalutara, en terug naar Negombo en aansluitend naar Colombo voor de terugreis. Bij onze aankomst op het vliegveld kregen we allemaal een bloemenkrans van frangipanbloemen omgehangen. Tere, kelkachtige bloempjes van een albasten kleur. Het was opvallend hoeveel bloemende bomen we tegenkwamen tijdens onze rondrit. De tropische begroeiïng was overweldigend en sommige bomen hadden een omtrek, die ik niet eens kon schatten. En dan de apen, ze zaten overal, in de bomen, op de daken,rond de tempels, rondspringend op de straat terwijl ze hun babies met zich meezeulden.
We bezochten een prachtige kruidentuin, die meer weg had van een tropische tuin, omdat veel kruiden de vorm van boompjes of bomen aangenomen hadden. We zagen het optreden van de Kandyan Dancers, die hun spectaculaire show opvoerden, met vlammende kleuren en vuur. Twee van hen liepen daarna over gloeiende kolen op nauwelijks een meter van het dichtsbijzijnde publiek.
We bezochten een familie die de kokosnoot tot de laatste vezel benutten om er bruikbaar materiaal van te maken. Van de haren op de schil werden touwen gesponnen, zoals men hier vroeger wol spon. Elk onderdeel van de vrucht werd ergens voor gebruikt en niets ging verloren.
Arme mensen zijn vindingrijk en dat bleek hier meer dan ooit het geval.
We liepen door de botanische tuin van Peradeniga, waar we ook een orchideeënkas met ongelooflijk vele soorten, bezochten.
Er was het olifantenweeshuis, waar die mastodonten rondliepen en hier en daar een kleintje de harten van iedereen stal. Een horde olifanten wordt steeds geleid door een vrouwtje en nooit door een mannetje. Er waren twee mannetjes vastgebonden met zware kettingen omdat ze agressief waren. Dat kon je merken aan de opening tussen oog en oor, waar dan een wit vocht uitkwam. Zodra de begeleiders van de dieren dit fenomeen zagen, werden de dieren met zware kettingen vastgelegd omdat ze anders amok liepen. Naderhand zaten we op een terras aan zee te eten en daar kwamen de olifanten in grote groep door de straat, tussen de kraampjes door en liepen allemaal net onder ons het water in om te baden. Tweemaal per dag vond dit ritueel plaats en tweemaal per dag werd elk dier door zijn begeleiders gewassen! Propere diertjes hé!;-)))
Op een andere dag bezochten we een werkplaats waar juwelen werden gemaakt. Handwerk en weer in het halfduister. De bijhorende zaak was een goudmijn, in de letterlijke zin van het woord, voor iedereen, die van die prachtige dingen houdt, en ondergetekende hoort daarbij!;-))
We maakten het hele proces mee hoe thee werd gedroogd en tot zijn uiteindelijke vorm kwam. En als je buiten tussen de bergen, begroeid met theeplanten stond, was dat een prachtige aanblik en had je totaal geen idee hoe werkintensief het plukken en bewerken van het groene goedje wel was. Aansluitend kon je thee drinken in een verbruikers ruimte en natuurlijk alle mogelijke soorten kopen, moest je daar behoefte toe voelen.
De theeplantages lagen natuurlijk op behoorlijke hoogte: ca 2400 meter en het was gewoon grappig om te zien, hoe koud de mensen het hadden. Ze droegen bijna allemaal oorverwarmers en droegen dikke jassen en mutsen
Voor ons was het nog steeds een heel aangename temperatuur en niet zo vochtig warm als in het lager gelegen gebied.
Op een namiddag hebben we een wandeling van 9 à 10 km gemaakt, over rotsen en stenen, steeds maar klimmen om uiteindelijk aan te komen op een hoog punt Worlds End genoemd. Hier had je een prachtig uitzicht over het omliggende landschap en de natuur was er adembenemend. Minder fraai is het feit, dat hier regelmatig paartjes en enkelingen zelfmoord plegen. Aansluitend hebben we gepicknickt onder de grote bomen.
En dan was er de jeepsafari door het Nationale Park Yala, dat zo groot is als groot London. Onwaarschijnlijke vegetatie en zoveel soorten dieren, dat je ogen tekort kwam. We zagen een luipaard, dat zich tegoed wilde doen aan een opgeblazen dode buffel op het strand van het meer
We waren met twee jeeps en de chauffeurs raasden over de met kuilen bezaaide weg, die de naam weg eigenlijk niet verdiende. Maar alles hadden ze gezien en dan stopten ze. Een krokodil, die net uit het water omhoog kroop om te gaan zonnen, buffels die baadden in het water, een visarend, die op jacht was naar een prooi, natuurlijk massa's apen,
varanen, pauwen, ceylonse hoen, olifanten, je had gewoon ogen tekort. We stopten op een plaats, waar een hotel gestaan had, dat totaal door de tsunami was weggevaagd en alleen nog de trappen naar de vloer op de gelijkvloers waren overgebleven. We hebben veel van van die huizen gezien, verwoest door de tsunami. Ze staan tussen de nieuwe of gespaarde huizen en doen afbreuk aan het uizicht van een straat of een dorp, omdat het krotten zijn, die hoe langer hoe meer vervallen.En dan viel het mij weer op, de massa's kraaien met hun akelige geluid. Boven het strand vliegen geen meeuwen maar kraaien met hun luide schreeuwen, die niets vogelachtigs hebben.
Het stof dat omhoog gewerveld was door die wilde rit in de jeep, had ons helemaal bedekt en onze kleren zagen er niet uit en de rest waarschijnlijk ook niet! Een heel lange, frisse douche was meer dan welkom achteraf
En niemand hield zich lang op de been na het avondmaal. We vielen als een blok in bed en waren binnen de kortste keren totaal van de wereld.
Van slapeloosheid had ik dus absoluut geen last!
(Wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 26 februari 2012

Sri Lanka (2)

Niemand is veel van zeggen want de vermoeiheid laat zich voelen. Enkelen knikkebollen en hier en daar zie je mensen languit op de harde stoelen liggen om temidden van al het tumult een poging te doen om een uiltje te vangen. M. kan dat zonder problemen. Verdenk hem ervan dat hij zelfs rechtopstaand kan slapen.,-))) Door het feit dat we een uur vertraging hadden hoeven we nu minder lang te wachten op de aansluiting naar Colombo. We hangen dus maar wat in die harde stoelen totdat het ogenblik aanbreekt om in te stappen. Het vliegtuig vertrekt om 02u10 plaatselijke tijd en arriveert in Colombo om 04u15. We worden er opgewacht door Lionel, onze plaatselijke gids, die vooral belgische groepen begeleidt en ook al verschillende malen in België te gast was. Als we eindelijk in het bezit zijn van onze bagage, begeleidt hij ons naar het wachtende busje, dat voor de komende veertien dagen ons vervoermiddel zal zijn. Een vaste chauffeur en bagagedrager, manusje van alles, zitten rustig op ons tewachten. Lionel spreekt een komisch engels en sommigen van de medereizigers, die niet zo goed overweg kunnen met de taal, hebben regelmatig moeite om te volgen wat hij zegt. Dan springt Tony, onze vlaamse begeleider in en vertaalt in het kort wat hij verteld heeft. Engels is een verplicht vak op school en Sri Lanka maar het valt me op dat ze bepaalde woorden op hun eigen manier schrijven! Night schrijven ze "Nite" en zo zijn er nog meer van die opvallende aanpassingen.
Het gaat nu rechtstreeks van Colombo naar Negombo en we bezoeken daar een grote vismarkt. De vis ligt in hoopjes op een zeil op de grond en daar kan je dan
tussendoor wandelen. De geur van de vis is doordringend en penetrant in de hitte van de dag. Kan me niet voorstellen dat ik hier vis zou kopen en die dan voor consumptie zou klaar maken! Maar wij zijn qua hygiëne natuurlijk rotverwend en die is hier dus duidelijk zoek!
Aansluitend gaan we ergens lunchen en maken we echt kennis met de srilankese
keuken. Lionel verwittigt ons, welke gerechten héél pikant zijn en we maar beter links laten liggen. En zelfs de zogenaamde milde gerechten zetten je mond en lippen in brand! Kip curry, is een andere variante dan hier, want wij gebruiken milde curry en zij pikante en dat zul je geweten hebben!
Toch zijn al die kruiden, hoe pikant dan ook, mild voor de maag, want M. die op dat gebied snel maagproblemen krijgt, heeft nergens weet van gehad tijdens die veertien dagen.
Ik probeer om onze zoon een mailtje te sturen en ik heb totaal geen bereik meer en de simkaart doet het gewoon niet meer. Blijkbaar had ik roaming moeten aanvragen in België en dat heb ik niet gedaan, want dacht dat het niet nodig was, als je een abonnement hebt. Mis gedacht en ik kan dus niemand per gsm bereiken, noch telefonisch noch via sms. Daarvoor zal ik dus een andere oplossing moeten verzinnen. We bezoeken nog een batikfabriek, waar mooie frêle meisjes in sarong stoffen versieren met tekeningen en deze dan met de hand inkleuren en daarna in baden dompelen om die kleur te fixeren. Wat me opvalt is dat ze werken in het halfduister. Begrijp niet dat ze ook maar iets secuur kunnen presteren. Die vaststelling zal ik elke keer opnieuw maken. Er wordt licht ontstoken als wij het vragen omdat we nauwelijks wat zien en zij moeten op die manier werken, dag in dag uit, uren en uren. En dan vragen ze met hun liefste glimlach naar kauwgom, die ik niet heb, of snoepjes. Heb een klein doosje kruidenbonbons Ricola bij en geef het hen om te verdelen.
Na dit bezoek gaat het eindelijk richting hotel, waar we één nacht blijven om morgen weer verder te trekken. Maar we kunnen tenminste een uitgebreide douche of bad nemen en even op onze positieven komen voor het diner.
(Wordt vevolgd)

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 februari 2012

Sri Lanka

Donderdag 02.02.2012.
Ik tref de laatste voorbereidselen voor een niet alledaagse reis. Hier wat opruimen, daar wat nazien. Zien dat er niets blijft rondslingeren en het huis netjes en zuiver achterlaten. Alsof dat ook maar iemand zou interesseren, als er al iets met ons zou gebeuren! Een mens doet zichzelf toch wat aan hé! Vannacht of liever gezegd morgenvroeg om 05u15 worden we opgehaald door een taxi-busje om naar het vliegveld te vertrekken. M. is al om 22u00 naar bed getrokken om uitgerust te zijn voor de lange reis. Ik zie het niet zitten om naar bed te gaan. Ga nooit voor 01u00 's nachts slapen en als ik dat doe, en om 03u45 weer moet opstaan, ben ik alleen maar geradbraakt en niet uitgerust. Dus heb ik besloten om op te blijven, wat TV te kijken en te lezen. Er is ons gezegd geen al te warme kleren aan te doen om te vertrekken, want die draag je ook als je daarginds aankomt en bij 30-35°C is dat niet erg practisch.
Als dan eindelijk het stijdstip aangebroken is dat de taxi voor de deur stopt, staan we gepakt en gezakt klaar. De sneeuw van de vorige dagen en nachten, is alleen nog maar meer aangevroren, want in onze straat, die niet in het centrum ligt, wordt natuurlijk niet gestrooid. Het gevolg daarvan is dat we bijzonder goed moeten uitkijken bij het inladen van de koffers en de opstap in het busje. Je zal maar uitschuiven en een been breken op zo'n moment, dan was die reis meteen van de baan. En het is verdorie koud!!!!
Er moeten nog mensen opgehaald worden onderweg en dat gaat allemaal heel vlot in zijn werk. De chauffeur heeft rekening gehouden met mogelijke files naar Brussel. Daar zijn we echter aan ontsnapt en we zijn een uur te vroeg op de luchthaven. We staan daar op een kluitje te wachten op de laatste reiziger, die uit Sint-Pieters-Leeuw moet komen, en die natuurlijk niet zo vroeg vertrokken is. Ons groepje bestaat uit twee koppels uit Oost-Vlaanderen, één man uit Sint-Pieters-Leeuw, drie koppels en één single-man uit Limburg en dan onze reisbegeleider. Op de plaats van bestemming zullen daar nog onze Singalese gids, chauffeur en bagagedrager bijkomen. Dat gezelschap zal dus 14 dagen van 's morgens tot 's avonds met elkaar optrekken.
Het uur van vertrek is 10u05 maar uiteindelijk verlaat het vliegtuig de thuishaven om 11u15, dus met meer dan een uur vertraging. De piloot zet koers naar Mumbai of Bombay waar we om 19h30 aankomen en daar moeten we drie uren doorbrengen in de transitzone om vervolgens opnieuw het vliegtuig te nemen naar Colombo op Sri Lanka. Door het latere vertrek wordt de wachttijd met een uur ingekort en daar is niemand rouwig om. We vertrekken naar Colombo om 02u30 plaatselijke tijd en die is 4u30 later dan in België.
De controle in Mumbai is een klucht op zich en je kunt er maar best mee lachen want anders is het begin van je reis al verpest bij voorbaat. Zeker vijfmaal worden we gecontroleerd en dat in de transitzone. Je komt van een vliegtuig waarvoor je de controle gepasseerd bent, gaat rechtstreeks naar de transitzone en wordt dan telkens opnieuw gecontroleerd, tot lijfcontrole toe, mannen en vrouwen apart natuurlijk. Horloges, riemen, tassen, jassen, alles moet apart in een bakje gelegd en moest gescand worden en bij de terugreis moeten we zelfs onze schoenen uit doen!;-))) Je zult maar kapotte sokken aan hebben!;-)) Mijn handtas is het onderwerp van hun bijzondere aandacht. Die moet opnieuw door de scanner en wordt daarna gewoon ergens op de grond gezet en daar staat ze dan en geen mens kijkt er meer naar om. En ik sta daar te wachten en laat dat ding geen moment uit het oog, want alles aan waarde, wat ik bij me heb, zit in die tas! Iedereen van onze groep is ondertussen al voorbij en staat op mij te wachten. Dan schijnt die tas toch een van de controlerende militairen op te vallen en hij gebiedt iemand die van de grond op te nemen en na te kijken. Als dat gebeurd is krijg ik eindelijk mijn eigendom terug en kan ik de rest van de groep vervoegen.
En nu op weg naar gate nummer zoveel om rustig te wachten voor het inschepen naar Colombo.
(wordt vervolgd)

Geschreven door Michelly om 00:00 5 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 15 januari 2012

Nieuwe start.....

Ja die start is er weer. Na ons kerstconcert in december, dat een weergaloos succes is geworden zijn we bijna verplicht om naar een grotere plaats van optreden uit te kijken en er werd al lachend gesugereerd om dat optreden dan maar in de basiliek te doen!;-)) Elk plekje in de kerk was bezet en de mensen hadden eigenlijk te weinig ruimte. Het enige alternatief in de kerk is, dat er wordt gezegd: zoveel plaatsen en al de rest: sorry maar de zaak zit vol. En dat is dan een heel spijtig iets hé.
Daarna hebben we drie weken vrij gehad en gisteren hebben we weeral opgetreden, maar dan op een andere manier, dan we dat gewoon waren.
We waren uitgenodigd om de nieuwjaarsreceptie van de gemeente en de uitreiking van de jaarlijkse cultuurprijs op te luisteren; Er waren 520 genodigden in het CC van Gruitrode en daar stonden wij, helemaal verspreid, tussenin. Niemand wist dat we zouden optreden en dan begon plots onze dirigente, die op een stoel geklommen was, te zingen, drie mensen vielen in uit verschillende kanten van de zaal, daarna weer drie en zo verder, totdat iedereen van het koor door de hele zaal aan het zingen was, (flashmob)en zo liepen we dan naar het podium waar het optreden verder ging. Mensen draaiden zich verwonderd om en vroegen zich af wat er gaande was.
Het was een ongelooflijk rare belevenis. We zagen elkaar niet en onze dirigente nauwelijks en om dan toch iets ordentelijks te brengen, is niet zo vanzelfsprekend. ,-)))
Maar het is gelukt en we slaakten een zucht van opluchting. Er zijn nog wat liederen gebracht en we hebben afgesloten met Bohemian Rhapsody van Queen, dat we allemaal even graag zingen en dat is dan ook duidelijk te merken!;-)))
Toen dan eindelijk het officiële gedeelte en de prijsuitreiking achter de rug was, werd iedereen uitgenodidg op de receptie met drank en hapjes naar believen. Kwam dat even mooi uit. Ik verjaarde namelijk en zo werd die dag extra feestelijk. Als ik me dan al niet in mijn luie zetel mocht laten vieren, werd ik daar op een ongewone manier in de bloemetjes gezet.
Heerlijk gebabbeld en onvoorstelbaar gelachen. Jongens wat doet dat een mens toch deugd. Dat spaart verschillende doktersbezoeken uit!;-))
De dag was lang want eerst om 01u30 trokken we naar huis en als toemaatje mochten we de vensters van de auto, die totaal aangevroren waren, zuiver krabben.
Om 02u00 naar bed en in één ruk doorgeslapen tot 07u30!
Zeg nu zelf, was dat geen goede start van een nieuw kalenderjaar en nieuw levensjaar!;-))

Geschreven door Michelly om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 2 januari 2012

Zegen of last?

Eerst en vooral wil ik al mijn trouwe blogbezoekers, gekend en ongekend, van harte een gezond en sprankelend 2012 wensen en hen bedanken voor hun trouwe bezoekjes en interesse in mijn hersenspinsels!

Ik hoop natuurlijk dat jullie mij trouw blijven in het komende jaar, zodat ik elke keer als ik iets schrijf, tenminste het gevoel heb dat ik tegen mensen praat en niet tegen muren of stoelen. Bedankt bij voorbaat.

Als ik aan Kerstmis en Oudjaarsavond of Nieuwjaarsdag denk, dan denk ik ook aan al het werk, dat gedaan wordt om die dagen tot iets speciaals te maken. Ik heb het dan niet over geschenken, maar wel over de culinaire hoogstandjes, die mijn schoondochter tevoorschijn tovert. Wij brengen kerstavond steeds, op hun verzoek, bij het gezinnetje van onze zoon door en ook de moeder van mijn schoondochter is daar dan bij aanwezig. Een gezellig gezelschap en de avond verloopt dan rustig, met mooie muziek en heerlijk eten. Maar telkens opnieuw sta ik verbaasd te kijken naar de manier, waarop ze dan nu weer die tafel versierd heeft en de kerststukjes heeft gemaakt. Ze schudt dat precies allemaal maar uit haar mouw, alsof het een fluitje van een cent is. Als je die gave niet hebt, weet je dat het allemaal zo eenvoudig niet is, als het lijkt. Kleindochter van 14 had de menukaarten gemaakt, en die waren al net zo mooi. Ze heeft het van geen vreemde, dat is dus duidelijk. Waar die fantasie vandaan komt is me dan een raadsel. Heb dat niet zo direct op dat gebied maar dan wel op een ander. FANTASIE: is het een zegen of een last? Voor mij beide. Als je gemakkelijk schrijft, dan kan het een onuitputtelijke bron zijn van onderwerpen en alles wat je er rond kunt weven. Maar mijn fantasie slaat ook op hol, als een of ander gebeurt en dat is allesbehalve aangenaam. Als een bekende of familielid gopereerd woet worden, zie ik alle dingen, die fout kunnen gaan. Hoe meer dat ik over een onderwerp weet, hoe minder mijn fantasie met mij op de loop gaat. Zelf ben ik verschillende keren onder het mes geweest en ik stond erom bekend, dat ik de dokters tot op hun hemd uitvroeg. Ze noemden mij: dat vrouwtje dat altijd alles wil weten. Als ik weet, wat gaat gebeuren, heb ik geen schrik en fantaseer ik niet, maar als men mij dat niet vertelt, dan wil je niet weten, wat ik me allemaal voorstel!;-))
En dat is niet alleen het geval bij medische interventies, maar ook als ik bijvoorbeeld niets hoor van iemand, die me heel erg na is. Stel me dan alle mogelijke dingen voor, die fout kunnen gelopen zijn en van de weeromstuit word ik hoe langer hoe ellendiger en verdrietiger. Waanzin natuurlijk en dan moet ik mezelf echt heel hard tot de orde roepen, want ik krijg maagpijn, buikpijn en hoofdpijn, en misschien is er wel helemaal niets aan de hand. En mijn verstand kan heel goed beredeneren, dat het belachelijk is, wat ik doe, maar die fantasie heeft bezit genomen van mijn gevoelens en die schuif ik niet zomaar opzij. Ze uitsluiten lukt al helemaal niet.En dat bedoel ik dus met de vraag of het een zegen is of een last. Soms heel erg dat laatste!

Geschreven door Michelly om 00:00 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 21 december 2011

Energie!!!!

Waar ze vandaag komt is een grote vraag maar ik heb energie te over!!!
Zo op het einde van het jaar in deze donkere dagen, zou je net het tegenovergestelde verwachten, maar blijkbaar ga ik weer tegen alle normale geplogendheden in en werkt mijn systeem gewoon omgekeerd.
Ben er best blij mee hoor. Of zou het toch een bepaalde oorzaak hebben???
Wij hebben namelijk pas ons kerstconcert achter de rug in de kerk van Gruitrode. We wisten al dat de toeloop nog groter was dan andere jaren, maar het overtrof dan toch onze verwachtingen. Het kinderkoor, dat als eerste optrad, is gelijk na het optreden naar het CC vertrokken, om tenminste die plaatsen al voor bezoekers vrij te houden. En elk hoekje was dicht gezet met stoelen en banken De kerk was, zoasl elk jaar, door ons versierd in de voormiddag. De versieringen worden telkens gemaakt door een van onze koorleden, die een bewonderenswaardige fantasie heeft, als het erop aankomt om steeds weer een ander thema als onderwerp te gebruiken.
En om 15u00 in de namiddag was het zover. Eerst het optreden van het kinderkoor, dat zeer in de smaak viel. Dan gaven de Heivinken, een gekend mannenkoor, het beste van hun kunnen en last but not least, waren wij aan de beurt. En weten jullie wat dan zo fijn is achteraf??? Dat de mensen zegden, dat wij het mooiste en beste waren van de namiddag. Jongens, ik word er nog helemaal warm van, als ik terugdenk aan de complimenten, waarmee we overladen en het enthousiasme waarmee geklapt werd. Wij hadden een heerlijk programma en onze gastzanger, Maarten Cox van TV Limburg, die twee liedjes samen met ons zong, stal alle harten, die van ons incluis.
Je zou dan verwachten dat na dat optreden de weerslag komt van maanden tweemaal per week repeteren, en bij velen zal dat ook wel het geval zijn. Zelf reageer ik dus duidelijk net tegenovergesteld. Ik borrel van energie en die moet ik natuurlijk ergens in kwijt. Heb dus gisterenavond 58 wafels gebakken. M. doet zijn best om mij daar vanaf te helpen! Hij heeft er al 15 meegenomen naar de avondles, voor de medeleerlingen. Zo slinkt die hoop met rasse schreden hé.
Vandaag heb twee desserten uitgetest, die ik bij goedkeuring, ga klaarmaken met Nieuwjaar, als de kinderen komen eten. Je moet altijd een beetje rekening houden met de kleinkinderen, want allerlei dingen met drank, zijn aan hen niet besteed.
De crême brûlée en de Messinaroom staan te wachten op de gegadigden om uitgetest te worden. Alsof al dat kokkerellen nog niet genoeg is, heb ik ook nog alle hoezen van de eetkamerstoelen gewassen en gestreken. En vooral dat laatste doe je niet gauw even tussendoor.,-))) Maar ben weer supertevreden dat het gebeurd is.
Mijn energie is nog steeds niet verbruikt hoor. Morgenvoormiddag wordt er weer getennist van 10u00 tot 11u30 à 11u45 en hoe het daarna gesteld is met het niveau, zal ik wel aan den lijve ondervinden zeker??
Moet zeggen dat het een goed gevoel is en volgens mij heeft het dus alles te maken met dat ongelooflijk vele zingen, mij daarin gelukkig voelen, en hier en daar nog een persoonlijke reden, maar die houd ik gewoon voor mezelf!;-))

Geschreven door Michelly om 23:56 7 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 6 december 2011

Wie zoet is......

Dat ben ik dus duidelijk niet geweest want hij is mijn schoentje voorbijgereden zonder er iets in achter te laten. Ben ik dan werkelijk zo stout? Dat moet dan wel. Ben ik van plan mijn leven te beteren? IK denk er niet aan, dus volhard ik in de boosheid, zoals dat zo mooi wordt uitgedrukt.
Trouwens ik heb nooit de regels gekend, waaraan ik moet voldoen om iets te krijgen van die goede Sint. Ook als kind niet. Ik denk dat in mijn kindertijd de regels van mama en papa's geldbeugel telden en blijkbaar is dat op de dag van vandaag minder aan de orde.
Mijn kleinkinderen zijn groot genoeg om hun geschenkjes te krijgen onder de kerstboom maar van iemand, die wel nog op zoek is gegaan, hoorde ik dat alles wat er voor volwassenen denkbaar en te koop is, dat ook voor kinderen te krijgen is. Daar hangt dan natuurlijk het te verwachten prijskaartje aan. Blijkbaar is dat geen bezwaar, want die dingen vliegen de deur uit. Ouders kopen dat, ook als ze het zich eigenlijk niet kunnen veroorloven, want je kunt het niet maken, dat een kind niet heeft wat zijn klasgenootjes hebben. Wij zijn daar vroeger niet aan dood gegaan en ik had veel niet, wat sommige klasgenootjes wel hadden. En onze (klein)kinderen worden overspoeld met "grote-mensen-speelgoed" Een van de veel gehoorde excuses hiervoor zijn: het is zo leerzaam en ze kunnen er heel veel van opsteken.
Dat geloof ik onmiddellijk. En ze leren nog iets: namelijk vergeten wat het heet kind te zijn en zich op een kinderlijke manier bezig te houden en te genieten.
Natuurlijk moeten wij allemaal met onze tijd mee, maar het stemt me triest als ik zie hoe zelfs kinderen, die de lagere klas niet eens doorlopen hebben, voortdurend aan de computer of de TV zitten om spelletjes allerhande te spelen, waarvan er heel veel niet eens meer de naam spel waardig zijn. Proberen om zoveel mogelijk mensen neer te schieten of omver te rijden, wordt namelijk een spelletjes genoemd in die wereld van entertainment. Ik heb daar een ander woord voor, maar is ben dan ook ouderwets en niet van deze tijd.
Mijn kleinkinderen zijn op een ouderdom, dat ze steeds voor een en ander aan het sparen zijn en krijgen dus het liefst een bijdrage voor die spaarrekening. Voor ons erg gemakkelijk, want je hoeft je hoofd niet te breken over een mogelijk geschenk, dat nadien misschien toch niet zo echt in de smaak valt. Als ze genoeg gespaard hebben, kopen zij zelf, hetgeen ze graag willen hebben. Natuurlijk onder begeleiding van papa en mama. Niettemin helpen wij zelf, door onze bijdrage, dus ook mee om te voldoen aan dat koop gedrag.
Moet ik mezelf dan troosten met de gedachte, dat ik de vooruitgang niet kan
tegenhouden? Of liever hopen, dat ze onder impuls van onze zoon en zijn vrouwtje, alles in goede banen leiden?

Geschreven door Michelly om 16:37 6 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 3 december 2011

Het houdt niet op.

Ik zit hier in de bureau en kijk verstrooid naar de regen, die tegen de ruiten en de glazen deur roffelt en de wind, die hardnekkig zijn best doet om de laatste schamele blaadjes van de hoge beukenbomen weg te blazen. Dat lukt hem tot nog toe niet, want er zijn er bij, die zich hardnekkig vastklampen aan dat laatste lijntje met de werkelijkheid en het leven.
Eens ze loslaten, is het over en uit en zullen ze vergaan tot compost en dienen om nieuw leven te stimuleren maar nooit meer zelf tot leven komen.
Ik ben niet echt met mijn gedachten bij hetgeen buiten gebeurt. Moet voortdurend
denken aan een van mijn koormaatjes. Ze staat vlak bij me als we zingen en is verpleegster in het ziekenhuis. Donderdagavond op de repetitie werd ons meegedeeld, dat ze nu aanstaande maandag zou geopereerd worden en dat ze er "even" niet zou zijn. Ze heeft een kwaadaardige tumor op de schildklier en die moet er dus zo snel mogelijk uit. B. is een jaar of vijftig, schat ik, en is vast besloten terug te zijn voor ons kerstconcert op 18 december en dan mee op te treden. Terwijl ik net stond af te wassen, moest ik aan haar denken, en nu natuurlijk ook, terwijl ik dit typ. Hoe voelt ze zich met het vooruitzicht van die operatie maandag? En ik denk dat die operatie op zich niet eens het ergste is maar wel de angst en onzekerheid of er uitzaaiingen zijn. Dat moet je toch maar afwachten. Niemand kan je helpen op zo'n ogenblik, hoe lief men ook probeert te zijn, want het gaat om je eigen lijf en leven en en je eigen levensvooruitzichten. En dan moet je jezelf toch voelen als die blaadjes, die zich daar nog aan die takken vastklemmen en koppig weigeren los te laten, welke natuurkracht dan ook maar over hen heen ranselt.
B. zal niet veel uit mijn gedachten zijn dit weekend. Het helpt haar natuurlijk helemaal niet, maar misschien kan ik wat positieve energie doorsturen en heel zeker heel hard voor haar duimen. Mijn god, wat zal ik blij zijn, als ze weer naast me staat te zingen alsof alles nooit gebeurd is.

Geschreven door Michelly om 14:56 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 30 november 2011

Kaarsenlicht.

De kaarsen flakkeren
schaduw
op jouw lieve
gezicht

ze doen je ogen
glanzen
je mond is een
gedicht

en alles wat ik
voel
borrelt langzaam weer
omhoog

behoeft niet eens meer
woorden
behoeft niet eens
betoog.

Je zult het nu wel
lezen
emotie in mijn
gezicht

ben voor dit tedere
voelen
reeds jarenlang
gezwicht.

Geschreven door Michelly om 17:32 5 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Meer van Mijn eigen wondere wereld.