Even terug in de tijd....

zondagmorgen--Heb je je gereedschapskist ook al klaar staan?', vroeg Wim me gistermorgen. Even kijk ik hem stomverbaasd aan. Het is ook nog vroeg en dan moet je me geen moeilijke dingen vragen. Dan krijg ik een beeld van een beautycase voor ogen. Zou hij dat bedoelen. Hij denkt toch niet dat ik voor een nachtje een heel pakket aan spulletjes op dat gebied ga meesjouwen? Dat kan bij mij gewoon in m'n handtas, die leuke tas die ik mee heb gebracht uit Israël.
'Wim grijnst: 'Je noteboek bedoel ik natuurlijk'. Nou die stond al klaar. Dat was het eerste dat ik klaarzette. Maar of ik er aan toe zou komen? Je ziet het... het is al een dag verder.
Het was erg gezellig bij Dick en Anda. Lekker bijgepraat, Apeldoorn verkend en lekker gegeten. Dick is daar de kok, maar het gaat net als bij ons... Anda heeft de regie al gaat dat heel ongemerkt. Vrienden van het eerste uur noem je dat toch? Als kind groeide ik al met Dick op,het was m'n buurjongen van de boerderij het dichtst bij de Boomgaard. We speelden samen en soms als het uit de hand liep vochten we ook. Samen gingen we met de Hengelose jongensclub op stap.
Zo deden we dat later met onze gezinnen toen Anda en Wim in ons leven kwamen. We hebben aan de hand van foto's weer herinneringen aan die tijd kunnen ophalen. Je hebt vrienden ... en vrienden. Sommige lopen een eindje met je op in je leven, sommigen blijven. Met Dick en Anda is dat laatste het geval.

Onze eerste schapen, Coba met haar tweeling.

‘Knipscheer… zeg ie dokter Knipscheer?’ Een dokter met die naam doet me griezelen, maar Frans niet. Hij is vol lof. ’Nee dan die Westerhof… die kump mien niet meer an mien lief. Den hef mien zo alderbastend zeer edaon. Nooit weer… en dan die hande… zukke hande’. Frans wijst een soort bereklauwen aan.. nee.. den kump mien nergens meer an, nooit van zien laeven.’ Nu heeft hij liever die dokter Knipscheer, maar ja…die heeft weer zo’n lange wachtlijst. Er is ook nog een uroloog, een vrouwelijke arts. Die heeft hem beloofd bij een volgend blaasonderzoek bijna geen pijn te bezorgen. ‘Kijk eens naar m’n handen?, had ze gezegd terwijl ze haar poezelige handjes liet zien. ‘En ik ben er heel handig mee. Het blaasonderzoek was een crime geweest. Niet voor niets hadden er aan beide kanten van hem verpleegsters gestaan die hem bij z’n eerste protest meteen in de houdgreep hadden.
Frans, de man die ons de eerste jaren hier aan het Schoolpad bijgestaan heeft met de schapen, was al 10 jaar niet bij z’n huisarts geweest en nu heeft hij van alles ineens. Een poliep in de blaas, vaatvernauwing in z’n benen en hartkloppingen. Nu loopt hij tot zondag met zo’n kastje dat precies registreert wat z’n hart allemaal doet. ‘En nou mut ik alles ok nog opskriev’n wa’k underwiels doe’.
Wim was wat ongerust geworden omdat Frans niet meer bij de voetbal kwam. En daar was hij altijd zo gek op. Ze hebben beiden een seizoenkaart bij FC Emmen en zitten gebroederlijk naast elkaar op de tribune commentaar te leveren. En nu is hij er al een tijdje niet geweest. Daarom gingen we na het boodschappen doen even bij hem kijken.
Intussen is hij verlost van z’n blaaspoliep en we krijgen het hele wrede verhaal te horen.
Westerhof of Knipscheer… ik hoop ze nooit nodig te hebben. En als het dan toch eens moet ...dan nog liever die zachte handjes……

Bijna 5 jaar geleden. Wim helpt de 7 pups bij elkaar te zetten voor de foto's om ze op internet te kunnen zetten. Binnen een week hadden ze nieuwe baasjes.

‘Veel plezier straks bij Inspector Morse’, zwaait Mark me vanaf de deur toe. Hij had m’n stukje gelezen. Het was wel onze favoriet ooit, maar nu is het Inspector Lewis. Is wel in dezelfde stijl geschreven. Mark kwam Queeny halen. Eergisteren kwam ik bij bloemenhuis Nita en werd meteen begroet door Freek, de bordercollie van de eigenares. Hij brengt de klanten een stokje en verwacht dat je daar wat mee gaat doen. Nita woont bij Mark en Jennifer in de buurt. Ik vertelde over de wens van Eva. Die belde ons eens met de vraag: ’Wanneer Queeny puppy’s zou krijgen, willen jullie er dan wel voor zorgen?’ Ik zei toen :’Dan mag je er eerst wel een aardige reu bij zoeken als ze loops is’. ‘Een reu?’ ‘Ja als je puppy’s wilt dan heb je toch een reu nodig als Queeny loops wordt?’ Wat later belde ze op. ‘Oma…. Freek woont hier dichtbij en is ook een bordercollie.’ Nu maar wachten op de volgende loopsheid. ‘Ik geloof wel dat ze elkaar aardig vinden’, vond Nita.
Ik heb er later niet meer over gehoord. Eva heeft nu andere zaken aan haar hoofd. Bergen huiswerk is er een van. En Jennifer zit niet op een nestje puppy’s te wachten. Dan zou Queeny bij ons moeten bevallen. Zou toch leuk zijn? Maar of Mark dat ook wil? Wim ziet de bui al hangen.
Nee… ik denk niet dat het wat wordt.

‘Ik gao naor bedde’, Wim heeft het gehad voor vandaag. Hij heeft net z’n rondje met Tessa gedaan op het erf en de beide katten binnen geroepen. Ja, wij hebben katten die komen als je ze roept. Ze weten natuurlijk wel dat er een beloning aan vast zit. Dat wel….
Z’n middagtukje is hij misgelopen want ineens kreeg hij de geest en moest ik mee om split uit te zoeken voor oprit en erf. Dat was in de loop van de laatste paar jaar een stuk minder geworden en toen de vorst uit de grond ging begon het een modderpoel te worden. Van dat dure Schotse grit dat we jaren terug hadden opgehaald was nog niet de helft over. Nu hebben we wat eenvoudiger grit gekozen, op het eerste oog iets minder mooi, maar eenmaal op de oprit was het prima. En… het kostte maar 10 euro per aanhanger. We hebben vier aanhangers opgehaald en glad geharkt. Nu kunnen we ook bij regen weer met schone schoenen het huis in.
We hadden vanavond echt die aflevering van Inspector Lewis verdiend, vonden we.
Tussendoor ben ik bezig met het naambordje met hond voor een familie. Ben ik net lekker mee aan de gang, komt er een mail: 'Als je nog niet begonnen bent is misschien een witte VW kever ook leuk, hobby van mijn man. Maar als je al begonnen bent is Buster ook goed.' Het wordt straks nog een verrassing voor hen: Kever of Buster. Nee… ik zeg nog niks….

De Mallejan, geschilderd in olieverf door Pieter Dijkstra.

Ooit begon ik te schrijven, te schilderen, collages en bloemstukken in elkaar te frutselen. Ik deed het omdat ik het leuk vond en het me voldoening gaf. Maar ik had er niet eens zo bij stil gestaan dat ik er ook anderen plezier mee zou kunnen doen. Nu geniet ik van de reacties op mijn schrijven, bedankjes voor de schilderijen en de contacten die je hiermee nieuw of opnieuw kunt leggen. Sommigen heb ik nog nooit gezien maar ken ik alleen via mailcontact. Zonet kreeg ik een berichtje van een mede amateur-schilder uit Friesland die ook de mallejan schilderde naar aanleiding van een artikel met foto uit Landleven van een aantal jaren terug. Hij had er een ander landschap bij gemaakt, een mooi sneeuwlandschap met diepte er in. Ook een goed idee!
En door de samenwerking met prof- fotograaf Henk Braakhekke en verdere amateur fotografen in de familiekring heb ik weer nieuwe onderwerpen die me aan het denken en dus schrijven zetten. Net als je denkt dat je herinneringen nu wel allemaal boven water zijn gehaald, komen er weer wat nieuwe foto’s tevoorschijn die me doen glimlachen of griezelen, net wat het oproept. De verhalen die ik aan papier ga toevertrouwen en als een rode draad zullen functioneren, vorderen maar zijn nog lang niet compleet. En… waarschijnlijk moet er daarna weer geschrapt worden.
Er zijn al een paar aanvragen. Als het er niet meer dan een stuk of 10 worden kunnen we het printen zelf verzorgen en komt er een ringband door. Op die manier blijft het goedkoop en ziet het er zeker leuk, maar niet echt professioneel uit. Wanneer het gedrukt gaat worden wordt het meteen een 30 euro of iets meer. Wanneer ik meer weet zal ik het melden. Toch zou ik graag weten of er in elk geval interesse is. Wie al gereageerd heeft hoeft dat natuurlijk niet nog eens te doen.  ( betreft verhalen uit weblog 2 van www.hettysite.nl  )
Maar morgen… ga ik beginnen aan een opdracht voor een naambordje van een plak eikenhout met natuurlijk weer een hondenkopje er op. D.w.z. Wim schuurt en ik doe de afwerking.