Archief

ik ben deze nacht geboren
terwijl de zon nog sliep
moeder aarde was nog donker
van het gepeins over
de volgende dageraad

mijn eerste dag klaarde me uit
samen met vele anderen
uitgeput door het leven
dat nog te wachten stond
gebeiteld als een boom

ik vertakte me in vele ikken
tot niemand me nog herkende
als de dwaze begeerte
van twee verliefde mensen
hartstochtelijk verknocht

nog voel ik de navelstreng
die mij bindt met hun liefde
de giftdrift langs ene
de ontvankelijkheid langs
de andere zijde

hier staat nu de som
van enkele gaven
het product van enige gebreken
het verschil zal misschien
mijn wereld veranderen

de wolken strelen zacht
de nieuwe maan
kikkers kraken
de harde noten
in duizend stukjes
nachtmuziek

het geruis van de eerste trein
rommelt in mijn oren
de wind sterft
een stille dood
tot strakke regendruppels
mijn raam teisteren

slaaploosheid
laat me genieten
van dit somber evenement
terwijl anderen duttend dromen
over onbereikbare utopieën
onverzadigd ontwaken

als massa's mensen
de dood inschuiven
hoopt de hoop zich op
tot wanhoop

gebroken als hun huizen
zoeken ze
de brokstukken
van hun naasten

maskers van miserie
wroeten in puzzels
van een levensloop
wrakken vinden wrakken

geen kruisweg
zal hun kruis wegdragen
ze zullen verstard
ver starend geen einde zien

opnieuw starten
gaat hun begrip nog te boven
de schok zal zich eindeloos herhalen
in dromen en in leven