TR191 - 6KM100 - 0:58:14

Het weer.
Het was zonnig met enkele hoge wolkenvelden.
De maxima lagen tussen 24 of 25 graden aan zee, 29 à 30 graden in het centrum en 32 graden in Belgisch-Lotharingen.
De wind was zwak tot matig uit noordoost, aan zee matig tot soms vrij krachtig uit noordnoordoost tot noordoost.
Actueel.
KLIMAAT
Water.
Dringend advies: nog maar 5 minuten douchen in Nederland en Frankrijk om watertekort te voorkomen.
De Franse overheid heeft graag dat je niet in bad gaat, maar de douche gebruikt. En het liefst niet langer dan 5 minuten. Met die boodschap, verpakt in een landelijke campagne, wil Frankrijk het waterverbruik terugdringen. Ook in Nederland is onlangs een soortgelijke campagne gelanceerd.
De Fransen lijden onder de hitte. Deze week liggen de temperaturen vrijwel overal boven de 30 graden, met lokale pieken tot boven de 40 graden. Daarom wil de Franse overheid dat iedereen water gaat besparen. De dringende adviezen gelden ook voor toeristen die in la douce France’ vertoeven.
Het opvallendste advies: maximaal 4 à 5 minuten douchen. Als je dat doet in plaats van een bad te nemen, bespaar je telkens 100 liter water. Ook krijgen de Fransen het advies de wasmachine minder vaak te laten draaien en om tuinplanten alleen ’s avonds water te geven.
De adviezen gelden niet voor niets: in een derde van het land zijn inmiddels noodmaatregelen genomen door de extreme droogte. Boeren mogen er alleen ’s ochtends en ’s avonds oogsten vanwege brandgevaar. Barbecueën en auto’s wassen is verboden.
Op sommige plekken zijn er problemen met de drinkwatervoorziening. Zo waren er langs de Atlantische kust mede door de komst van veel toeristen watertekorten. In Noord-Frankrijk zijn in veertien gemeenten flessen water uitgedeeld aan de inwoners.
De Franse richtlijnen staan niet op zichzelf. Ook bij onze noorderburen voert de overheid actief campagne om het (douche)waterverbruik terug te dringen. Zo werd medio juni de landelijke reclamespot ‘Word geen douchebag’ gelanceerd.
Een ‘douchebag’ is in dit geval “iemand die eindeloos onder de douche staat, de kraan laat lopen tijdens het tandenpoetsen, de tuin sproeit alsof het de jungle is, of elke dag uitgebreid in bad gaat”. Handelingen die met een dreigend tekort aan drinkwater ongewenst zijn. Het woord douchebag betekent ‘klootzak’ in het Engels.
De vraag naar water groeit namelijk sneller dan wat de Nederlandse waterbedrijven op termijn kunnen leveren. Door een steeds droger en warmer klimaat staat de watervoorziening onder druk. Zonder maatregelen kan er in 2030 in heel Nederland een tekort aan drinkwater ontstaan.
En dus willen overheidsinstanties dat Nederlanders hun gedrag aanpassen en dagen ze hen uit om zich binnen vijf minuten op te frissen. Om daarbij te helpen zijn lijsten gemaakt met daarin bekende hits die maximaal vijf minuten duren. Dat keken de campagnemakers af van Australië, waar in de gortdroge regio rond Melbourne in 2025 de ‘4-minute shower challenge’ werd gelanceerd, met lijsten met bekende popsongs die exact vier minuten duren. Zodra de hit is afgelopen, moet de kraan dicht.
Dat de streeftijd voor Nederlanders op een royale vijf minuten ligt en voor Australiërs op ‘slechts’ vier, is geen toeval. Met een gemiddeld verbruik van zo’n 118 liter drinkwater per persoon per dag doen Nederlanders het namelijk relatief goed. Ter vergelijking: in Frankrijk jaagt men er dagelijks al 148 liter doorheen. In Australië ligt dat verbruik nog hoger: van zo’n 200 liter in grote steden als Sydney en Melbourne tot wel het dubbele in het gortdroge binnenland.
Niet alleen Nederland, Frankrijk en Australië doen hun best om het waterverbruik terug te dringen, ook in andere landen trekken (of trokken) overheden alles uit de kast om de douchetijd te verkorten.
Zo lanceerde Groot-Brittannië onlangs een omvangrijke overheidscampagne om de Britse ‘water blind spot’ aan te pakken. Uit onderzoek bleek dat inwoners hun dagelijkse waterverbruik massaal met ongeveer 100 liter onderschatten. Door Britten te stimuleren om korter te douchen en door lekkende leidingen te repareren, hoopt men 28 liter water per persoon per dag te besparen.
In het door droogte geteisterde Spanje gingen ze in 2024 nog een stap verder: in regio’s zoals Catalonië en Andalusië werden stranddouches simpelweg afgesloten en vroegen hotels hun gasten om de douchekraan binnen de 4 minuten dicht te draaien. Op sommige plekken werden zelfs slimme douchekoppen geïnstalleerd die na één minuut al geen water meer gaven, behalve als je daar via een QR-code voor betaalde.
Als dat je nog niet gek genoeg is: in Zwitserland adviseerde een minister de bevolking ooit om zoveel mogelijk samen te douchen om water (en energie) te besparen, en in Duitsland opperde de overheid om de douchekraan vaker dicht te laten en te kiezen voor het ouderwetse washandje.
Terug in de tijd: zondag 10 juli 2011.
Wedstrijd: Belgisch kampioenschap halve marathon Diksmuide.
Diksmuide, gemeente gelegen aan de IJzer, midden in de Westhoek. Talrijke monumenten, begraafplaatsen en loopgraven herinneren ons hier aan de gruwel van de eerste wereldoorlog. Maar charmante dorpen, eindeloze vergezichten en natuurgebieden nodigen hier ook uit tot een tochtje op de IJzer, een fietstocht, of tot het lopen van een halve marathon. En voor dat laatste waren wij gekomen. We besloten met de trein naar Diksmuide te reizen. Bij een grondige studie vooraf van het traject bleek dat dit doenbaar moest zijn. Het station van Diksmuide ligt niet ver van de Grote Markt en van de Vismarkt. De kleedkamers in het Sint-Aloysiuscollege waren ook dichtbij en zelfs de afstand tot de aankomst aan de voet van de PAX-poort en de IJzertoren was heel goed overbrugbaar. Dus waarom het er niet op wagen. Temeer ik een sorry-pas had gekregen van een ‘topper’ van de NMBS voor al het leed dat mij dit jaar als trouwe pendelaar reeds was aangedaan.
Toch maar ruim op tijd vertrokken richting West-Vlaanderen. Met de trein is het immers altijd een beetje meer reizen dan je eigenlijk zou willen. Maar ik moet zeggen dat het dit keer enorm is meegevallen. Velen zullen het waarschijnlijk niet geloven maar de treinen reden stipt. Het liep zelfs zo vlot dat ik stilaan zou overwegen om op zondag te gaan werken. Wat een verschil met de voortdurende chaos tijdens de spitsuren in de week.
Rond een uur of elf waren we reeds in Diksmuide. Ik durf het bijna niet te zeggen maar het was voor mij een eerste kennismaking met dit stadje (of hoe lopen cultuurverrijkend kan zijn!). En die kennismaking viel best mee. Eerst even wat geslenterd op de Grote Markt waar de terrassen al goed bezet waren. Dan even doorgestoken naar de Vismarkt maar daar zagen we eigenlijk nog niks wat de start van een loopwedstrijd moest aankondigen. Het was toch vandaag dat het Belgisch kampioenschap halve marathon doorging?
Dan maar naar het Sint-Aloysiuscollege in de Wilgendijk. Maar ook daar waren we nog wat te vroeg. De inschrijvingen en het afhalen van de borstnummers begonnen immers maar om 12 uur. Naar de aankomstplaats dan maar. Zou daar al iets te zien zijn. We zochten de Ijzertoren en inderdaad, daar stond reeds een aankomstboog en een tentje. De voorbereidingen voor de barbecue waren ook reeds begonnen. Er was blijkbaar een bedevaart in de tent want opeens hoorden wij ‘zij zullen hem niet temmen…’ luidkeels zingen. Ik zong het warempel mee. Niet uit volle borst, nee. Maar stilletjes, om mezelf wat op te peppen voor wat komen zou. Het afzien, het lijden,… wat hoe dan ook bij zo’n halve marathon komt kijken. En tegelijkertijd dacht ik terug aan de terrassen op de Grote Markt. Waren we daar niet beter gebleven? Maar na nog een keer het lied van Vlaanderen mee te hebben geneuried was ik vastberaden. Ik sprak met Jolien af dat ze in de namiddag best eens een kijkje mocht nemen op de IJzertoren als ze maar rond kwart na drie, half vier aan de aankomst stond.
We aten een boterhammeke met choco en keerden terug naar het college om het startnummer af te halen. Ik had nog meer dan een uur om mij om te kleden. Dus rustig aan. En in feite was ik al gans de dag tamelijk rustig. Een zekere gespannenheid was er wel. Maar dat heb ik hoe dan ook altijd, zelfs voor een wedstrijd als zeg maar het Oostends loopcriterium. Maar dit hier was een Belgisch kampioenschap. Ik realiseerde het mij eigenlijk nu pas goed. Hier mocht ik toch eigenlijk niet ontbreken, nu het nog kon. Misschien dat ik later als ik oud ben, nòg ouder ben, dan kan zeggen: weet je nog die keer in Diksmuide, in het jaar elf, toen het ‘Belgisch’ kampioenschap nog georganiseerd werd….
Pas rond half twee kwam ik de kleedkamer buiten. Een heerlijk zonnetje overviel me. Ik voelde mij goed. Ik hou van de zon. En het was helemaal niet snikheet. Perfect voor mij. Het viel mij onmiddellijk op dat heel wat deelnemers twee nummers opgespeld hadden. Het tweede nummer bestond maar uit twee cijfers: 35, 40, 45 enz. Ik zag verschillende mensen met eenzelfde tweede nummer en had zelfs niet onmiddellijk door wat dit te betekenen had. Tot de euro viel en bleek dat dit de leeftijdscategorie was. Ik vond dit maar miserabel. Ik mocht er niet aan denken dat ik met zo’n tweede nummer zou rondlopen. Als je vijfentwintig of dertig bent, ja dan. Maar die mochten dan weer niet met hun leeftijd pronken. Ik moest dat gelukkig ook niet weigeren want ik had zo’n leeftijdsnummer niet gekregen. Je kon dat ook nergens aanvragen. Doe ik nu ook mee aan het Belgisch kampioenschap of niet. Het zou mij een zorg wezen.
Terug naar de Vismarkt dan maar. Atleten waren er nu reeds voldoende. Maar voor de rest was er weinig of niks te zien. Ik besloot eventjes een hoekje om te lopen en mij wat op te warmen. En ook nog eens een toilethoekje opzoeken om nog wat ballast kwijt te geraken. Hoe lichter hoe beter. En dan naar de start.
Er was een lijntje getrokken en daar moest iedereen gaan achter staan. Het valt mij altijd op hoe moeilijk het is om iedereen achter zo’n witte lijn te krijgen. Sommigen willen echt reeds een halve meter voorsprong op de rest. Voor een korte run kan ik dat nog verstaan. Maar toch niet voor een halve marathon. En als je dan ziet wat er van veel van die snelle starters nog rest na enkele kilometers dan frons je toch nog meer de wenkbrauwen. Zelfs op een Belgisch kampioenschap waar je mag aannemen dat het merendeel van de atleten toch wel wat ervaring heeft met wegwedstrijden.
Ik liep van in den beginne tamelijk vlot. Ik voelde mij goed en zoals steeds valt na de start ook die spanning weg. Tempo zoeken is in het begin altijd de boodschap. En kijken wat er voor je loopt. En dat was nog heel wat. Zo heb ik het ook graag. Zeker in zo’n wedstrijd als vandaag. Ik tracht dan steeds de atleet of het groepje atleten dat voor mij loopt bij te benen. Op een bepaald ogenblik kwam ik zo bij een groepje van zes dat mijn tempo leek te hebben. Ik heb het even gevolgd. We hadden wind tegen dus wat kunnen schuilen deed goed. Maar ik voelde al vrij vlug dat dit ook iets te traag ging en richtte mijn vizier naar een voor ons lopende grote groep. Zeker een tiental atleten liepen daar samen. Dus ik ging het er op wagen om de kloof te dichten. Maar… het lukte niet. Het duurde lang vooraleer ik aansluiting kreeg en ik zag die groep uit elkaar vallen.
Ik had ondertussen ook gezelschap gekregen. Iemand was mij blijkbaar gevolgd. Iemand die duidelijk meer supporters had dan ik want ik hoorde maar roepen ‘Virginie, Virginie’. Blijkbaar was mijn tempo nu toch iets aan het verzwakken en Virginie liep mij tamelijk gezwind voorbij. Ik klampte aan. Het deed nu echt deugd om in iemands spoor te kunnen lopen. Het ging terug vlugger en ik moest minder inspanningen doen. Ik genoot bovendien van haar loopstijl. Zeer mooi. Nog maar zelden gezien. Dus volgen maar dacht ik. De kilometers vlogen nu letterlijk voorbij en Virginie bleef maar atleten voorbij snellen. Ik schaamde mij een beetje omdat ik steeds maar in haar spoor bleef maar ik kon echt niet beter. En als ik al eens naast haar kwam te lopen versnelde ze precies terug en werd ik weer op mijn plaats gezet. Op een bepaald moment tikte ik haar linker hiel aan. Ik weet best hoe vervelend dit kan zijn en verontschuldigde mij. Ik vervloekte mijzelf en besloot wat beter op te letten en een tikkeltje meer afstand te houden. We kwamen terug tot bij een tweetal atleten. Net voor een bocht van 180°. Zo rond kilometer twaalf vermoed ik. Virginie nam die bocht met een verbluffend gemak. Bijna zonder tempo te minderen. Ik moest op de tanden bijten. Het tweetal klampte ook aan. Maar voor één van hen ging het blijkbaar te snel. We waren nu met drie. Met twee in het spoor van Virginie.
Ik kreeg het lastig, maar wou bij haar blijven. Als dat lukte zou ik zeker een goede wedstrijd lopen. Daar was ik van overtuigd. Maar het was net alsof ze steeds vlugger liep en steeds meer aangetrokken werd door die toren aan de IJzer in de verte. Ik moest stilaan een tweetal meter prijsgeven. Mijn collega-volger trachtte over te nemen. Maar ook hij kon het tij niet keren. Virginie verdween stilaan. We moesten haar laten gaan. ‘Daar gaat ze’ zong Clouseau. ‘Daar loopt ze’ zong ik. Nu ja, zingen… veel stem had ik op dat moment niet.
Dan maar wat beschutting gezocht achter de brede rug van mijn metgezel. Minder aangenaam dan daarnet maar ook best wel efficiënt. In de verte zag ik hoe Virginie een nieuw slachtoffer zocht en vond. Ik was best wel onder de indruk.
Ondertussen waren we aan kilometer 19 gekomen en mijn collega en ik deden om beurt wat kopwerk. Virginie zouden we niet meer inhalen maar we probeerden de schade toch te beperken. Hoe dan ook zouden we niet met haar op de aankomstfoto staan. Aan kilometer 20 voelde ik dat ik alleen liep. Ik had het ook lastig maar zette toch nog even door. Nog een klein spurtje naar de aankomst toe en dan even uithijgen. Water dacht ik, dat heb ik dringend nodig. Een tiental meter verder zei men mij. Dat zou nog net lukken. En na een paar teugen van dit hemels vocht voelde ik mij vrij vlug terug beter. Ik eindigde op een 41e plaats in een tijd van 1:20:30 en was tweede in de categorie +55. Een zilveren medaille dus. Maar Virginie was ik uit het oog verloren. Ik wil haar bij deze alsnog bedenken want deze prestatie heb ik voor een groot deel aan haar te danken. Merci, Virginie!
Uitslag halve marathon Diksmuide – 265 deelnemers.
1 Guy Fays – 1:07:57 – 18.6 – M40
2 Michael Brandenbourg – 1:08:27 – 18.4 – M
3 Franky Hernould – 1:08:50 – 18.3 – M
4 Nick Van peborgh – 1:09:12 – 18.2 – M
5 Steven Vandecasteele – 1:10:57 – 17.8 – M40
6 Jonathan Dekeyser – 1:11:26 – 17.7 – M
7 Karl De Raeymaecker – 1:11:52 – 17.6 – M
8 Tom Van Driessche – 1:12:31 – 17.4 – M35
9 Frederik Op de Beeck – 1:12:57 – 17.3 – M
10 Luc Van Asbroeck – 1:13:44 – 17.1 – M45
11 Florent Caelen – 1:14: 21 – 17.0 – M
12 Marc Bultynck – 1:14:22 – 17.0 – M50
13 Eddy Bossier – 1:14:29 – 16.9 – M45
14 Didier Verstraete – 1:14:35 – 16.9 – M40
15 Bert De Schodt – 1:14:38 – 16.9 – M
16 Joost Dewaele – 1:14:44 – 16.9 – M35
17 M. El Mkabli El Idrissi – 1:14:48 – 16.9 – M40
18 Eddy Van Puyvelde – 1:14:56 – 16.8 – M40
19 Filip Vanwynsberghe – 1:15:47 – 16.7 – M45
20 Dirk Nicque – 1:16:05 – 16.6 – M45
21 Lennart Garens – 1:16:29 – 16.5 – M
22 Filip vanhaecke – 1:16:48 – 16.4 – M50
23 Henk Vandermeersch – 1:16:53 – 16.4 – M
24 Pieter Vanroose – 1:17:03 – 16.4 – M
25 Frans Renders – 1:17:08 – 16.4 – M45
26 Eddy Vierendeels – 1:17:12 – 16.3 – M55
27 Serge De Blauwe – 1:17:23 – 16.3 – M40
28 Guy D’Heer – 1:17:29 – 16.3 – M40
29 Carlos Timperman – 1:17:42 – 16.2 – M35
30 Elie Hoet – 1:18:20 – 16.1 – M45
31 Frederick Colpaert – 1:18:23 – 16.1 – M
32 Steven Dobbelaere – 1:18:24 – 16.1 – M
33 Alemitu Bekele – 1:18:24 – 16.1 – V
34 Dimitri Vanmassenhove – 1:18:39 – 16.0 – M35
35 Hanna Vandenbussche – 1:19:03 – 16.0 – V
36 Karel Moerman – 1:19:04 – 16.0 – M
37 Steven Van Nieuwenhove – 1:19:06 – 16.0 – M
38 Jochen Neyrinck – 1:19:21 – 15.9 – M
39 Virginie Van Droogenbroeck – 1:19:34 – 15.9 – V
40 Alex Storms – 1:19:43 – 15.8 – M45
41 Dirk Patoor – 1:20:30 – 15.7 – M55
42 Freddy Vermeulen – 1:20:35 – 15.7 – M45
43 Ward Lanssens – 1:21:02 – 15.6 – M40
44 Marc Hiemeleers – 1:21:23 – 15.5 – M50
45 Chris Van Gompel – 1:21:39 – 15.5 – M
46 Toon Van Cauteren – 1:21:46 – 15.4 – M50
47 Danny Musseeuw – 1:21:50 – 15.4 – M45
48 Louise Deldique – 1:21:51 – 15.4 – V
49 Ann Parmentier – 1:22:10 – 15.4 – V
50 Steven Deram – 1:22:11 – 15.4 – M55
De run vandaag.
Details run: 6km100 - weg – 0:58:14 – 9.32/km – 337 c – 18,9° - 77/89 - 130 pasfrequentie – 63,6 kg.
Sommige wedstrijden blijven je meer bij dan andere. Diksmuide is er zeker zo eentje. Nooit liep ik langer in het zog van een jongedame. Virginie Van Droogenbroeck liep mij vrij vroeg in de wedstrijd voorbij en ik probeerde aan te klampen. Zo lang mogelijk. En bijna helemaal tot het eind. Ze hielp mij aan die voor mij schitterende chrono.
























































