Archief

Heel facebook staat momenteel vol met grapjes, cartoons en foto's mbt. de overwinning van de Rode Duivels op Trump (VS). Dit is er eentje van. Nu volgt Spanje volgende vrijdag, geen hapklare brok. Ik kijk wel niet naar de wedstrijden, maar ik volg toch alles op tv (nieuwsoverzichten) en in de krant. 

Dat was het goede nieuws, het minder goede nieuws is mijn fysieke toestand. Na mijn bezoek aan de dokter gisteren viel het verdikt: lumbago of "het verschot in de lage rug". Ik heb een verwijsbrief meegekregen voor negen keer een behandeling bij de kine, volgende maandag de eerste keer. "Nooit meer doen" heeft de dokter gezegd, als je nog eens wil gaan snoeien, ... je hebt toch een zoon en een schoonzoon .....??? Allemaal goed en wel, zij hebben ook hun leven en prioriteiten. 

Maar het heeft mij toch niet belet om te gaan fietsen, gisterennamiddag al. Ook deze voormiddag heb ik een fietstocht gemaakt. Uiteraard heb ik niet overdreven met het aantal kms. en de snelheid. Het was gewoon kwestie om de putdeksels te vermijden, geen hellingen op te rijden en de benen het werk te laten doen ipv. de onderrug. Al bij al viel dat best mee. Het wordt dus een dubbelverslag. 

Gisteren was het een rit naar Kanne en Maastricht. Ik vertrok in Briegden om vervolgens het jaagpad te nemen naar Kanne. In Kanne reed ik langs het Château Neercanne. In Maastricht ben ik effe gestopt aan het Wolderpark en het Aldenhofpark. Vooral in dat laatste park kom ik graag. Je ziet daar die robuuste oude stadswallen en je kunt er ook fijn wandelen. Via Smeermaas keerde ik terug naar huis. Met slechts 26 km. heb ik mij goed ingehouden. 

Vandaag wilde ik in Uikhoven de Maas oversteken. Ik vertrok via Herbricht en die grote spin in Uikhoven. Toen ik aan het veer toekwam, waren ze nog allerlei voorbereidingen aan het treffen om op te starten. Het bootje lag nog met de trossen vast aan de kade. En de schipper was zo te zien zijn opleiding aan het krijgen. Na goed vijf minuten wachten, kon ik als eerste, het veer oprijden. Uiteindelijk maakten we met drie fietsers de oversteek. 

Eens de Maas over was ik al rap in Brommelen, een gehucht van Geulle. Mooie oude huisjes trekken altijd mijn aandacht. Wat verderop heb je dan het kasteel Meerssenhoven. Terugkeren deed ik via Itteren en Borgharen. Ook in dat laatste dorp ben ik even gestopt.

Om opnieuw de Maas over te steken moet je voorlopig nog altijd doorrijden naar Maastricht. Daar kwam ik onder die oude spoorwegbrug door. De Stad Maastricht wil die brug afbreken waarmee dan voorgoed een einde zou komen aan de droom van sommige Belgen die de spoorlijn Hasselt - Lanaken - Maastricht - Aken opnieuw willen realiseren. 

Zo mensen, ik heb mijn zegje weer gehad. Dadelijk ga ik het ervan nemen, wat lezen en daarna naar de koers kijken. Ik heb compassie met die renners die in een temperatuur van +/- 40° moeten presteren. 

De Amerikanen liggen eruit. Ik heb er groot leedvermaak bij. Het is goed dat ze eens op hunne koffie komen. Zelf hebben we de wedstrijd niet gezien, maar de voorbijtrekkende wagens en het vuurwerk vertelden ons des te meer. Als België nu maar niet op de zwarte lijst komt te staan van Trump .....???? Op naar de volgende wedstrijd. 

Ik wil met dit verslag toch even terugkomen op gisteren. Of ik nu in de zetel zat, of gewoon door het huis wandelde, de pijn in mijn rug bleef opspelen. Ik kon dan maar evengoed een korte wandeling maken, zo kwam ik toch tenminste nog effe buiten. Uiteraard wilde ik niet ver gaan, gewoon een korte wandeling langsheen het kanaal en de sluis.  

De dag begon eigenlijk met een trein, eentje van minstens 66 jaar oud. Ik had al eens een visje uitgegooid naar onze dochter of onze kleinzoon misschien geïnteresseerd was. En daar kwam niet zo direct een positief antwoord op. We zijn zo stilaan aan het opruimen en die trein was een van de voorwerpen die weg mocht.

Op facebook kun je altijd wel een bericht zetten met het verzoek om een persoonlijk bericht te sturen indien er interesse zou zijn. Ik wilde er wel een vergoeding voor. Maar mijn bericht stond er nog maar twee minuten op toen ik telefoon kreeg van de schoonzoon en de kleinzoon. Natuurlijk wilde onze Arne die trein wel hebben, hij zou er goed voor zorgen. En zo was dat ook al weer geregeld. 

Om dan even terug te keren naar mijn wandeling, ik passeerde eerst de werken aan de nieuwe school op de Pannestraat, daarna zag ik achter Sappi een verwaarloosde serre om vervolgens via de Kanaalkom naar de sluis te wandelen. Daar was juist een boot van de rondvaarten vanuit Maastricht, aan het opstomen naar de sluis. Ik hoorde de gids nog net zeggen dat het Verbindingskanaal 3 km. lang is en dat in de sluis, een diepte van 7 meter moet overwonnen worden. De boot moest wel wachten tot er nog een ander schip kwam aangevaren, kwestie om niet te veel water te laten verloren gaan in de sluis. 

Daarna keerde ik gewoon terug naar huis. Een wandeling van +/- 4 km., ik ben meer gewend, maar in de huidige omstandigheden was dat het maximum. De namiddag heb ik doorgebracht voor de buis om naar de koers te kijken. Nu vandaag dinsdag 7 juli heb ik eerst een afspraak bij de kapper en vlak erna eentje bij de dokter. Ik benieuwd wat het verdikt gaat zijn. Tot de volgende alweer. 

Ook vandaag zit een wandeling of fietstocht er niet in. Vanmorgen bij het opstaan voelde ik geen verbetering in mijn rug. Wijselijk heb ik dan voor morgen een afspraak met de dokter gemaakt. Het zal vermoedelijk uitdraaien op een sessie bij de kinesist. Wat moet, dat moet.  En wat ook moet, dat is dadelijk een bezoek aan de mondhygiëniste. Die afspraak is al lang gemaakt. Die korte wandeling tot ginder zal mij wel lukken. 

Geen sportieve activiteit dus vandaag, dan maar weer een mooie reeks postkaartjes, nu van de gemeente Meerssen. Op goed 13,2 km. ben ik er als ik via de Noorderbrug in Maastricht ernaartoe rijd. Het plaatsje is dus veelal een vertrek of een einde van mijn fietstochten. Zou ik geen Belg zijn, dan zou ik mij best gunnen in Meerssen. 

En wat dat Belg zijn betreft, heel facebook staat vol met een grote wereldkaart: "iedereen tegen de VS op het WK voetbal". Het heeft allemaal te maken met het "gekonkelfoes" tussen Trump en Gianni Infantino. Benieuwd wat de uitslag gaat zijn van het beroep van de Belgische Voetbalbond. 

Tot morgen.

Het zit niet mee vandaag, ondanks de Dafalgan blijft mijn rug zeuren (lees: spieren rechts boven de broeksriem voelen nog pijnlijk aan). Het komt er op neer dat de motivatie om te bewegen vandaag wat minder is. Voeg daar nog aan toe dat het juist wat geregend heeft, niet ideaal dus om buiten wat in beweging te zijn. Het wordt dus een rustdag voor de tv (2de rit van de Tour de France). 

Recent heb ik nog een verzameling oude postkaartjes opgeslaan van Valkenburg, de regio bij uitstek voor mij om er te gaan fietsen. De bekende Cauberg heb ik dit jaar al meermaals overwonnen.  Ik heb het eens precies opgezocht, per fiets is dat slechts 18,2 km. om tot ginder te rijden. Valkenburg ligt dus bij wijze van spreken in mijn achtertuin. 

Mijn afbeeldingenreeks wil ik wel nog met graagte aanvullen met een dikke proficiat voor de voetballers van Kaapverdië en een humoristisch plaatje mocht ook niet ontbreken. 

Ik wens jullie allen nog ene fijne zondag en een voorspoedige nieuwe week. Het zal weer warmer worden vanaf het midden van de week. 

Godbetert, die rug zal nog een tijdje weerspannig zijn. Op één-twee-drie zal ik er niet vanaf zijn, dit ondanks de Dafalgan. Het zij zo, ik heb al voor hetere vuren gestaan.  Maar hoe onlogisch het ook klinkt, op het zadel van mijn fiets voel ik mij toch comfortabeler dan in mijn zetel. Als ik wil rechtkomen, moet ik mij overal aan vasthouden en langzaam de rug strekken. Op mijn fiets heb ik veel minder last, zij het dat ik wel de putjes en bulten moet mijden. 

En hoe raar het ook mag zijn, het wandelen gaat mij minder goed af. Daarom ben ik voor ene keer per fiets mijn brood gaan halen. In de namiddag ben ik dan een klein tochtje gaan maken, gewoon op het gemak, geen hindernissen van betekenis en zo weinig mogelijk stoppen onderweg. Hierdoor heb ik wat minder foto's kunnen maken dan jullie van mij gewoon zijn. 

Ik vertrok langs die kampeerplaats in Eigenbilzen. Deze ligt pal langs het Albertkanaal en jaarlijks zijn er jeugdbewegingen die er hun jaarlijks bivak houden. 

In Eigenbilzen zelf ben ik even gestopt aan een kapel ter ere van O.L. Vrouw van Rust. De kapel is 19de eeuws. Vlak er tegenover staat een beeld, geschonken door de lokale KWB (Kristelijke Werknemersbeweging) in de jaren '60. 

Terugkeren deed ik oa. via het centrum van Hees. De Sint-Quintinuskerk is gebouwd rond 1843 maar de toren is 14de eeuws. Daarna reed ik met wind in de rug naar Veldwezelt om daar op het kruispunt, rechts af te slaan naar Maastricht. In het centrum van Maastricht ben ik niet geweest. Zodra ik kon, fietste ik linksaf naar Smeermaas. Een biertje zat er vandaag niet in, ... Dafalgan en alcohol gaan niet samen. 

Om te sluiten, nog twee afbeeldingen. Bij de eerste wordt verteld, dat ze hem van hogerhand hebben teruggestuurd om de redder des Vaderlands te worden. Jullie zullen hem zeker herkennen. En bij de tweede hoef ik geen tekening te maken, dat zal niet voor de eerstvolgende dagen zijn, dat ik dat nog kan (wil) doen. 

Seffens naar de eerste rit van de Tour de France kijken en straks naar Vive-le-Vélo. 

Na die noeste arbeid van gisteren, voel ik weer spieren waarvan ik het bestaan niet meer kende. Van sportieve prestaties - en dat in de letterlijke zin van het woord - was er dan ook geen sprake vandaag.  In beweging zijnde viel dat allemaal nog mee, maar eens ik in de zetel verzeilde, kwam ik nog met moeite terug recht. Het duurt zeker drie keer zo lang om terug in beweging te komen. 

Maar geen geklaag, de dag begon wel met een feestelijk tintje. We hebben mekaar deze ochtend eens goed vastgepakt en teruggedacht aan zovele jaren geleden.  In de voormiddag heb ik mij bezig gehouden met mijn laatste boek uit te lezen zodat ik nieuwe voorraad kon inslaan. Ik wilde ook wel eens weten of mijn rug het zou houden op mijn fiets, en dat viel gelukkig best mee. 

Maar na de namiddagkoffie kon ik het toch niet houden, ondanks mij zere rug ben ik toch gaan fietsen. Let wel, het was niet fietsen om te sporten, maar gewoon rustig aan genieten van het goede weer.  Ik reed eerst naar Smeermaas waar het gekende eilandje, groter dan ooit is. We zitten dus met een lage waterstand in de Maas. Zelfs de runderen kunnen gaan liggen in het water. 

Vervolgens fietste ik door Hochter Bampd, dan doorheen Uikhoven om dan toe te komen in Kotem. In dat dorpje hebben ze nog veel ongerepte natuur. En de Maas, ..... nu weten jullie waarom deze stroom niet bevaarbaar is. 

Terugkeren deed ik via de Zuid-Willemsvaart tot in Oud-Rekem. Daar reed ik doorheen het dorp richting het OPZ-Rekem om dan via La Butte aux Bois in Neerharen terug naar huis te fietsen. Het was een kort ritje van 31 km. Fietsen ging dus, al bleef de pijn wat zeuren.  Maar terug rechtstaan na het avondeten, was moeilijker. Het wordt dus straks Dafalgan en Voltaren om te smeren. 

Eindigen doe ik toch met een vrolijke noot. Goed weekend. 

Zij die de wedstrijd van de Rode Duivels gezien hebben, dat moet toch wel een rollercoaster van emoties geweest zijn, niet goed voor het hart. Wij vernamen de goede afloop midden in de nacht toen voorbijtrekkende supporters, volop aan het toeren waren met hun claxon.  De details van de wedstrijd las ik vanmorgen in de krant. Enfin, we zijn er nog altijd bij, al had de internationale pers weinig goede woorden voor ons team. 

Mijn dag was ook weer van het begin tot het einde, bezet met bezigheden. Eerst naar de bakker, dan mijn gazon afgereden. Vervolgens heb ik mijn haagbeuk volledig gesnoeid en tenslotte nog een stuk van mijn ligusterhaag ingekort.  Normaal heb ik iemand die mij komt helpen bij het snoeiwerk, maar door die hittegolf zal zijn agenda volledig overhoop liggen. En zo ben ik deels dan maar zelf aan het snoeiwerk begonnen.  Ik was juist op tijd klaar, een mens zou bijna vergeten dat er ook nog zoiets bestaat gelijk regen. 

En die regen heeft mij niet weerhouden om nadien een wandeling te gaan maken. Heel ver ben ik niet gegaan, gewoon richting Pietersheim. Ik wandelde eerst doorheen de kinderboerderij, daarna door de speeltuin en vervolgens langs de visvijver. Ik verheugde mij er op om toch die kabouters eens te zien, maar helaas, ze waren nergens te bespeuren, zij het eentje boven in een boom. 

Aan de visvijver zat de reiger uit te kijken naar een lekker maaltje.  Verder ben ik nog even doorheen het bos gewandeld om via de dreef, naar de achteruitgang te stappen richting Tournebride. Ik ben teruggekeerd via het Verbindingskanaal. Daar zag ik een en al kleur, oa. van de Jacobskruiskruiden, mooi die gele plantjes. Daarna nam ik dat bospad langs het kanaal om zonder omweg naar het centrum te wandelen. 

Maar thuis komen zat er nog niet direct in, een korte bui noopte mij tot een vlucht onder het terras van het Cultuurcafé. Een biertje smaakt altijd, zeker mijn merk.  Daarna keerde ik terug via het Uilenspiegelpark.

Dadelijk het nieuws van 19u00 eens opzetten om het verslag van de wedstrijd van gisteren te bekijken. Slaap wel. 

Hoe het komt, daar heb ik ook het raden naar. Het feit is dat mijn dagen de laatste tijd altijd goed gevuld zijn. Vervelen doe ik mij dus niet. In de voormiddag heb ik wat blogbezoekjes afgelegd - zoals beloofd - om vervolgens tijdens de middaguren ergens gezellig te gaan tafelen met zijn twee.  Nadien heb ik weer een plezante fietstocht gemaakt om nu mijn dagelijks verslag neer te pennen. De avond zal dus rustig blijven, een goed boek en misschien in uitgesteld kijken, een docu op tv. Maar eerst wat uitleg bij de eerste foto. Een onzer buren vond het nodig iedereen te laten weten dat zijn eega 60 jaar geworden is. Je kunt er niet naast kijken. 

De fietstocht van vandaag bracht mij naar Oost-Maarland, deelgemeente van Eijsden-Margraten. Op 1/1/2022 had het 930 inwoners. Ik vertrok via de molen in Gronsveld en wat verderop een mooi vergezicht. Vandaag ben ik eens gestopt aan dat parkje langs de begraafplaats van Gronsveld. Het is er fijn wandelen. En dan kom je in Oost-Maarland. Een volgende keer moet ik toch eens op zoek gaan naar enkele bezienswaardigheden. 

Terugkeren deed ik via Maastricht. Daar zag ik oa. een kleurrijk bouwsel. Daarna passeerde ik aan de Maas waar net een boot van de rondvaarten voorbijkwam. Om die Maas over te steken, fietste ik over de Sint Servaasbrug. Daarna ging het linksaf naar de wijk Dousburg op de Via Regia. 

En om België binnen te rijden, moet je letterlijk omhoog, een korte helling moet je overbruggen. Ik fietste bij mijn terugkeer doorheen Veldwezelt, de velden van Eigenbilzen met zijn veldkapel en tenslotte het oude gemeentehuis in Gellik. Met iets meer dan 42 km. bereikte ik vandaag de kaap van 4.000 fietskms. Niet slecht vind ik. 

En vriendinnen en vrienden Nederlanders, neem het mij aub. niet kwalijk, maar deze afbeelding kon ik absoluut niet laten liggen. Als die van ons het straks niet waar maken, dan mogen jullie mij gerust terugpakken. Ben benieuwd naar de uitslag. 

Dag vriendinnen en vrienden in Nederland, jammer dat jullie er niet meer bij zijn. Maar troost jullie, ook onze Rode Duivels mogen zich nog niet rijk wanen, die scalp van Senegal is nog héél ver af, ze zijn per slot finalist geweest van de Afrika Cup.  Maar wat mij bij jullie toch frappeerde, is de snelheid waarmee jullie alle Vaderlandse- en Orange vlaggen naar binnen hebben gehaald. Je zou toch denken dat mensen die nog moesten gaan werken die vlag wel nà het werk zouden binnenhalen, maar nee, alles, en dan bedoel ik ook alles, was weg. Er was geen enkele vlag meer te bespeuren toen ik deze namiddag doorheen Nederlands Limburg fietste. De nederlaag tegen Marokko moet wel erg diep gezeten hebben ...??? 

Beginnen doe ik vandaag toch met onze Maas. Recent is er nog een jongeman verdronken in een naburige dorp (Vucht). De Maas is onvoorspelbaar, ook al kun je bij wijze van spreken de rivier te voet oversteken.  Mijn dag was ook vandaag weer goed gevuld, eerst naar de bakker, dan wat gewerkt in de tuin om in de namiddag een stevige fietstocht te maken. Mijn doel was deze keer de Maas oversteken in Meeswijk. 

De temperatuur was vandaag ideaal om te fietsen, het was zelfs een beetje bewolkt toen ik vertrok. Maar voorzichtig als ik ben, heb ik toch eerst zonnecrème gesmeerd. Ik geloof niet dat ik gedurende de voorbije jaren zoveel gesmeerd heb als dit jaar. 

Ik vertrok via het gehucht Mazenhoven om daarna in Meeswijk de Maas over te steken met het veer. Op de Nederlandse oever was een ganse kudde runderen pootje aan het baden. Vervolgens fietste ik langs de Sint Martinuskerk in Stein. De kerk werd gebouwd in 1884. In Stein kun je ook fijn wandelen, oa. in de buurt van dat brugje. En in Elsloo reed ik nog maar eens het Julianakanaal over. Dat kanaal ligt dan ook pal naast de Maas. 

In Moorveld, deelgemeente van Geulle, was het effe voet aan de grond. Werken zijn natuurlijk noodzakelijk, maar hier dienden we met zijn allen te laveren over een paar honderd meter stalen platen. Wat verderop was het weer prijs, hier diende ik mijn parcours even te herzien om naar Valkenburg te fietsen, het tweede doel van mijn tocht. 

In Valkenburg rij je oa. over de rivier de Geul. Op de Daalhemerweg ben ik even gestopt aan de laatste steenkoolmijn. Ze werd gesloten op 17/12/1965. Ik had kunnen stoppen in Valkenburg voor een pauze, maar de terrassen zaten goed vol. Daar zou ik dus veel geduld moeten hebben eer ik het gevraagde op tafel zou krijgen.  Maar ik ken intussen de streek, in Bemelen - boven op de Bemelerberg - wist ik een klein cafeetje liggen waar ze ook vlaai serveren. Toen ik er aankwam had ik juist 60 km. op de teller. Die kersenvlaai heeft uiteraard gesmaakt.  En een foto van een oude woning, die kan er altijd bij.

Daarna was het gewoon terugkeren naar Maastricht, zij het met een omweg via Gronsveld. Na een obligaat Duveltje in het centrum van Lanaken (het mag weer na die hittegolf) was ik om 17u25 thuis. Na een lekkere douche had ik een stevige honger. 

Gezien het veel minder warm was dan de voorbije dagen heb ik mij vandaag weer kunnen uitleven over een viertal hellingen. Geen zware hellingen waar mij het zweet zou uitbreken, maar enkele lopers tot max. 9%. 

Het is nu 20u12, te laat om nog wat blogbezoekjes af te leggen. Dat zal voor de komende dagen zijn. Nu is het tijd om samen te genieten van de avond. Tot de volgende. 

Waw mensen, ik ontving deze ochtend al een heuse herinneringsmedaille, "overlever van de hittegolf 2026". Ha, ha, ha. Alle gekheid op een stokje, ik ben blij dat de grootste hitte voorbij is. Uiteraard brengt dat met zich mee dat er weer gewerkt diende te worden in de tuin. Ondanks de tropische warmte heeft het onkruid zich er niets van aangetrokken.  Na een korte wandeling naar de apotheker, ben ik toch van 9u30 tot 13u30 bezig geweest in de tuin (effe onderbroken door een korte eetpauze). 

En toen vond ik het welletjes, tijd voor de ontspanning. Voor een fietstocht had ik vandaag eens geen goesting, een goede wandeling zag ik wel zitten. Ik vertrok aan de school met zijn kleurrijke zitbanken. Daarna wandelde ik de fiets- en wandelbrug over om naar Smeermaas te trekken. Ik wilde vandaag doorheen Oud-Caberg wandelen. Maar op het einde van de Grensstraat met de aansluiting naar de Kantoorweg, zag ik rechtst een Lanaker veldwegbordje: Aan 't Hooreveldje. 

Ik ben nog nooit dat pad ingewandeld en nieuwsgierig als ik ben, wilde ik wel eens weten waarheen dat pad mij zou brengen. Het eerste stuk liep langs de velden, daarna moest ik het oude spoor over om uiteindelijk op het fietspad Smeermaas - Veldwezelt/Lanaken terecht te komen. Zo, dat ken ik nu ook weer. 

In de verte zag ik de oude veldkapel van Oud-Caberg, waarom niet dacht ik, ik wandel er gewoon nog eens langs. Maar wat mij het meeste opviel toen ik aan de kapel stond, dat was dat groot bord. Ik kreeg direct het water in de mond bij het lezen van de tekst over het Gulpener bier. 

Terugkeren deed ik via nog enkele veldwegen van Oud-Caberg, vervolgens de Van Akenweg en de Industrieweg om daarna nog even voorbij de sluis van Lanaken te wandelen. Aan de kanaalkom kun je ver kijken. En Sappi aan mijn linkerkant, ... er bereikten mij berichten dat de afbraak van de site begonnen is. 

Iets meer dan 11 km. wandelen, verschillende uren buiten in de tuin gewerkt, ... het was dan ook eerst tijd om wat gas terug te nemen met de puzzels in de krant en het avondeten. Wat deze avond ons gaat brengen ....??? Ik ben benieuwd of onze tv überhaupt aangezet zal worden. Ik denk het niet, naar voetbal kijk ik nu niet en voor de rest zijn veel programma's in zomerpauze. Tot morgen, misschien een fietstocht ....???